Μια φωνή, μα τι Φωνή!

Δεν πάει καιρός από τότε που η στήλη αναφέρθηκε στην έκδοση της Decca «Voice of the Century» («Φωνή του Αιώνα»), με τις καλύτερες ηχογραφήσεις της μεγάλης αυστραλής σοπράνο Τζόαν Σάδερλαντ.

Ηταν ακριβώς αυτό, η τραγουδίστρια που συνδύαζε θαυμαστά την τεχνική με την ευαισθησία. Αν η Μαρία Κάλλας ήταν Η Ερμηνεύτρια, η Σάδερλαντ (που πέθανε τις προάλλες στα 83 της από ανακοπή στο σπίτι της στην Ελβετία) ήταν μία από τις καλύτερες Φωνές, σε ποιότητα, σε όγκο και ευελιξία.

Και αν την έψεξαν κάποιοι κριτικοί για την εκφορά της (κανείς δεν είναι τέλειος…), άλλοι έσπευσαν να εξάρουν τη στιβαρή φωνή της, τρυφερή και λαμπερή μαζί στις ψηλές της νότες- ανήκε στην κατηγορία των τραγουδιστριών που όχι απλώς «έχουν» ψηλά ντο, και ψηλά ρε και κάποτε ψηλά μι, ακόμη και ψηλά φα (!), αλλά τα διατηρούν για χρόνια. Οταν η Σάδερλαντ τραγουδούσε τελευταία φορά το 1985 «Λουτσία Ντι Λαμερμούρ», ρόλο που απογείωσε την καριέρα της από το 1959 στο Κόβεντ Γκάρντενμε Φράνκο Τζεφιρέλι και Τούλιο Σεραφίν και την Κάλλας να… κρυφακούει- οι νότες της, επιμένουν αυτήκοες, ήταν το ίδιο λαμπερές ύστερα από 26 χρόνια. Λεπτομέρεια: είχε τραγουδήσει τον ρόλο 223 φορές μέχρι τότε! Εκείνη πίστευε πως το μεγαλύτερο επίτευγμά της ήταν η ερμηνεία του ρόλου της Εσκλαρμόντ στην ομώνυμη όπερα του Ζιλ Μασνέ, σε ηλικία 57 ετών. Αλλοι πίστευαν πως δεν γινόταν ένα με τις ηρωίδες που ενσάρκωνε, όπως η Κάλλας. Ομως αυτή η φωνή που συγκρίθηκε με την «κρεμώδη», κάποτε γλυκερή, φωνή της Μονσεράτ Καμπαγιέ, μπορούσε να… γλιστράει τόσο απαλά και τόσο απολαυστικά από το αυτί ως την καρδιά. Δεν είναι λίγο αυτό.

Ας αφουγκραστούμε λοιπόν αυτήν την «εσωτερική φωνή» της… φωνής της Τζόαν Σάδερλαντ, που μας άφησε κληρονομιά 33 ηχογραφήσεις με πλήρεις όπερες και εκατοντάδες άλλες με άριες ή συλλογές, την καλύτερη ίσως έκδοσή της: «La Stupenda» (Decca). Κι ας αφεθούμε στη γοητεία μιας μεγάλης τραγουδίστριας που χάσαμε…

Ως «αυτό το hoo hah» χαρακτήριζε τις εκδηλώσεις θαυμασμού του κοινού. Στο οποίο όμως ποτέ δεν αρνήθηκε να υπογράφει επί ώρες αυτόγραφα