ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το µπάχαλο

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Νίκος Μαλαβάκης, Τρικούπη 22, Τρίκαλα, γράφει:

«Οι µπαχαλάκηδες έχουν και άλλα ονόµατα: χουλιγκάνοι, τεντιµπόηδες, κουκουλοφόροι, αντιεξουσιαστές, αναρχικοί, αναρχοαυτόνοµοι. Μερικοί από αυτούς ισχυρίζονται ότι έχουν και ιδεολογία. Ολοι τους έχουν κάτι το κοινό: θέλουν να χτυπήσουν την κακούργα κοινωνία. Θα προσπαθήσω να δώσω µια ερµηνεία (ως παλιός εκπαιδευτικός που είµαι): πρόκειται για πολύ σοβαρό φαινόµενο, που όµως δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό όσον αφορά στη σπουδαιότητά του για δύο λόγους: πρώτον επειδή οι γυναίκες (=ο µισός πληθυσµός!) δεν έχει τεντιµποΐστικες (= χουλιγκανίστικες, καταστροφικές)

τάσεις. Και δεύτερον επειδή και από τους άντρες ένα µικρό µέρος παρουσιάζει αυτή τη ροπή προς το µπάχαλο, προς τις καταστροφικές ενέργειες.

Οφείλεται σε εσωτερικές οργανικές παρορµήσεις και όχι σε εξωτερική πίεση, οικογενειακή, οικονοµική ή κοινωνική. Αυτές οι πιέσεις χρησιµοποιούνται ως άλλοθι και δικαιολόγηση των πράξεών τους. Οταν τον µαθητή (όχι τη µαθήτρια, σπανιότατο φαινόµενο σε γυναίκες) που σπάει καρέκλες και τραπέζια στο διάλειµµα, χαράζει µε µαχαίρι το θρανίο του, γράφει τους σχολικούς τοίχους, δεν τον έχει επιπλήξει κάποιος καθηγητής, δεν παίρνει κακούς βαθµούς, δεν έχει φάει ξύλο από τον πατέρα του, αυτός ο µαθητής θέλει να ξεσπάσει, επειδή από µέσα του πιέζεται οργανικά, ορµονικά.

Και όσο πιο καλοταϊσµένος είναι τόσο µεγαλύτερη ζωτικότητα και δύναµη έχει, την οποία στρέφει προς το κάθε µορφής µπάχαλο. Εννοείται πως δεν αναφέροµαι στις πανεπιστηµιακές αφισορυπάνσεις, οι οποίες είναι προϊόντα κοµµατικών εντολών, πράξεις δηλαδή έλλογες κινούµενες από συµφέρον.

Αυτό το παιδί, κατ’ επέκταση και έξω από το σχολείο του, µε την πρώτη ευκαιρία θα φορέσει κουκούλα και θα αναµετρηθεί µε τις κοινωνικές δυνάµεις πειθαρχίας και καταστολής, φανταζόµενο τον εαυτό του ως υπερήρωα που κάνει την κοινωνία να τρέµει µπροστά στη δύναµη της ορµής του!

Οπως δεν τιµωρήθηκε στο σχολείο, έτσι και τώρα ξέρει ότι κανείς δεν θα το τιµωρήσει. Φαντάζεται ότι βρίσκεται στην πρώτη γραµµή του πυρός σαν ο µέγας σκαπανέας της ανατροπής, ο µέγας τιµωρός.

Δεν του φταίει κανείς, όπως προαναφέρθηκε. Οι ορµόνες του τού φταίνε.

Εάν αυτή η πρώτη του “ηρωική εξόρµηση” δεν κατασταλεί και δεν τιµωρηθεί πραγµατικά, θα οδηγηθεί σε ολέθριες ενέργειες, µέχρι και τον φόνο, πιστεύοντας ότι είναι ο ακατανίκητος αρχηγός, ο µέγας Απάτσι. Γι’ αυτό και πρέπει από την Α’ Δηµοτικού (ναι, ναι, ο εξάχρονος συνειδητοποιεί πολύ καλά πότε κάνει παράβαση!) τέτοιες αντικοινωνικές συµπεριφορές να τιµωρούνται αµέσως µε την αυστηρότερη ποινή που προβλέπει η σχετική νοµοθεσία.

Με το να τον χτυπήσεις συµβουλευτικά στην πλάτη και να του πεις “παιδάκι µου, µην το ξανακάνεις, είναι κακό”, αυτός ο ορµονικά ασυγκράτητος ταραξίας θα σε κοροϊδέψει λέγοντάς σου “ναι, µπάρµπα, καλά λες” και θα γίνει ορµητικότερος από την εποµένη. Δεν θα σε βρίσει, είναι θρασύδειλος, θα υποκριθεί ότι σε ακούει!».