Σκωτσέζικο ντους στους τροπικούς

«Αυτό το καλοκαίρι προτίμησα να θυσιάσω τις δύο από τις τρεις εβδομάδες της άδειάς μου για να βρεθώ στα μεγάλα βουνά του εξωτερικού, αντί σε κάποια από τις ελληνικές παραλίες. Χρειάστηκε να δαπανήσω αρκετά χρήματα, σε καιρούς οικονομικά δύσκολους. Στο τέλος, αποδείχτηκε ότι το ταξίδι στον Ισημερινό όντως άξιζε τον κόπο, πνευματικά αποζημιώθηκα για τα καλά!».
Ηανάβαση στο ψηλότερο ενεργό ηφαίστειο στον κόσμο, στο Κοτοπαξί (Cotopaxi) των 5.897 μέτρων, έμοιαζε με πρόκληση. Στο ίδιο δεκαπενθήμερο δρομολόγιο στη Δημοκρατία του Ισημερινού, στη Λατινική Αμερική, η αναρρίχηση και στο δεύτερο πιο ψηλό από το κέντρο της γης ηφαιστειογενές βουνό στον κόσμο, στο Τσιμποράζο (Chimborazo), στα 6.310 μέτρα, ανέβαζε και άλλο τον πήχυ της δυσκολίας, αλλά και τη γοητεία του ανεξερεύνητου σκηνικού. Μόλις τον περασμένο Ιούλιο, επτά έλληνες ορειβάτες από διαφορετικές περιοχές της χώρας τόλμησαν να γευτούν και τους δύο μοναδικούς, γειτονικούς μεταξύ τους, προορισμούς. Επέστρεψαν πρόσφατα, χορτασμένοι από εικόνες «δύο σε ένα», έχοντας συνδυάσει το καλοκαιρινό σκαρφάλωμά τους σε παγετώνες με την πεζοπορία τους μες στην τροπική ζούγκλα του Αμαζονίου.

«“Πού πας; Είναι τόσα τα λεφτά”, είπα στην αρχή στον εαυτό μου, τον περασμένο Φεβρουάριο, όταν έδινα την προκαταβολή, από τα συνολικά 3.200 ευρώ που χρειάστηκαν για να κλείσω θέση στην οργανωμένη αυτή εκδρομή. Από την άλλη έβλεπα και ως ανεκπλήρωτο για εμένα στόχο μία τόσο μεγάλη κορυφή. Μέχρι τότε, στη μόλις τετραετή ενασχόλησή μου με την ορειβασία, είχα αναρριχηθεί μόνο στις Αλπεις και στα ελληνικά βουνά. “Ας πάει και το παλιάμπελο! Θα κάνω από εδώ και πέρα, μετά το ταξίδι αυτό, αποταμίευση!”, σκέφτηκα», λέει στα «ΝΕΑ» ο 42χρονος πολιτικός γελοιογράφος Γιάννης Δερμεντζόγλου.

«Αποδείχτηκε πράγματι μία άριστη ψυχική επένδυση, μία αξέχαστη εμπειρία! Μου μένει η γλυκιά αίσθηση της επιτυχίας μου να ανεβώ και στις δύο πολύ απαιτητικές αυτές βουνοκορφές! Εννοείται βέβαια πως λόγω και της έλλειψης οξυγόνου σε τέτοιο υψόμετρο η καταπόνησή μου ήταν τεράστια. Ερχονταν στιγμές που αναρωτιόμουν εάν άξιζε αυτή η υπερπροσπάθεια. Τα πόδια σου ώρες ώρες λυγίζουν, το μυαλό σου αρνείται να υπακούσει. Πρέπει τότε να βρεις τη δύναμη να συγκεντρωθείς, να πείσεις τον εαυτό σου να συνεχίσει, παρά την αφόρητη κόπωση», λέει ο κ. Δερμεντζόγλου.

Στην κορυφή πια, έπειτα από όλη αυτή την ταλαιπωρία, το συναίσθημα είναι, όπως λέει, ανεπανάληπτο: «Ξεκινάς νύχτα για να φτάσεις το ξημέρωμα στο πιο ψηλό σκαλί. Από τα 5.000 μέτρα του τελευταίου καταφυγίου, η τελική ανάβασή μου κράτησε συνολικά επτάμισι ολόκληρες ώρες. Τα κατάφερα τελικά, έστω με τη δεύτερη, μετά την πρώτη αποτυχημένη απόπειρά μου. “Πέρασα τον Ατλαντικό γι΄ αυτή την κορυφή, πρέπει οπωσδήποτε να την ανέβω”, έλεγα για να πάρω τα πάνω μου, να το ξαναπροσπαθήσω. Κι είχα δίκιο όπως φάνηκε: η ανατολή του ηλίου από τα 6.300 μέτρα είναι θέαμα απερίγραπτο! Σχεδόν βούρκωσα εκεί πάνω!».

