[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Καπνοαπαγόρευση δύο ταχυτήτων

Τα δέχοµαι όλα: πως το τσιγάρο βλάπτει σοβαρά την υγεία. Πως είναι ενοχλητικό για τους µη καπνίζοντες να εισπνέουν τον καπνό µου. Πως και η υγεία του παθητικού καπνιστή βλάπτεται. Πως εκείνοι που σιχαίνονται το τσιγάρο δεν αντέχουν τη µυρωδιά στα ρούχα τους. Πως ήρθε η ώρα να εξευρωπαϊστούµε.

Μετά δυσκολίας δέχτηκα και την απόφαση να µπει λουκέτο στα καπνιστήρια των εργασιακών χώρων. Οχι πως οι ενστάσεις δεν παραµένουν… ενστάσεις: στο καπνιστήριο οι καπνιστές δεν ενοχλούµαστε µε τον διπλανό µας. Απλώς αποµονωνόµαστε στο «µπουντρούµι µας» – το οποίο παρεµπιπτόντως σκέφτοµαι µε νοσταλγία. Αλλωστε, µε τα καπνιστήρια ανοιχτά οι εργαζόµενοι, που έχουν πάντοτε το πακέτο µε τα τσιγάρα πάνω στο γραφείο, δεν έχαναν πολύτιµο χρόνο να ανεβοκατεβαίνουν ορόφους. Ούτε οι εργοδότες πλήρωναν χαµένες… εργατοώρες : πότε κρυώνει ο ένας και πότε ο άλλος, αφού το κάπνισµα στο πεζοδρόµιο και στις ταράτσες µοιάζει µε σκωτσέζικο ντους – µια στο κρύο, µια στη ζέστη του γραφείου. Τέλος πάντων, ο νοµοθέτης αποφάσισε και εµείς υπακούµε. Συνεπώς τα επιχειρήµατα των καπνιστών είναι προς το παρόν λόγια που πέφτουν στο… κενό.

Οµως, η πρόσφατη διήγηση φίλης µε έκανε να διαπιστώσω για µια ακόµη φορά πως στην Ελλάδα οι πολίτες είναι δύο ταχυτήτων. Και στην προκειµένη οι ευνοούµενοι – και για λόγους υγείας, δεν το αµφισβητώ – είναι οι καπνίζοντες.

Στον εργασιακό µικρόκοσµό της, όµως, οι πραγµατικοί ευνοούµενοι είναι τα στελέχη της επιχείρησης στην οποία εργάζεται. Οταν πρόκειται για τους υφισταµένους τους τηρούν πιστά τον νόµο: τους δείχνουν τον δρόµο της εξόδου όταν οι άµοιροι θέλουν να ανάψουν ένα τσιγαράκι. Από την άλλη έχουν το κεφάλι τους ήσυχο όταν οι ίδιοι φουµάρουν στο γραφείο τους.

Ποιος θα τολµήσει να τους καταγγείλει, στον καιρό της ανεργίας;