Μ΄ αρέσουν δεν μ΄ αρέσουν

Τα «ψαγμένα» εστιατόρια
Μους από άγρια κάππαρη με τσιπς παρμεζάνας. Σαλάτα με λόλα ρόσα, χωριάτικα λουκάνικα, σταφύλια και σος μελιού. Πουγκιά αμπελόφυλλων με γέμιση από ρύζι αρωματισμένο με μοσχολέμονο. Τρυφερό καρπάτσο βλάχου. Οχι, η υψηλή γαστρονομία δεν έχει αρχίσει ακόμη να φλερτάρει με την ανθρωποφαγία. Αλλωστε δεν είναι πολιτικά ορθό να αποκαλούμε έναν άνθρωπο βλάχο. Ο βλάχος είναι ψάρι. Και τα παραπάνω αποτελούν κομμάτια κι αποσπάσματα από μενού «ψαγμένων» εστιατορίων σε ελληνικά νησιά. Δεν είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένο τι ψάχνουν οι «ψαγμένοι» μάγειροι των «ψαγμένων» ταβερνείων. Μάλλον ψάχνουν για περίεργα ονόματα με τα οποία θα προσελκύσουν κυρίως νεαρούς θαμώνες που βρίσκονται ακόμη στο στάδιο απεξάρτησης από την κουζίνα της μαμάς. Τα «πουγκιά αμπελόφυλλων» δηλαδή είναι ωραιότατα ντολμαδάκια σε άλλο σχήμα. (Καλά, υπάρχει και «πύργος» με αμπελόφυλλα και ρύζι που είναι ντολμαδάκια σε στρώσεις). Το κακό με τα «ψαγμένα» εστιατόρια είναι ότι χρειάζεται πάρα πολύ μεγάλη φαντασία και σκέψη για να καταλάβεις τι περιέχει το πιάτο που περιγράφεται στο μενού. Το καλό είναι ότι παραγγέλνοντας στην τύχη κάτι που σου μοιάζει εντελώς εξωτικό, καταφτάνει στο τραπέζι κάτι πολύ οικείο. Παρήγγειλα «πολπέτες από κιμά με δυόσμο και κρεμμύδι αρωματισμένες με ούζο» και έφαγα ωραιότατους κεφτέδες.