[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Εκπαίδευση έστω και µε το ζόρι

Μεσάνυχτα. Περπατώντας σε σοκάκι της Αίγινας, προσπεράσαµε τη µικρή φωτογραφική έκθεση και την εθελόντρια, η οποία µάλλον ξεροστάλιαζε εκεί για ώρες. Η αυλή του Λαογραφικού Μουσείου και ο χάρτης της «Διαδροµής των Καλλιτεχνών 2010» ήταν αυτό που αναζητούσαµε.

Και όσο τα µάτια µας περιδιάβαιναν ακόµα την αφίσα, εκείνη άφησε την αίθουσα της φωτογραφικής έκθεσης, πέρασε τον δρόµο, µπήκε στην αυλή του Μουσείου και αθόρυβα έσπασε τη σιωπή: «Νοµίζω η έκθεση απέναντι θα σας ενδιέφερε» είπε. «Δεν θα σας καλούσα αν δεν είχε συγκινήσει εµένα πρώτα». Γύρισα να την κοιτάξω. Εβαλα και το κινητό στην τσέπη. Είχε κερδίσει την προσοχή µου. Το θέµα των φωτογραφιών; Πώληση λουλουδιών.

Η εθελόντρια – Αιγινίτισσα στην καταγωγή και µετεωρολόγος στο επάγγελµα, όπως φρόντισε να συστηθεί – έφερε καρέκλες. Καθήσαµε απέναντι από δύο προτζέκτορες οι οποίοι πρόβαλαν τις φωτογραφίες στον τοίχο. Ασπρόµαυρες στα αριστερά και έγχρωµες στα δεξιά. Ανθρωποι πουλούσαν λουλούδια στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου (στις ασπρόµαυρες) και στον Ναό της Αφαίας (στις έγχρωµες). Οσο ακόµα σκεφτόµουν τρόπο για να αποχωρήσουµε ευγενικά, η µετεωρολόγος ρώτησε: «Τώρα, παρατηρείτε τις αντιστοιχίες;». Οµολογώ πως όχι. Οχι, χωρίς την παρουσία της. Κι αν δεν περνούσε το πεζοδρόµιο –εκβιάζοντάς µας σχεδόν να µπούµε – δεν θα είχα παρατηρήσει ούτε καν την έκθεση. Οπως εξήγησε, ο καλλιτέχνης Ζάφος Ξαγοράρης πραγµατοποίησε φέτος το καλοκαίρι αυτή τη δράση – οργανώνοντας και φωτογραφίζοντας την πώληση λουλουδιών στο Μόναχο και την Αίγινα µε λίγες µέρες διαφορά – µε στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού για την κλοπή και πώληση των αετωµάτων του Ναού της Αφαίας το 1810. «Αυτό που µε συγκίνησε περισσότερο ήταν ο τρόπος µε τον οποίο ο καλλιτέχνης έφερε σε “συνοµιλία” τις δύο εικόνες: τον άδειο Ναό της Αφαίας και τον γλυπτό της διάκοσµό της στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου» συνέχισε εκείνη. «Στη φωτογραφία της Αφαίας τα λουλούδια έχουν ακόµα ρίζες, ενώ σε αυτή του Μονάχου είναι κοµµένα». Και εκεί έκανε µια παύση. Οταν ο καλλιτέχνης τής εξηγούσε το έργο του δεν είχε µπει σε πολλές λεπτοµέρειες. Τα περισσότερα κάθησε και τα διάβασε η ίδια, είπε. Και ενώ τώρα πια είχε την αµέριστη προσοχή όλης της οµάδας, παρατηρώντας ένα ζευγαράκι να µπαίνει στο στενό, βρήκε και πάλι τη θέση της στην πόρτα, άρπαξε τα φυλλάδια και τους κάλεσε µέσα. «Νοµίζω η έκθεση θα σας ενδιαφέρει» είπε. Παραχωρώντας την καρέκλα µου, ήξερα γιατί τελικά αυτή η έκθεση ενδιέφερε και εµένα.