[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Συγγνώµη για τις αναµνήσεις

Αχ, εγώ στην ηλικία σας πήγαινα διακοπές µε σλίπιν µπαγκ και κοιµόµουνα κάτω από τ’ αστέρια επί µήνες, κοµπάζω στα παιδιά µου, που προσπαθούν να κλείσουν δωµάτιο στα νησιά µέσω Ιντερνετ. Και µε πληµµυρίζουν γλυκιές αναµνήσεις των νεανικών διακοπών, εκείνα τα ταξίδια µε το πλοίο της άγονης γραµµής που περνούσε άγονες ώρες απ’ τα λιµάνια. Μερικά µάλιστα δεν είχαν ακόµα προβλήτα για πλοία, έτσι δεν µπορούσαν να φτάσουν ούτε αυτοκίνητα, τι ευτυχία ήταν εκείνη!

Φτάναµε και φεύγαµε µέσα στα χαράµατα ή τη µαύρη νύχτα, µε λάντζες, και νυσταγµένοι πηγαίναµε ώς την παραλία, ή στο κατάστρωµα, να ξανακοιµηθούµε ώσπου να µας ξυπνήσει η ζέστη του ήλιου.

Συνήθως τα παιδιά µου βαριούνται τις νεανικές µου αναµνήσεις, όµως αυτή τη φορά τα βλέπω να φουρτουνιάζουν. Δηλαδή επιτρεπόταν το ελεύθερο κάµπινγκ, ρωτάνε, κι οµολογώ ότι δεν έχω απάντηση. Δεν ήξερα καν ότι λεγόταν έτσι η θερινή φοιτητική περιοδεία µας. Τώρα όµως απαγορεύεται να το κάνεις αυτό, για φαντάσου! Τελικά σε µερικά πράγµατα η κοινωνία γίνεται πιο συντηρητική.

Τι να σας κάνω, παιδιά µου, φαίνεται ότι ο µόνος τρόπος να µείνεις σε παραλία που δεν σου ανήκει είναι να χτίσεις αυθαίρετο. Εκεί υπάρχει µεγαλύτερος σεβασµός, αλλά πώς µπορείτε να ταξιδεύετε µε ένα σακί τσιµέντο µέχρι να βρείτε την κατάλληλη αµµουδιά; Φαίνεται ότι στο βάθος του συλλογικού ελληνικού υποσυνείδητου υπάρχει µια έµφυτη συµπάθεια στην εγκατάσταση, έστω και παράνοµη, και ένα ασυνείδητο µίσος στον νοµαδισµό. Κατά κάποιον τρόπο εµείς οι µεγαλύτεροι φταίµε για το κυνηγητό που υφίστασθε εσείς οι µικρότεροι. Αν και ήµασταν καλά παιδιά, µε τρόπους, µαζεύαµε τα σκουπίδια µας και πληρώναµε τον λογαριασµό µας, βγάλαµε κακό όνοµα. Ξεχάστε λοιπόν ό,τι σας είπα, γυρίστε στο Ιντερνετ, και συγγνώµη για τις ωραίες αναµνήσεις.