Τρύπα 57 χιλιοµέτρων στις Αλπεις

Μηχανικοί, γεωλόγοι και εργάτες δούλεψαν σκληρά τα τελευταία 14 χρόνια στα έγκατα των Αλπεων. Χθες, το γιγαντιαίο γεωτρύπανο Σίσι έσπασε και το τελευταίο εµπόδιο ολοκληρώνοντας µε επιτυχία, υπό τις επευφηµίες εργατών, επισήµων και δηµοσιογράφων, τη διάνοιξη του µεγαλύτερου σιδηροδροµικού τούνελ στον κόσµο, του Γκόταρ.

«Εδώ, στην καρδιά των Αλπεων, γίνεται πραγµατικότητα ένα από τα πιο µεγάλα περιβαλλοντικά προγράµµατα της ηπείρου», δήλωσε ο υπουργός Μεταφορών της Ελβετίας Μόριτς Λοϊενµπέργκερ. «Το Γκόταρ θα παραµείνει για πάντα ένα εντυπωσιακό και µεγαλειώδες µνηµείο µε το οποίο θα συγκρίνονται όλες οι σήραγγες», πρόσθεσε.

Το µήκος του φτάνει τα 57 χλµ., βρίσκεται στην καρδιά των Αλπεων και υπολογίζεται πως το 2017, οπότε θα δοθεί στην κυκλοφορία και η σιδηροδροµική γραµµή, θα περνούν 300 τρένα την ηµέρα. Με ταχύτητα 250 χλµ. την ώρα, οι ελβετοί κατασκευαστές υπόσχονται πως οι ταξιδιώτες που θα ξεκινούν από το Ερστφελντ θα χρειάζονται µόλις 2 ώρες και 50 λεπτά για να φτάσουν στο Μιλάνο – από 4 ώρες και 10 λεπτά σήµερα.

Η αρχική ιδέα, σηµειώνει η «Γκάρντιαν», ανήκει στον ελβετό µηχανικό Καρλ Εντουαρντ Γκρούνερ, ο οποίος το 1947 οραµατίστηκε την κατασκευή ενός σιδηροδροµικού τούνελ που θα περνούσε µέσα από τις Αλπεις και θα ένωνε τον Βορρά µε τον Νότο. Εκείνα τα χρόνια, κάτι τέτοιο φάνταζε εντελώς εξωπραγµατικό. Περίπου 50 χρόνια αργότερα όµως, το 1994, µε εθνικό δηµοψήφισµα οι ελβετικές αρχές έλαβαν την απόφαση της κατασκευής της σήραγγας του Γκόταρ, προκειµένου να αποφευχθούν αφενός η επιβάρυνση του περιβάλλοντος από τα διερχόµενα οχήµατα και αφετέρου τα πολύνεκρα δυστυχήµατα.

Δυσκολίες. Προβλήµατα κατά την κατασκευή υπήρξαν πολλά και ποικίλα, ενώ οκτώ άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Από τις αρχές ακόµη του έργου, τον Μάρτιο του 1996, ειδικοί εκσκαφείς, βοηθοί και γεωλόγοι πραγµατοποιούσαν δοκιµές όταν ξαφνικά χτύπησαν σε παχύ στρώµα και τεράστιες ποσότητες νερού και άµµου εκτοξεύθηκαν µε απίστευτη δύναµη. Ηταν θαύµα που κανείς εργάτης δεν τραυµατίστηκε. Εκτοτε, οι ειδικοί βρέθηκαν ενώπιον άλλων 90 ανάλογων προβληµατικών ζωνών. Σοβαρό πρόβληµα αντιµετώπισαν επίσης όταν ένα από τα γεωτρύπανα σφηνώθηκε και κυριολεκτικά καλύφθηκε από χαλάσµατα. Πολύτιµος χρόνος χάθηκε µέχρι να αποµακρυνθούν οι βράχοι. Τελικά, για να σταθεροποιήσουν την οροφή, οι εργάτες χρησιµοποίησαν ατσάλι και τσιµέντο. Στη διάνοιξη του τούνελ – στην πραγµατικότητα πρόκειται για δύο σήραγγες – 2.500 εργάτες έδιναν καθηµερινά µάχη µε τη σκόνη, τον θόρυβο, την υγρασία και τις υψηλές θερµοκρασίες κάτω από την επιφάνεια της γης, για να αποµακρύνουν συνολικά 23 εκατοµµύρια τόνους βράχων.

Συµµάχους στο δύσκολο έργο τους είχαν οκτώ εκσκαφείς, βάρους 3.000 τόνων ο καθένας, καθώς και ένα γεωτρύπανο που έσκαψε κάθετα σε βάθος 800 µέτρων, προκειµένου οι εργάτες να αρχίσουν να δουλεύουν από το µέσον του τούνελ.

Σε ζώνες όπου οι βράχοι ήταν ιδιαιτέρως ασταθείς, οι ειδικοί στράφηκαν σε πιο παραδοσιακές µεθόδους, όπως τα εκρηκτικά.

Οι εργασίες για το τούνελ άρχισαν το 1996 ενώ το πρώτο τρένο αναµένεται να το διασχίσει το 2017

«Ολα λειτούργησαν βάσει σχεδίου»

Τη σπουδαιότητα του έργου δεδοµένων των δυσκολιών τόνισε και ο γεωτεχνικός Γιώργος Αναγνώστου από το Οµοσπονδιακό Ινστιτούτο Εφαρµοσµένων Επιστηµών στη Ζυρίχη. «Κανείς µέχρι σήµερα δεν έχει εργαστεί µε τόσο δύσκολα υλικά και σε τόσο µεγάλο βάθος», δήλωσε στο «Spiegel», εξηγώντας πως το µάρµαρο υπήρξε το καλύτερο υλικό που συνάντησαν οι εργάτες. Τόνισε ωστόσο πως οι υπεύθυνοι δεν πήραν κανένα ρίσκο και πως όλα λειτούργησαν βάσει σχεδίου. Κάτω από το ορεινό χωριό Ζέντρουν, εκεί όπου συναντήθηκαν τα δύο άκρα του τούνελ, σε βάθος 2.000 µέτρων, µηχανικοί, εργάτες, πολιτικοί και δηµοσιογράφοι από ολόκληρο τον κόσµο πανηγύρισαν χθες το µεσηµέρι τη στιγµή που ολοκληρώθηκε η διάνοιξη του τούνελ και η Ελβετία έκλεψε τον τίτλο της µεγαλύτερης σήραγγας από το Τούνελ Σεϊκάν της Ιαπωνίας. Το κολοσσιαίο έργο κόστισε συνολικά 7,3 δισ. ευρώ.