Πρόσωπα

Ξέρει να παλεύει
» ΤΟΥ Αντώνη Ρεπανά

Δηµήτρης Σαλπιγγίδης. Ο επίµονος πρώην παλαιστής από την Πολίχνη που έκανε το όνειρό του πραγµατικότητα – κατάφερε να γίνει το αστέρι της αγαπηµένης του οµάδας, του ΠΑΟΚ.

Ο επιθετικός του «δικεφάλου» από µικρό παιδί ονειρευόταν να φορέσει τη µαυρόασπρη φανέλα και δεν σταµάτησε να έχει το όνειρο αυτό ούτε όταν αγωνίζονταν στον Παναθηναϊκό, ούτε όταν η ίδια του η αγάπη, ο ΠΑΟΚ, τον πλήγωνε, στέλνοντας τον δανεικό για δυο χρονιές στην Καβάλα (τη µια φορά στη Β’ Εθνική και την άλλη στη Γ’) και µια φορά στη Λάρισα (στη Β’ Εθνική). Ολα αυτά πείσµωναν τον βραχύσωµο επιθετικό που πριν ασχοληθεί µε το ποδόσφαιρο είχε ασχοληθεί µε την πάλη. Αλλος ποδοσφαιριστής στη θέση του θα είχε παρατήσει το όνειρό του, όµως εκείνος περίµενε την ευκαιρία για να αγωνιστεί στον ΠΑΟΚ.

Τον Σεπτέµβριο του 1999 έκανε επιτέλους το ντεµπούτο του και το έκανε σε αγώνα του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ εναντίον της Λοκοµοτίβ Τιφλίδας, πετυχαίνοντας µάλιστα το δεύτερο γκολ του ΠΑΟΚ στο 88’ της αναµέτρησης. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, αγαπήθηκε από τους φιλάθλους του «δικεφάλου», µισήθηκε και πριν από έναν µήνα επέστρεψε εκεί όπου θεωρεί ότι είναι το «σπίτι» του. Στην Τούµπα. Ο Θόδωρος Ζαγοράκης και οι συνεργάτες του δούλεψαν πάρα πολύ στον τοµέα της επικοινωνίας προκειµένου να αποδεχθούν οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ και πάλι τον Δηµήτρη Σαλπιγγίδη, τον οποίο θεωρούσαν «προδότη» λόγω του τρόπου µε τον οποίο µεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό το καλοκαίρι του 2006.

ΣΙΓΟΥΡΙΑ
Η εµφάνιση του βραχύσωµου επιθετικού στο πρώτο επίσηµο παιχνίδι του και πάλι µε τη φανέλα του «δικεφάλου», ήταν την περασµένη Τετάρτη στο «Αµστερνταµ Αρένα» εναντίον του Αγιαξ. Ηταν ο παίκτης που κράτησε την µπάλα στα πόδια του όσο έπρεπε µε δύο αντιπάλους στην πλάτη του και την έβγαλε υποδειγµατικά στον Ιβιτς για να πετύχει το γκολ της ισοφάρισης. Μπορεί το παιχνίδι να µην προσφέρονταν για να φανεί ένας επιθετικός όπως ο Σαλπιγγίδης, αφού ειδικά στο πρώτο ηµίχρονο η οµάδα του ΠΑΟΚ δεν κατάφερε να περάσει ούτε το κέντρο, όµως τις λίγες φορές που βρέθηκε µε την µπάλα στα πόδια, έδειξε την κλάση του.

Η παρουσία του Παύλου Δερµιτζάκη στον πάγκο του «δικεφάλου» εγγυάται ότι ο Σαλπιγγίδης θα αξιοποιηθεί στο απόλυτο, αγωνιζόµενος στην κορυφή της επίθεσης. Εκεί που του αρέσει να παίζει και εκεί που δηλώνει και ο ίδιος ότι αποδίδει καλύτερα. Ο Μάριο Μπερέτα ήθελε να αγωνίζεται στην κορυφή ο Μουσλίµοβιτς και ο Σαλπιγγίδης να παίζει δεξιά. Ο τραυµατισµός του Βόσνιου έλυσε τα χέρια του Δερµιτζάκη. Ο προπονητής του ΠΑΟΚ µε τον ταχύτατο Βιεϊρίνια δεξιά και τον Σαλπιγγίδη στην κορυφή, οραµατίζεται µια οµάδα που θα µπορεί να νικήσει οποιονδήποτε αντίπαλο, παίζοντας σφιχτή άµυνα και περιµένοντας το λάθος του αντιπάλου που θα δώσει την ευκαιρία στους Βιεϊρίνια και Σαλπιγγίδη να ξεχυθούν στην επίθεση. Η παρουσία του Σαλπιγγίδη ουσιαστικά αξιοποιεί και τον Βιεϊρίνια, ο οποίος πολλές φορές πέρσι έβγαινε γρήγορα στην επίθεση από δεξιά, όµως δεν έβρισκε παίκτη µέσα στην περιοχή για να δώσει την µπάλα.

