Μ΄ αρέσουν δεν μ΄ αρέσουν

Οι τηγανητές πατάτες
Δεν νομίζω ότι υπάρχει Ελληνας, ή μάλλον άνθρωπος, σε ολόκληρο τον πλανήτη που να μην του αρέσουν οι τηγανητές πατάτες. Φαγητό του φτωχού στην ελληνική μαγειρική παράδοση, «χρυσό κεφάλαιο» στη μυθολογία της παιδικής μας γαστρονομίας και μαρτύριο γι΄ αυτόν που τις τηγανίζει, μέσα στη λαλάκα του καλοκαιριού. Η «μεγάλη έξοδος» της δεκαετίας του 1980, ο συνωστισμός στις ταβέρνες και η ανάγκη εξοικονόμησης χρόνου στις επαγγελματικές κουζίνες έφεραν την προτηγανισμένη πατάτα. Που τη λένε και «βιομηχανοποιημένη». Κάπως έτσι η «χειροποίητη», ή «αυθεντική», ή «σπιτική» ή «πραγματική» αναδείχθηκε σε μπλου τσιπ του χρηματιστηρίου της γεύσης. Το πήραν είδηση και οι εστιάτορες και τη βαράνε στο ψαχνό από άποψη τιμής. «Εχει και πραγματικές πατάτες η ταβέρνα που σας λέγαμε». Μοιραζόταν ο παραθεριστής το μυστικό με την υπόλοιπη παρέα με ύφος περήφανο και συνωμοτικό συγχρόνως σαν να κατείχε το μυστικό για το σημείο- κλειδί στο κυνήγι του χαμένου θησαυρού. Μαγειρείο με πέντε τραπέζια σε νησί ήταν, τι θα είχε;… Αμάν πια αυτές οι γαστριμαργικές εμμονές. Δεν λέω, πολύ καλύτερη η «χειροποίητη» πατάτα. Αλλά άμα είσαι «πατατάς» μια χαρά την τρως και την προτηγανισμένη. Και, τέλος πάντων, καλύτερα προτηγανισμένη σε καλό λάδι, παρά «χειροποίητη» σε τηγάνι που έχουν τηγανιστεί προηγουμένως και εναλλάξ κεφτέδες, κολοκυθάκια και σαγανάκι (μπορεί και λουκουμάδες).