Η νύχτα της πρεμιέρας

«ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ τελείωνε με μια φοβερή σφαγή από τους γκάγκστερς που υποδυόμασταν, όλοι οι ηθοποιοί έπεφταν νεκροί επί σκηνής. Μετά, σηκώθηκε όρθιος ο Σαμπάνης και φώναξε: “Διάλειμμα” προκαλώντας το χειροκρότημα του κοινού. Σηκωθήκαμε όλοι και βγήκαμε από τη σκηνή.

Ενώ τα φώτα ήταν αναμμένα και το κοινό είχε αρχίσει να κινείται προς το φουαγιέ του θεάτρου και το μπαρ, αρχίσαμε να βγαίνουμε και πάλι στη σκηνή, ημίγυμνοι αυτήν τη φορά, φορώντας μόνο χορευτικά καλσόν οι άντρες και κορμάκια τα κορίτσια. Το κοινό ξαφνιάστηκε και έμεινε μετέωρο ενώ εμείς αρχίσαμε να κάνουμε μικρούς μεμονωμένους αυτοσχεδιασμούς, με θέμα την επικοινωνία ανάμεσά μας και ανάμεσα σε μας και το κοινό, τους οποίους κατέστρεφε μια αόριστη δύναμη που παρενέβαινε. Μετά από κάθε προσπάθεια που καταστρεφόταν, σηκωνόμουν και φώναζα “Δηλαδή;”. Και ξαναρχίζαμε.

Ενας αόρατος τοίχος υψωνόταν ανάμεσά μας, και ανάμεσα σε μας και το κοινό και μας καταπλάκωνε, μας εμπόδιζε να εκφραστούμε. Εμείς όμως επιμέναμε απέναντι σε αυτήν την αόρατη δύναμη χτυπώντας με πάθος τον αέρα και συνεχίζαμε να αυτοσχεδιάζουμε, ενώνοντας σιγά-σιγά τις δυνάμεις μας. Και στο τέλος, όλος ο θίασος, απέναντι στο κοινό, προσπαθούσε να γκρεμίσει τον αόρατο τοίχο, ασυντόνιστα στην αρχή. Αλλά μετά φωνάζαμε “Όλοι μαζί”, “Τώρα”, συντονίζαμε την προσπάθεια και ο τοίχος έπεφτε μέσα από ένα φοβερό σκηνικό ξέσπασμα.

Οι θεατές παρακολουθούσαν, άλλοι καθιστοί άλλοι όρθιοι με μετέωρο βήμα προς το μπαρ ή τις τουαλέτες, άλλοι να μπαίνουν από το μπαρ με το ποτό ή με το τσιγάρο στο χέρι, και όλοι τους ξαφνιασμένοι, ξέσπασαν σε ένα θυελλώδες χειροκρότημα. Το ιντερμέδιο του διαλείμματος, τους έφερε πολύ πιο κοντά μας και περίμεναν το δεύτερο μέρος με μεγάλη περιέργεια.

Στη δεύτερη πράξη το έργο ξανάρχιζε κανονικά, όχι όμως για πολύ. Ενας ισχυρός εξωτερικός παράγοντας, η αόρατη δύναμη που κατέστρεφε τους αυτοσχεδιασμούς του διαλείμματος, διέκοπτε κάθε τόσο την παράσταση. Αυτό που συνέβαινε έξω από το θέατρο ήταν τόσο ισχυρό ώστε παρά την εντολή που ερχόταν συνεχώς “απ΄ έξω” να συνεχίσουμε, η παράσταση άρχισε να διαλύεται μέσα σε ένα φοβερό κρεσέντο και τη θέση της έπαιρνε μια άλλη παράσταση, αυτή της θεαματικής αποδόμησης- όχι μεταμοντέρνας- του θεάματος, της απόλυτης διάλυσης που γινόταν από μας τους ίδιους σαν αντίδραση ή διαμαρτυρία για αυτά που συνέβαιναν έξω.

Στο φινάλε ένα ξέσπασμα κατέστρεφε τα πάντα και μετά ακολουθούσε το τραγούδι της ελπίδας.

Ηταν η ώρα του κοινού. Εγινε κάτι σαν έκρηξη και οι θεατές βρέθηκαν στη σκηνή χωρίς να το καταλάβουμε, χωρίς να το καταλάβουν οι ίδιοι. Πνιγήκαμε στις αγκαλιές φίλων, ανθρώπων του θεάτρου, φοιτητών και απλών ανθρώπων, ακριβώς το αντίθετο από τη χθεσινή γενική δοκιμή. Μας έσφιγγαν και μας ευχαριστούσαν με δάκρυα στα μάτια, η επικοινωνία ήταν πλήρης, το ίδιο και η αποδοχή, το μήνυμά μας πέρασε ολοκληρωτικά».

(Απόσπασμα από το βιβλίο «Σπάζοντας τους κανόνες» που ετοιμάζει ο Γιώργος Κοτανίδης σε προδημοσίευση).

«Εγινε κάτι σαν έκρηξη και οι θεατές βρέθηκαν στη σκηνή χωρίς να το καταλάβουμε.
Πνιγήκαμε στις αγκαλιές»