[ Δρόµοι ]

Ποιο θα είναι…
… το επόµενο βήµα του «κόκκινου Εντ»; Οι συζητήσεις και οι εικασίες των βρετανικών µέσων ενηµέρωσης για τον Εντ Μίλιµπαντ αποφεύγουν την ουσία της υπόθεσης: την ιστορική κρίση της σοσιαλδηµοκρατίας. Οι Εργατικοί είναι πεθαµένοι. Οι Εργατικοί…
… του Τόνι Μπλερ, µόλις πριν από λίγα χρόνια παρουσιάζονταν σαν ένας πανίσχυρος πολιτικός µηχανισµός που ήταν έτοιµος να εκτοπίσει τους Συντηρητικούς ως το φυσικό κυβερνητικό κόµµα της Βρετανίας. Στη διάρκεια της περιόδου Μπλερ, από το 1997 έως το 2007, το κόµµα κυριάρχησε σε όλους σχεδόν τους τοµείς του δηµόσιου βίου. Προσηλυτίστηκαν σε αυτό ακόµη και οι µεγάλοι επιχειρηµατίες, που δεν είχαν παρά µονάχα καλά λόγια να πουν για την «ορθή» διαχείριση της οικονοµίας από τους Εργατικούς.

Οι Εργατικοί του Μπλερ «έπεισαν» ακόµη και ένα µεγάλο µέρος των µέσων ενηµέρωσης και της ελίτ της διανόησης. Σήµερα πια, αυτός ο άλλοτε πανίσχυρος µηχανισµός είναι µια δύναµη ξοδεµένη. Πάρα πολλά πρώην στελέχη του στέλνουν µε e-mail σε κυνηγούς κεφαλών τα ελλειµµατικά βιογραφικά τους, ελπίζοντας να βρουν µια νέα καριέρα (ο Τόνι Μπλερ εξασφάλισε τη δική του ως τραπεζίτης των πλουσίων). «Πολλοί σχολιαστές υποστηρίζουν ότι η εκλογή του Μίλιµπαντ σηµατοδοτεί µια στροφή προς τα αριστερά ή τουλάχιστον µια επιστροφή στους “παλιούς Εργατικούς”», λέει ο κοινωνιολόγος Φρανκ Φιουρέντι. «Οµως, στην εποχή της ύφεσης, ούτε το πρόγραµµα των Νέων Εργατικών είναι βιώσιµο ούτε η αναβίωση του προγράµµατος της σοσιαλδηµοκρατίας».

Εγώ είµαι…
… ο άλλος Μίλιµπαντ, έλεγε ο Εντ όταν εξελέγη νικώντας τον αδελφό του. Αραγε αν ζούσε ο Ραλφ Μίλιµπαντ (φωτ.), ο πατέρας του, ποιον από τους δύο γιους του θα είχε υποστηρίξει στις εκλογές για την ηγεσία του Εργατικού Κόµµατος, αναρωτιόταν τις προάλλες η εφηµερίδα «Ιντιπέντεντ».

Το πιθανότερο κανέναν από τους δύο, αφού είναι αµφίβολο αν θα είχε το δικαίωµα να ψηφίσει. Παρόµοιες εκλογές γίνονταν και όταν πέθανε στις 21 Μαΐου 1994 και ούτε και τότε είχε δικαίωµα ψήφου. Μα ακόµη και αν είχε, συνεχίζει η βρετανική εφηµερίδα, το βέβαιο είναι πως δεν θα είχε ψηφίσει τον Τόνι Μπλερ. Και αν είχε ζήσει άλλες δύο δεκαετίες, πάλι είναι σχεδόν βέβαιο πως θα είχε αρνηθεί να µπει στο κόµµα, την ηγεσία του οποίου διεκδίκησαν οι γιοι του. Η συµβολή του Ραλφ Μίλιµπαντ στη σύγχρονη πολιτική σκέψη ήταν µια άγρια επίθεση σε αυτήν ακριβώς τη σοσιαλδηµοκρατική πολιτική, που σήµερα τα δύο αγόρια του προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή. Αντίθετα µε τον πατέρα τους, τα δύο αδέλφια έχουν αποδεχτεί την ύπαρξη του καπιταλιστικού συστήµατος ως δεδοµένο. Ο Ντέιβιντ και ο Εντ είναι πιο κοντά πολιτικά µεταξύ τους, από όσο είναι µε τον πατέρα τους (ή ακόµη και µε τη µητέρα τους που, όπως εκµυστηρεύτηκε ο Εντ, ψήφισε την πιο αριστερή διαθέσιµη υποψήφια Νταϊάν Αµποτ).

Οταν η µηλιά…
… φυτρώνει σε ανήφορο, τα µήλα της είναι πιο εύκολο να κατρακυλήσουν µακριά της.