Η παρουσία του Σαλπιγγίδη αξιοποιεί και τον Ιβιτς, ο οποίος έχει την ικανότητα να βγάζει κάθετες µπαλιές στον κενό χώρο. Μέχρι τώρα το θέµα ήταν ότι δεν υπήρχε παίκτης για τις προλάβει, αφού ο Μουσλίµοβιτς είναι πολύ αργός. Με τον Σαλπιγγίδη όµως στην κορυφή, ο ΠΑΟΚ µπορεί να βγάλει αντεπιθέσεις και από τον άξονα αλλά και από τα άκρα. Η περίπτωση του Σαλπιγγίδη είναι η περίπτωση του παίκτη που µε την παρουσία του αξιοποιεί και όλους αυτούς που αγωνίζονται γύρω του.

ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΟΣ

Με τον Βιεϊρίνια δεξιά και τον Σαλπιγγίδη στην κορυφή, ο Δερµιτζάκης οραµατίζεται µια οµάδα που θα µπορεί να νικήσει οποιονδήποτε αντίπαλο

Ολοι οι καλοί χωράμε!
» Συνέντευξη , Αντώνης Ρεπανάς

Ο Ντάνιελ Τσέζαρεκ πέρσι, ως ποδοσφαιριστής του Αστέρα Τρίπολης, ήταν πέμπτος σκόρερ στο πρωτάθλημα της Super League με δέκα γκολ και δεύτερος στις ασίστ με επτά τελικές πάσες. Αυτά τα στοιχεία είδε ο Εκτορ Ραούλ Κούπερ και συναίνεσε στην απόκτησή του, προκειμένου να βρει ο Αρης λύση στο σκοράρισμα.
O Κάμπορα, που πέρσι ήταν πρώτος σκόρερ της ομάδας με έντεκα γκολ, αποχώρησε οπότε η ανάγκη για την εξεύρεση ενός ποιοτικού και αποτελεσματικού επιθετικού ήταν επιτακτική.

Ο κροάτης επιθετικός, που βρίσκεται ήδη πέντε χρόνια στην Ελλάδα, αφού φόρεσε τη φανέλα του Ακράτητου, του Αιγάλεω και του Αστέρα Τρίπολης, φέτος φοράει την κίτρινη φανέλα και έχει ως στόχο να πετύχει «τριάντα γκολ» όπως δήλωσε στην «ΟΜΑΔΑ» για να σπεύσει να διευκρινίσει γελώντας: «Πλάκα κάνω. Αυτό που θέλω είναι να κερδίζει η ομάδα και ας μη σκοράρω καθόλου».

Ο Τσέζαρεκ μιλάει πλέον άπταιστα ελληνικά και όχι μόνον. «Μου αρέσει πολύ η ελληνική μουσική. Ακούω όλα τα είδη. Η Ελλάδα δίνει μεγάλη σημασία στη μουσική της και γι΄ αυτό το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό», λέει ο επιθετικός του Αρη και συμπληρώνει: «Ακούω και κροατική μουσική. Μου αρέσει και η παραδοσιακή μουσική μας, αλλά το αγαπημένο μου είδος είναι το ροκ και το χέβι μέταλ».