«Χώρα- παζλ»
«Ηδη εξασκημένοι στο μεγάλο υψόμετρο ορειβάτες είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους και σε βουνά που ξεπερνούν τα 6.000 μέτρα. Κατά δεύτερο λόγο, ήταν κι ένα όμορφο ταξίδι στον πολιτισμό, τα ήθη, τα έθιμα και τον τρόπο ζωής των ιθαγενών Χουαοράνι. Μια μικρή εξερεύνηση στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου, ενός τόπου που για τόσους αιώνες παραμένει ο μεγαλύτερος πνεύμονας πρασίνου του πλανήτη», λέει με τη σειρά του ο επικεφαλής της ελληνικής αποστολής, πολύπειρος εκπαιδευτής ορειβασίας και αναρρίχησης και οδηγός βουνού Παναγιώτης Κοτρωνάρος (http://www. basecamp.gr). «Η μικρή αυτή χώρα, ο Ισημερινός, είναι ένας τόπος ευλογημένος, ένα γεωγραφικόπολιτιστικό παζλ ανεκτίμητης αξίας!», λέει με ενθουσιασμό.

7 ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΡΕΙΒΑΤΕΣ

συνδύασαν το καλοκαιρινό σκαρφάλωμά τους σε παγετώνες με την πεζοπορία τους στην τροπική ζούγκλα του Αμαζονίου

Και άρωμα γυναίκας…

ΜΟΝΑΔΙΚΗ ελληνική γυναικεία παρουσία στη ζούγκλα και τους παγετώνες του Ισημερινού, η 44χρονη Γιούλη Μαλαίνου που ευχαριστήθηκε, όπως λέει, και με το παραπάνω την ασυνήθιστη αυτή απόδρασή της, για την οποία μάζευε χρήματα επί μήνες. «Το μεγάλο υψόμετρο είναι το απωθημένο κάθε ορκισμένου ορειβάτη! Σίγουρα, ένα τέτοιο ταξίδι δεν αφορά ολόκληρη την οικογένεια: σύζυγοι και παιδιά αποκλείονται, εάν δεν διαθέτουν την ανάλογη τρέλα ή και εμπειρία. Είναι απλώς κάποια πράγματα που ο καθένας- τυχερός- τα κάνει για τον εαυτό του, με το ανάλογο κόστος, ψυχικό και υλικό. Προσωπικά, μ΄ αρέσει να συνδυάζω ταξίδια σε πολιτισμούς που έχουν βουνά και γηγενείς που ζουν εκεί πάνω. Κοτοπαξί και Τσιμποράζο είναι ηφαίστεια με υπέροχους παγετώνες και έχουν σχετικά μικρή τεχνική δυσκολία, σε σχέση με άλλα ανάλογα όρη.

Είναι τόπος με σταθερό κλίμα, που επιτρέπει αναβάσεις όλο τον χρόνο. Γι΄ αυτό άλλωστε και επιλέχθηκε από εμάς φέτος, λόγω και των θερινών αδειών μας», λέει η κ. Μαλαίνου. Για εκείνην η ανάβασή της ώς την κορυφή έμεινε ανεκπλήρωτη. Μικρό το κακό, ωστόσο, συγκριτικά με το θέαμα που αντίκρυσε. «Εδώ δεν μιλάμε για απλό περπάτημα (trekking), αλλά για χρήση κραμπόν και πιολέ, απαραίτητων εργαλείων για την ανάβαση σε παγωμένες πλαγιές με κλίση, καθώς και για τεχνικές ασφάλισης σε παγωμένο πεδίο. Από την πλευρά μου, βέβαια, δεν κατάφερα να αναρριχηθώ μέχρι τέλους, γιατί είμαι άπειρη ακόμα σε δοκιμασίες τέτοιου υψομέτρου, όπου ο αέρας είναι πολύ αραιότερος και η δυσκολία στην αναπνοή πιο έντονη- κρυολόγησα μάλιστα την τρίτη μέρα. Οπως και να ΄χει, αυτό που δεν περίμενε κανένας μας ήταν η άγρια ομορφιά του ανάγλυφου! Βουνά γίγαντες, ενεργά ηφαίστεια, πράσινο σε όλες τις αποχρώσεις της παλέτας, καλλιέργειες σε ορθοπλαγιές με μεγάλη κλίση, φαρδιά λασπωμένα ποτάμια, απίστευτα υψηλοί καταρράκτες, ανδικές λίμνες και τόσα άλλα συνθέτουν τον καμβά όπου ζουν φυλές χαμένες στα βάθη του Αμαζονίου».