[Δρόµοι]

Με έναν πληθωρισµό…
…ποινικών διώξεων και µέτρων καταστολής, η κυβέρνηση Σαρκοζί επιχειρεί να αντιµετωπίσει τις παραβατικές συµπεριφορές των νέων. Οµως, την ίδια ώρα «τρέχει» αµείλικτος ένας άλλος πληθωρισµός: η ανεργία των νέων. Σε περισσότερα από 81 εκατοµµύρια έφτασαν πέρυσι οι νεαροί ηλικίας 15 έως 24 ετών που δεν έχουν και δεν µπορούν να βρουν δουλειά. Και το Διεθνές Γραφείο Εργασίας µιλάει για µια «χαµένη γενιά».

Οι µισοί…
…από αυτούς τους άνεργους νέους βρίσκονται στις ανεπτυγµένες δυτικές χώρες. «Κινδυνεύει να δηµιουργηθεί µια χαµένη γενιά νέων που έχουν µείνει άνεργοι και που έχουν χάσει κάθε ελπίδα να βρουν µια δουλειά που θα τους εξασφαλίζει µια αξιοπρεπή ζωή», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Διεθνές Γραφείο Εργασίας. Και παρά τα δηµοσιονοµικά ελλείµµατά τους, καλεί τις κυβερνήσεις να διατηρήσουν τα προγράµµατα που ενθαρρύνουν την απασχόληση των νέων – να αγνοήσουν δηλαδή τα κελεύσµατα των τραπεζιτών και των οργανώσεων που εκπροσωπούν τα συµφέροντά τους (βλέπε Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο) και που ανησυχούν µήπως οι προβληµατικές χώρες δεν επιστρέψουν τα δανεικά στα χρηµατοκιβώτιά τους. Οι περισσότεροι οικονοµολόγοι όµως συµφωνούν ότι δεν υπάρχει παρά µονάχα µία διέξοδος από αυτή την κρίση. Οταν οι άνθρωποι δεν έχουν λεφτά για να ξοδέψουν, οι κυβερνήσεις πρέπει να δανείζονται και να ξοδεύουν για να αποφύγουν την ύφεση. Και αργότερα να ξεπληρώσουν τα δανεικά από την ανάπτυξη που θα προκύψει, όταν επιστρέψουν οι καλοί καιροί. Τα πράγµατα µιλούν από µόνα τους. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που χώρες όπως η Νότια Κορέα, λέει ο Τζόχαν Χάρι της βρετανικής «Ιντιπέντεντ», που ξόδεψε τεράστια ποσά για να δηµιουργήσει θέσεις εργασίας σε «πράσινα» έργα υποδοµών, είναι από τις πρώτες που βγαίνουν από την ύφεση στην οποία παραµένουν βυθισµένες οι υπόλοιπες.

Οι οικονοµολόγοι…
…µιλούν, αλλά οι πολιτικοί δεν τους ακούνε (είναι άραγε τόσο ισχυρά τα δεσµά που τους δένουν µε το τραπεζικό σύστηµα;). Η καταπολέµηση της ανεργίας – και ιδιαίτερα της ανεργίας των νέων – δεν είναι µόνο οικονοµικό και πολιτικό, αλλά και ηθικό ζήτηµα. Η επιλογή σήµερα είναι αυτή: ή ελλείµµατα και χρέος ή ύφεση και ανεργία. Είναι όµως ανήθικο µια κυβέρνηση να µη δανείζεται για να ξοδέψει, όταν αυτό µπορεί να ξαναζωντανέψει την οικονοµία και να σώσει ζωές – ιδιαίτερα ζωές νεανικές. Οι κυβερνήσεις στερούν σήµερα τη ζωή µιας ολόκληρης γενιάς για να ζήσει καλύτερα η επόµενη. Ετσι λένε. Τα παιδιά…
…της µελλοντικής γενιάς, όµως, που υποτίθεται πως προστατεύονται από τα µέτρα λιτότητας των κυβερνήσεων, πρέπει να προστατευτούν σήµερα: οι γονείς τους δεν πρέπει να χάσουν τη δουλειά τους, οι τράπεζες δεν πρέπει να τα ξεσπιτώσουν, τα σχολεία τους δεν πρέπει να µείνουν κολοβά χωρίς δασκάλους και µαθήµατα και τα νοσοκοµεία πρέπει να έχουν γιατρούς και λεφτά για να φροντίζουν την υγεία τους. Καµιά γενιά δεν µπορεί να στηρίξει την ευτυχία της στη δυστυχία µιας άλλης.