[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μακρύ ζεϊµπέκικο για ένα τρένο

Μπορεί να µην υπήρξα ψηφοφόρος του Τρικούπη, στα τρένα όµως έχω φάει τη µισή µου νιότη και έχω υποστηρίξει πλείστες όσες θέσεις εργασίας µε το πενιχρό φοιτητικό µου χαρτζιλίκι. Τότε που κάναµε Καλαµάτα – Αθήνα οκτώ ώρες µε το «γρήγορο» και καµιά δεκαριά µε τη «ρυµούλκα», παρεκτός και τύχαινε καµιά ζηµιά στο µεγάλο τούνελ της Αρκαδίας, οπότε ζήτω που καήκαµε. Σκεφτείτε τους εγκλωβισµένους των ορυχείων της Χιλής χωρίς χάι τεκ τρυπάνια, κινητά, συστήµατα επικοινωνίας και παγκόσµια συγκίνηση.

Ωρες ολόκληρες σταµατηµένοι στο σκοτάδι, να στάζει ο θόλος του βουνού νερό και το καλοριφέρ µονίµως χαλασµένο.

Φυσικά, υπήρχαν και τα ευχάριστα, όπως ας πούµε η µεγάλη στάση στον πολύβουο σταθµό του Ζευγολατιού ή της Κορίνθου, όπου γέµιζαν τα βαγόνια από πλανόδιους πωλητές µε εφηµερίδες, παστέλια, σουβλάκια ή φρούτα σε σακούλες µε παγάκια. Μα, πιο πολύ απ’ όλα µού άρεσαν οι µεταλλικές ταµπελίτσες των συρµών του ΣΠΑΠ, να µας καλοπιάνουν γαλλιστί: Μην κύπτετε έξω, µη φτύνετε στο πάτωµα.

Μετανιώνω που δεν βούτηξα καµία να την έχω τώρα ενθύµιο, στο πάρα πέντε της τελευτής των. Οχι γιατί είµαι καµιά ψωνισµένη που αξιώνει από το ελληνικό κράτος να ακουµπάει κάθε τόσο εκατοµµύρια για το κέφι µου, αλλά γιατί κατά βάθος µισώ όλα τα άλλα µέσα µεταφοράς. Τις διαδροµές µε γιωταχί γιατί ξεκουκουλώνουν την ψυχική απόσταση µεταξύ των συνταξιδιωτών, τα παπόρια γιατί κουνάνε, τα αεροπλάνα γιατί πέφτουν, τα γαϊδούρια γιατί κλωτσάνε και τα πούλµαν του ΟΣΕ γιατί µπαίνεις υγιής και βγαίνεις από εκεί µέσα µε πέτρα στο νεφρό, το λιγότερο…