Η γνώμη του αναγνώστη Με κατοικίδιο στα ΚΤΕΛ!

Νιώθοντας Ευρωπαία, ξεκίνησα να ταξιδέψω με το τεσσάρων κιλών σκυλί μου, κλεισμένο στο ειδικό κλουβάκι του. Εφτασα στα ΚΤΕΛ Κηφισού στις 17 Αυγούστου 2010, και με το εισιτήριο στο χέρι κατευθύνθηκα στο λεωφορείο με κατεύθυνση το Αίγιο.

Το δρομολόγιο ήταν για τις 11 το πρωί και η θερμοκρασία ήταν ήδη 33 βαθμοί Κελσίου.

Ανυπομονώντας να ξεφύγω από το τριτοκοσμικό περιβάλλον του σταθμού των ΚΤΕΛ (αλήθεια, ο κ. Ρέππας το έχει επισκεφθεί;) ετοιμάστηκα να επιβιβαστώ στο λεωφορείο. Αλλά το βαρύ χέρι του νόμου υψώθηκε μπροστά μου και με σταμάτησε. Ανήκε στον οδηγό, ο οποίος πρόσεξε ότι στον ώμο μου κρεμόταν το καλαθάκι με τον σκύλο μου και μου απαγορεύει την είσοδο στο λεωφορείο με τον γνωστό ελληνικό τρόπο. Στις διαμαρτυρίες μου κάμπτεται και μου δίνει… την καταπληκτική εναλλακτική λύση: να βάλω το σκυλάκι μαζί με τις αποσκευές και να ταξιδέψει άνετα στους 60 βαθμούς.

Φυσικά, αρνήθηκα. Του έδειξα το ευρωπαϊκό διαβατήριο του σκυλιού μου, του εξήγησα ότι από 32 ημερών ταξιδεύει με όλα τα μέσα μεταφοράς, ακόμα και με το αεροπλάνο σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλά ο κριτής μου ήταν αμετάπειστος. «Εντολή του διευθυντή των ΚΤΕΛ Αχαΐας τα τετράποδα να ταξιδεύουν με τις αποσκευές.

Θέλεις έτσι; Αν όχι, φύγε», μου είπε γυρίζοντας την πλάτη.

Και έφυγα. Πήρα άλλο ταξί και κατευθύνθηκα στον Σταθμό Λαρίσης προκειμένου να πάρω τον Προαστιακό για Κιάτο. Μιάμιση ώρα περίμενα όρθια στην αφόρητη ζέστη για να έρθει το μαγικό τρένο. Και έφτασα στο Κιάτο. Το λεωφορείο του ΟΣΕ που περίμενε στον σταθμό κατευθυνόταν στην Πάτρα και ήταν το εξπρές. Δεν σταμάταγε Αίγιο. Το επόμενο ήταν έπειτα από αρκετή ώρα. Μην αντέχοντας άλλο την ανέλπιστη ταλαιπωρία μου πήρα το μοναδικό ταξί που βρισκόταν στην πιάτσα. Και πλήρωσα Κιάτο- Διακοπτό 72 ευρώ. Δηλαδή το χρηματικό κόστος της όλη διαδρομής μου στοίχισε όσο ένα αεροπορικό εισιτήριο με προορισμό ΑθήναΠαρίσι.

Και καλά, έφτασα στο Διακοπτό.

Πώς θα έφευγα από εκεί; Σάββατο 21 Αυγούστου, πήγα στον σταθμό του ΟΣΕ κρατώντας από το λουρί το σκυλί μου. Για καλή μου τύχη ο υπάλληλος ήταν ευγενικός. Του δήλωσα ότι θα ταξιδέψω με τον σκύλο μου, κλεισμένο στην ειδική βαλιτσούλα του, και μου απάντησε ότι εκείνος δεν είχε αντίρρηση (!) αλλά αν ενοχληθεί κάποιος επιβάτης, ο οδηγός είναι υποχρεωμένος να με κατεβάσει.

Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ένας οδηγός του ΟΣΕ, ο οποίος άκουσε τον διάλογο και επενέβη δραστικά βάζοντας τέλος στον δρόμο της επιστροφής μου. «Το σκυλί δεν μπαίνει μέσα. Αν θες, με τις αποσκευές». Ε, ύστερα απ΄ αυτό, ένας φίλος που βρισκόταν στην Αρτα ήρθε και με πήρε με το αυτοκίνητο.

Λίζα Γρηγοριάδου- Μαρέλου Αθήνα