Το Πνεύμα του Τόνου

«Εν αρχή ην ο Λόγος»
Της Εύας Κοταµανίδου

Ας δανειστούµε τη ρήση του φιλοσόφου, έστω κι αν αυτή ειπώθηκε για «άλλο λόγο», για ν’ αναφερθούµε στον «πολιτικό λόγο» των ηµερών µας. Οπως και οι όµοιοί του, έδινε βέβαια µεγάλη αξία στον Λόγο, ως το σηµαντικότερο µέσον έκφρασης, σκέψης, παιδείας, επικοινωνίας και συνεννόησης µεταξύ των ανθρώπων, εκτός όλων των άλλων ιδιοτήτων του. Δυστυχώς στις ηµέρες µας ξεπέφτει ολοένα και περισσότερο σε ανόητες ποµφόλυγες, σε έπεα πτερόεντα άνευ σηµασίας και ουσίας, σε άλλα λόγια ν’ αγαπιόµαστε, αρκεί ν’ ακούγονται ωραία, να προκαλούν το χειροκρότηµα, να χαϊδεύουν αυτιά, να αποκοιµίζουν συνειδήσεις. Γιατί, έτσι και ο λόγος του πολιτικού αποκτήσει περιεχόµενο, έτσι και πει αλήθειες και αποκαλύψεις τι σκέπτονται πραγµατικά κατά βάθος, αραδιάζοντας τα ψεύτικα τα λόγια, τα µεγάλα, µαύρο φίδι που τον έφαγε _ ή θα τον χλευάσουν ή θα τον προπηλακίσουν. Εκστοµίζει λοιπόν ευχάριστες άρες µάρες κουκουνάρες, οι πολλοί άλλωστε αυτά θέλουν ν’ ακούνε, ευχάριστα λόγια ενθαρρυντικά: θα τα καταφέρουµε, θα αλλάξουµε, θα παλέψουµε… θα… θα… κι έτσι είµαστε όλοι µια ευχάριστη ατµόσφαιρα. Υπάρχουν ευτυχώς κι αυτοί που έχουν άλλη άποψη περί του Λόγου, που πιστεύουν ότι είναι το πρωτεύον, κυρίαρχο στοιχείο του διαλόγου, όταν αυτός διεξάγεται µε σοβαρότητα και συνέπεια, µε υπεύθυνη συνείδηση και κριτική σκέψη, µε αντιπαραθέσεις αλλά και προτάσεις συγκεκριµένες, εµπεριστατωµένες που οδηγούν σε λύσεις. Τότε ο Λόγος αποκτά την ύψιστη ανθρώπινη αξία του και είναι αυτός που µας χρειάζεται και τώρα και πάντα. Αλλιώς «µοιραίοι κι άβουλοι αντάµα» µε κλειστά «τα τ’ ώτα, τον τε νου» οδεύουµε αύτανδροι στο χάος της φαυλότητας».