Μ΄ αρέσουν δεν μ΄ αρέσουν

Αρχαίο δράμα σε περιοδεία
«Ελα μωρέ… Δεν σε ακούω καλά. Δεν πιάνει το κινητό. Ναι, εδώ έχω έρθει. Σε αυτού του- πώς τον λένε;- στου Οιδίποδα». Το «στου Οιδίποδα» είναι βέβαια ο «Οιδίποδας». Οπως μπορεί να είναι «στου Ορέστη», «στης Αντιγόνης», «στης Ηλέκτρας». Αρχαία δράματα σε καλοκαιρινές περιοδείες ανά την ελληνική περιφέρεια. Ο άνθρωπος… είδε φως και μπήκε. Την αφίσα δηλαδή είδε. Γνωστοί από την τηλεόραση ηθοποιοί («ναι μωρέ, είναι κι αυτός που έπαιζε στα «Εγκλήματα»- δεν θυμάμαι τώρα) σε άγνωστα έργα. Με ωραία ονόματα όμως. Εύηχα και πολυσύλλαβα. Και στο περιφερειακό γήπεδο όπου δίνεται η παράσταση, το παλάτι των Λαβδακιδών ή των Ατρειδών συνορεύει με το δεξί δοκάρι του τέρματος.

Είναι καλό αυτό; Από την άποψη ότι ο ανυποψίαστος θεατής αντί να είχε πάει «στου Οιδίποδα», θα είχε πάει «στου Σεφερλή» ή θα έβλεπε στην τηλεόραση τον Ονούρ και τη Σεχραζάτ, είναι πολύ καλό. Από την άλλη όμως τι νόημα έχει να δεις κάτι που για να το καταλάβεις και να το εκτιμήσεις θα πρέπει να έχεις κάποια αν όχι παιδεία, τουλάχιστον πληροφόρηση περί τίνος πρόκειται; Εξάλλου λένε (γεγονός ή αστικός μύθος;) για έναν μπακάλη σε ένα χωριό του Πηλίου που τότε, το 1981, λίγο μετά τις εκλογές, τρελάθηκε. Γιατί; Διότι το ένα κρατικό κανάλι έπαιζε το «Ποτέμκιν» και το άλλο το «Κιέριον».