Ελπίδες χωρίς συνοχή

ΔΥΟ µατς, κανένα γκολ, ελάχιστες ευκαιρίες.

Τι έπαθαν ξαφνικά οι Ελπίδες; Θα λέγαµε πως ο αποκλεισµός ήταν επόµενος. Η ήττα, ωστόσο, στην Τρίπολη πίκρανε αρκετούς. Η εθνική οµάδα των Ελπίδων επιτέλεσε τον σκοπό της και αυτό που ορισµένοι θεωρούν ως µειονέκτηµα(απουσίες) είναι ασύγκριτο πλεονέκτηµα! Γιατί το ζητούµενο δεν είναι να ξεζουµίζονται µε τους µικρούς οι Μήτρογλου, Νίνης, Φετφατζίδης, Παπασταθόπουλος. Το ορθό και το φυσιολογικό είναι να προωθούνται στην οµάδα του Σάντος. Αυτό συµβαίνει και προοδεύουν, προσθέτουν νιάτα σε µια άλλοτε δυσκίνητη Εθνική.

Κατά τα λοιπά, ο Γ. Γεωργιάδης συνέχισε τους πειραµατισµούς.

Αλλαγές επί αλλαγών µέσα σε πέντε ηµέρες. Αλλος τερµατοφύλακας, διαφορετική δοµή, νέο στυλ και προσέγγιση στο µατς. Το αποτέλεσµα δεν δικαίωσε τις προσδοκίες για πρόκριση στην τελική φάση. Η δε απόδοση των παικτών, η παντελής έλλειψη οµοιογένειας προβληµάτισε αρκετά.