Το ραντεβού μας ήταν στο «Κλεάνθης Βικελίδης» και ο Ντάνιελ, αν και Κροάτης, ήταν Αγγλος στο ραντεβού του. «Ο Κόκε είναι φανταστικός παίκτης. Μέρα με τη μέρα, προπόνηση με την προπόνηση, παιχνίδι με το παιχνίδι, βρισκόμαστε όλο και πιο καλά μεταξύ μας. Πιστεύω ότι στο πρωτάθλημα θα δέσουμε άψογα, μαζί βέβαια και με τους Ρουίζ και Αραβίδη», λέει ο Τσέζαρεκ ενώ κατευθυνόμαστε στον πάγκο του Αρη για να αρχίσει η συνέντευξη. Ο Κροάτης δεν φοβάται τον ανταγωνισμό στην επίθεση της ομάδας της Θεσσαλονίκης, παρά το ότι ο Κόκε είναι εδραιωμένος στη συνείδηση των φιλάθλων της ομάδας και ο Ρουίζ κουβαλάει μαζί του πολύ καλό βιογραφικό. «Ο ανταγωνισμός μόνον καλό μπορεί να κάνει σε μένα και στην ομάδα. Ο ανταγωνισμός δεν σε αφήνει να χαλαρώνεις ποτέ και αυτό είναι πολύ καλό για όλους», λέει ενώ αφού η συζήτηση έφτασε στον ανταγωνισμό, τον ρωτήσαμε για την υπόθεση «τίτλος», δεδομένων των μεγάλων μεταγραφών που πραγματοποιούν φέτος οι Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός. «Είναι αλήθεια ότι έχουν φέρει πολύ καλούς ποδοσφαιριστές, όπως ο Γκοβού και ο Ριέρα», λέει ο Τσέζαρεκ και συνεχίζει: «Αυτό όμως δεν τους εξασφαλίζει το πρωτάθλημα. Αυτοί οι παίκτες δεν παίζουν μόνοι τους. Το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα και εξαρτάται από όλους. Τους συμπαίκτες τους, το τεχνικό τιμ, τη διοίκηση, τους φιλάθλους. Είναι ένα σύνολο. Ο τίτλος προκύπτει από συνδυασμό πολλών παραγόντων και όχι με έναν ή δυο παίκτες. Στον Αστέρα έχω δει στον πρώτο γύρο να είμαστε τέταρτοι και στον δεύτερο να παλεύουμε για την παραμονή μας. Είναι αδύνατον από τις μεταγραφές να πεις τι θα γίνει στο πρωτάθλημα. Εμένα προσωπικά μού αρέσει που φέρνουν μεγάλους ποδοσφαιριστές. Είναι κίνητρο. Εγώ όταν παίζω, είτε έχω απέναντί μου τον πρώτο της βαθμολογίας είτε τον τελευταίο, παίζω το ίδιο. Με τους συμπαίκτες μου συζητάμε κάποιες φορές της ηχηρές μεταγραφές, όμως όλοι συμφωνούμε ότι οι παίκτες αυτοί αποτελούν κίνητρο για να παίξεις καλύτερα απέναντί τους».

Ο ΚΟΥΠΕΡ
Ο Ντάνιελ Τσέζαρεκ θεωρεί τιμή του να έχει προπονητή του τον Κούπερ, αφού είπε: «Τι μπορείς να πεις γι΄ αυτόν τον άνθρωπο; Εχει παίξει σε δύο τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ, σε τελικό ΟΥΕΦΑ, έχει δουλέψει στην Ιντερ, τη Βαλένθια, τη Μαγιόρκα. Οταν σου λέει κάτι, είσαι σίγουρος 100% ότι αυτό που σου λέει είναι σωστό. Είναι ένας προπονητής που σε εμπνέει».


Ποιος είναι

Ο ΚΡΟΑΤΗΣ επιθετικός ήρθε στην Ελλάδα μεσούσης της περιόδου 2004-2005 για λογαριασμό του Ακράτητου, όντας 22 χρονών, και ουσιαστικά ανδρώθηκε στο ελληνικό Πρωτάθλημα. Είναι γεννημένος στις 8 Ιανουαρίου του 1983. Εχει ύψος 1,80, είναι 74 κιλά και για την ώρα του αρέσει η εργένικη ζωή. Είναι σπιτόγατος και προτιμά να μένει σπίτι με φίλους παρά να βγαίνει έξω. Οταν ήταν μικρότερος τον επηρέαζαν οι «καυτές» έδρες. Οταν αγωνιζόταν στη Σπάρτα Πράγας τον επηρέαζε ακόμη και η έδρα της ίδιας του της ομάδας. Τώρα, οι «καυτές» έδρες- όπως αυτή του «Κλεάνθης Βικελίδης»- τον «φτιάχνουν». Είναι δεμένος με την πατρίδα του και γι΄ αυτόν τον λόγο τις διακοπές του τις περνά στην Κροατία, πλάι στην οικογένειά του.


