[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τα επιδέξια γκάζια θέλουν και επιδέξιους οδηγούς

Το αντιλαµβάνοµαι πως είναι ωραίο να είσαι ο εαυτός σου. Να δαµάζεις τους δρόµους της Αθήνας, πόσω µάλλον της αυγουστιάτικης και µέχρι πρόσφατα ερηµωµένης, µε το…

δίλιτρο. Δεν είναι όµως µόνο τα ασυγκράτητα άλογα που προσδίδουν στους οδηγούς αυτόν τον µαινόµενο αέρα, ξεχνώντας το οδηγικό savoir virve. Είναι µια γενικότερη νοοτροπία που «αγκαλιάζει» το γκάζι _ ή καλύτερα τα γκάζια. Ο οδηγός µε τα πολλά άλογα ή το «φτιαγµένο» αυτοκίνητο έχει ξεχάσει το όριο ταχύτητας, ούτε καν θυµάται πού βρίσκεται το πεντάλ του φρένου και επικεντρώνεται στο γκάζι. Αρέσκεται να απολαµβάνει τον ήχο της µηχανής, που έχει πληρώσει αδρά, να µουγκρίζει…

Εκεί ακριβώς είναι που αρχίζει το δράµα όσων είτε από επιλογή _ δεν τους αρέσει η ταχύτητα _ είτε από ανάγκη _ δεν «τραβάει» το άτιµο _ γίνονται έκπτωτοι της αθηναϊκής πίστας καρτ.

Ενώ οδηγούν αµέριµνοι µε µάξιµουµ ταχύτητα 80 χλµ.

την ώρα στην κεντρική λεωφόρο, αισθάνονται από πίσω τους, σε απόσταση «ανάσας», µία απειλητική παρουσία. Τα φώτα αναβοσβήνουν. Το θεριό δεν κρατιέται.

Επιθυµεί να τους πετάξει στην άκρη του δρόµου.

Μοιραία, οι λιγότερο περιπετειώδεις οδηγοί τα χάνουν. Και πού να πάνε; Αναρωτιέµαι πόσοι γλίτωσαν στο παρά πέντε το τρακάρισµα, όταν από τον φόβο τους έστριψαν ενστικτωδώς το τιµόνι στη δεξιά λωρίδα, χωρίς πρωτίστως να έχουν τσεκάρει στον καθρέφτη εάν έρχεται άλλο όχηµα. Εχω την εντύπωση πως οι wannabe ραλίστες το διασκεδάζουν. Η θρασύτητα και η προκλητικότητά τους ανεβάζουν (τάχα µου) τα επίπεδα τεστοστερόνης.

Η συµπεριφορά τους είναι σχεδόν το ίδιο εκνευριστική µε την αναίδεια εκείνων που, όταν πρασινίζει το φανάρι, το χέρι τους κολλάει στην κόρνα. Αν καθυστερήσεις έστω και µερικά δευτερόλεπτα, σειρά παίρνουν τα γιουχαρίσµατα, τα «γαλλικά» και οι χειρονοµίες.

Σιγά τα γκάζια!