Ευλογημένα ερείπια

ΔΥΟ μουσικά ντοκιμαντέρ στις πρώτες θέσεις αυτής της εβδομάδας. Το πρώτο, «Βenda Βilili!» από τη Γαλλία. Καμιά δεκαριά ανθρώπινα ερείπια στο Κονγκό αυτοσχεδιάζουν και παίζουν καλύτερα και από τους πρωτοκλασάτους επαγγελματίες της τζαζ. Παραπληγικοί, κουτσοί, άνθρωποι μισεροί. Με ένα κονσερβοκούτι και μια ξεκούρδιστη χορδή βγάζουν ήχους που συνεπαίρνουν ψυχή κι αυτί. Αυτοί οι Βenda Βilili, με όνειρα για μια καλύτερη ζωή, να κοιμούνται στους δρόμους μέσα σε κουτιά και όταν παίζουν να δημιουργούν και να χαίρονται σαν μικρά παιδιά. Απίστευτα πράγματα. Ισως καλύτερα ακόμα και από το Βuena Vista Social Club. Το δεύτερο, η «Ταξιδιάρα ψυχή», από την Αγγελική Αριστομενοπούλου για τον Γιάννη Αγγελάκα. Τηρουμένων των ελληνικών αναλογιών, υπόδειγμα έρευνας με εξαιρετικό υλικό. Από τις Τρύπες, στους Επιβάτες και από εκεί στη μουσική παράδοση της Κρήτης. Ο Αγγελάκας, ένας από τους πιο ανήσυχους και αεικίνητους μουσικούς που έβγαλε ο τόπος αυτός. Μερικές σκηνές, αρκετά κομμάτια και άφθονες ατάκες θα χαράξουν την ευαισθησία των νέων θεατών

Να το δω;

Χωρίς ένσταση καμιά!