Νοστιμιά που δεν αλλοιώνεται

Το μπαρμπούνι έχει μια κακή συνήθεια: κάνει τον βυθό άνω κάτω. Οχι επειδή δεν ξέρει πώς να περάσει τον ελεύθερο χρόνο του, αλλά επειδή με αυτόν τον τρόπο ξετρυπώνει τα αγαπημένα του μαλάκια για να τραφεί.

Το μπαρμπούνι ανήκει στην οικογένεια των μουλλιδών, όπως άλλωστε και η κουτσομούρα. Αυτή η τελευταία όμως δεν έχει τη χάρη, και κυρίως την ομορφιά, του μπαρμπουνιού. Αλλωστε γι΄ αυτό της βγήκε και το όνομα, επειδή το ρύγχος της είναι κοφτό, δηλαδή κουτσουρεμένο.

Το μπαρμπούνι ζει σε πολλές θάλασσες. Και, βεβαίως, στο Αιγαίο και το Ιόνιο. Η διαφορά που έχει με τα αντίστοιχα μπαρμπούνια άλλων θαλασσών και ωκεανών, όπως ο Ατλαντικός, είναι εν μέρει το μέγεθος του και κυρίως η νοστιμιά του. Γενικότερα, τα ψάρια στις ελληνικές θάλασσες έχουν μια ιδιαίτερη γεύση που τα κάνει να ξεχωρίζουν έστω και ελάχιστα από αντίστοιχα είδη που ζουν σε γειτονικά νερά, όπως στην Αδριατική και στα πελάγη της Ανατολικής Μεσογείου. Γεγονός που έχει την εξήγησή του, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Το μπαρμπούνι, λοιπόν, είναι πρώτα πρώτα ξεχωριστό χάρη στο χρώμα του. Εχει δύο κόκκινες ρίγες στο πρώτο του ραχιαίο πτερύγιο ενώ η ράχη του είναι κι αυτή ερυθρή, στολισμένη στα πλευρά με επιμήκεις χρυσαφί ρίγες. Είναι ένα ψάρι περιζήτητο για το τρυφερό και νόστιμο κρέας του και μάλιστα η νοστιμιά αυτή δεν αλλοιώνεται, όπως και αν μαγειρευτεί.

Στις ημέρες μας, και εξαιτίας της υπεραλίευσης, τα μπαρμπούνια που πιάνονται στα δίχτυα δεν ξεπερνούν συχνά σε μήκος τα 30 με 35 εκατοστά. Τα παλιά τα χρόνια όμως, δηλαδή από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 και μετά, τα ψάρια αυτά έφταναν σε… μπόι και τα 40 εκατοστά.

Ομως, όσα χρόνια και αν πέρασαν, το μπαρμπούνι δεν άλλαξε τις αγαπημένες του συνήθειες. Εξακολουθεί να συχνάζει σε μέρη του βυθού που είναι σκεπασμένα με άμμο ή με φύκια. Εκεί αναζητά και τρώει τους λεγόμενους βενθικούς οργανισμούςόπως είναι τα αμφίποδα, τα καρκινοειδή, οι πολύχαιτοι, τα εχινόδερμα. Τρώει επίσης πολύ μικρότερα ψαράκια και αβγά. Αλλες φορές, του αρέσει να περιτριγυρίζει και σε βραχώδεις πυθμένες.

Το πολύτιμο εργαλείο που έχει για ν΄ αναζητά την τροφή του στον βυθό είναι τα δύο «μουστάκια» κάτω από το στόμα. Τις περισσότερες φορές προτιμά την παρέα άλλων μπαρμπουνιών, σχηματίζοντας κοπάδια και κολυμπώντας σε βαθιά νερά, μέχρι και 90 ή 100 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Τα μπαρμπούνια που ζουν στα ελληνικά πελάγη και γενικότερα στη Μεσόγειο αναπαράγονται από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο.

30 με 35

εκατοστά φθάνουν τα μπαρμπούνια που πιάνονται στα δίχτυα. Λόγω της υπεραλίευσης δεν προλαβαίνουν να μεγαλώσουν περισσότερο