Πάνος Ράπτης, «Τα κρυμμένα»

Το πρόβλημα εδώ είναι ότι το συνθετικό (Π. Ράπτης) και ενορχηστρωτικό μέρος (Ν. Γαρουφαλάκης) ανταγωνίζονται το τραγουδιστικό και μάλλον νικάνε τα δυο πρώτα. Διευκρίνιση: Μιλάμε για έναν ευαίσθητο στιχουργό (Γ. Ζαρκαδούλας) και για στιχουργικά στέρεα τραγούδια. Απλά το πολύ δουλεμένο και εξαιρετικά κεντημένο άμπιεντ/ ποπ/ ηλεκτρικό περιβάλλον (προσωπικά με γυρίζει στην εποχή των Ρink Floyd) με τις ωραίες σολιστικές παρεμβάσεις των μουσικών, είναι παραπάνω απο αρκετό για να διηγηθεί τις ιστορίες του. Ισως αν είχε λιγότερο λόγο (αλλά περί ορέξεως…).