[ Διαστάσεις ] Το έρηµο χωριό της επαγγελίας

Το σχολείο του χωριού έπαψε να λειτουργεί πριν από µία δεκαετία. Τον Ιανουάριο σφάλισαν οι πόρτες της πανέµορφης εκκλησίας, καθώς υπάρχει σοβαρός κίνδυνος κατάρρευσης. Το χωριό αργοπεθαίνει, όµως οι κάτοικοι δεν σκοπεύουν να µείνουν µε σταυρωµένα χέρια.

Το σκηνικό θα µπορούσε να παραπέµπει σε γραφικό ελληνικό χωριουδάκι, όµως η αστυφιλία δεν είναι µόνο ελληνικό φαινόµενο.

Το Καστελνού βρίσκεται σε µια ξεχασµένη γωνιά της Ισπανίας κι έχει µόλις 109 µόνιµους κατοίκους. Από αυτούς το ένα τρίτο είναι πάνω από 65 χρονών, ενώ ο µέσος όρος ηλικίας είναι τα 53 έτη.

Σε ένα παγκάκι στην πλατεία του χωριού ο 76χρονος Βίκτορ Λόπες απολαµβάνει µια χαλαρή συζήτηση µε τους φίλους του.

«Τα παιδιά µας έφυγαν κι έχουν µείνει πίσω µόνο µια χούφτα νέοι. Οι άνθρωποι της γενιάς µου καλλιεργούσαν τα πάντα – από βαµβάκι έως καλαµπόκι. Οµως, κανείς δεν ασχολείται µε τη γη πλέον», λέει στην «Guardian». Οπως σε πολλά χωριά που αντιµετωπίζουν την ίδια σκληρή πραγµατικότητα, η µάχη για την επιβίωση απαιτεί τη λήψη ειδικών µέτρων. Σε µια προσπάθεια να προσελκύσει νέους ανθρώπους, το Καστελνού προσφέρει φθηνά σπίτια, δωρεάν γη, εξαίρεση από τους δηµοτικούς φόρους.

Στις οικογένειες που σκοπεύουν να εγκατασταθούν, και τα παιδιά τους ίσως χτίσουν το µέλλον του χωριού, προσφέρεται ακόµη και µπεϊµπισίτερ. Αυτήν την εβδοµάδα, περίπου 400 οικογένειες ταξίδεψαν από όλα τα µέρη της Ισπανίας στο χωριό της επαρχίας Τερουέλ. Ηθελαν να διαπιστώσουν ιδίοις όµµασι αν µπορούν να εγκατασταθούν σε αυτό το µικρό χωριό που είναι σκαρφαλωµένο στην πλαγιά ενός λόφου και περικυκλωµένο από εγκαταλελειµµένα ελαιόδεντρα. Ηταν µια συνάντηση άπορων και απελπισµένων. Ολοι επαναλάµβαναν την ίδια ιστορία: πόσο δύσκολο είναι να βρεις δουλειά και να µεγαλώσεις παιδιά σε µια χώρα όπου ένας στους πέντε είναι άνεργος. «Τοποθετούσα κουφώµατα αλουµινίου. Οµως, η οικοδοµή παρουσιάζει πτώση κι έτσι έχω µείνει χωρίς δουλειά εδώ και δύο χρόνια», έλεγε ο Αργεντινός Ραφαέλ Γκονζάλες που εγκαταστάθηκε µε τη γυναίκα του και την 7χρονη κόρη τους στην Ισπανία το 2004. Ζούσαν στην Τεράσα, ένα βιοµηχανικό προάστιο της Βαρκελώνης. Ωστόσο, αφότου η περιοχή άρχισε να αντιµετωπίζει σοβαρό πρόβληµα ανεργίας, η οικογένεια αποφάσισε να αναζητήσει ένα καλύτερο αύριο στο Καστελνού. Ούτε οι υψηλές θερµοκρασίες το καλοκαίρι ούτε ο ψυχρός χειµώνας τους αποθάρρυναν.

Το «παιδικό καραβάνι», που περιλαµβάνει επίσης παιδότοπο µε φουσκωτούς πύργους και δωρεάν παέγια για 500 ανθρώπους, ήταν ιδέα του δηµάρχου Χοσέ Μιγκέλ Εστερουέλας.

Ενώ σε άλλα ισπανικά χωριά που απειλούνται µε ερήµωση αποφασίστηκε να µεταφερθούν καραβάνια ελεύθερων γυναικών για να έρθουν σε επαφή µε τους τοπικούς αγρότες, ο Εστερουέλας προτίµησε τα παιδιά. «Ο στόχος µας είναι διπλός: να φέρουµε παιδιά και να δηµιουργήσουµε επιχειρήσεις», δήλωσε στην «Guardian».