Σιχαίνομαι τον εαυτό μου
» Του , Παναγιώτη Ιατράκη

«Αντικειμενικά, είμαι ένα γουρούνι. Γι΄ αυτό σιχαίνομαι τους ανθρώπους που μου δείχνουν θαυμασμό και αγάπη. Τους σιχαίνομαι γιατί με σιχαίνομαι!
Αισθάνομαι ότι θέλουν να γίνουν σαν εμένα και αυτό είναι το πιο οδυνηρό».
Μάικ Τάισον, σε στιγμές αδυσώπητης αυτοκριτικής. Ο άνθρωπος που ανάγκασε και τους πιο σκληρούς αντιπάλους του να αναγνωρίσουν τη χαρισματική δύναμή του μέσα στο ρινγκ, ανακαλύπτει πόσο μάταιη και κενή περιεχομένου ήταν η πολυτάραχη καριέρα του. Τα εκατομμύρια δολάρια, οι 50 νίκες σε 58 αγώνες εκ των οποίων οι 44 με νοκ άουτ, η δημοσιότητα και η εδραίωσή του ανάμεσα στους κορυφαίους πυγμάχους της ιστορίας, δεν στάθηκαν ικανές να σβήσουν από τη συνείδηση του 44χρονου σήμερα Τάισον τις ενοχές για μια ανεξέλεγκτη ζωή γεμάτη βία και μπλεξίματα με τον νόμο.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο μηνιαίο αμερικανικό περιοδικό «Details» ο «Ιron Μike» αποκαλύπτει την ευαίσθητη(!) πλευρά του εαυτού του.

«Στην πρώτη φάση της ζωής μου ήμουν ένας ελεεινός εγωιστής. Αναλώθηκα στο να κάνω δώρα στον εαυτό μου και σε ανθρώπους που δεν το άξιζαν. Τώρα, στα 44, ανακαλύπτω ότι όλη μου η ζωή ήταν γαμ… σκουπίδια. «Ο σπουδαιότερος άνθρωπος στον πλανήτη»; Δεν ήμουν ούτε ο μισός άνθρωπος από όσο πίστευα. Οπότε, αν υπάρχει έστω και μία ελπίδα να κάνω κάτι διαφορετικό στη ζωή μου από εδώ και πέρα, ας μετατρέψω τον εγωισμό μου σε αφοσίωση και αγάπη για τους ανθρώπους που το αξίζουν. Γιατί ξέρω τι είμαι. Εχω αυτήν τη μυστηριώδη ικανότητα όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη να λέω «να ένα γουρούνι. Είσαι ένα τίποτα»».

Ο χαμός της τετράχρονης κόρης του ήταν το καταλυτικό γεγονός στη ζωή του Τάισον. «Εχασα την πίστη μου σε όλα. Ενιωθα αυτό το απίστευτο συναίσθημα ότι άλλοι έπρεπε να ήταν νεκροί στη θέση της. Ηταν ανάγκη να «ξυπνήσω». Να συνειδητοποιήσω ότι πρέπει να κάνω κάτι ουσιαστικό στη ζωή μου».

Οταν η συζήτηση πηγαίνει στο οικονομικό, ο «μικρός ταύρος» δεν δείχνει να ανησυχεί έστω και αν δεν έχει σαφή εικόνα των περιουσιακών του στοιχείων! «Υποθέτω ότι όλα είναι εντάξει. Ζω σε ένα ωραίο σπίτι, σε καλή περιοχή, αλλά και πάλι όλα αυτά μου μοιάζουν ασήμαντα. Η ζωή μου είναι, απλά, διαφορετική. Κάποια στιγμή είχα συμμετάσχει σε μια εκπομπή για την παιδική μου ηλικία. Για το παλιό μου σπίτι, το αγαπημένο μου παιδικό παιχνίδι- αγώνες με περιστέρια. Γύρισα ύστερα από πολλά χρόνια στο Μπράουνσβιλ, την παλιά μου γειτονιά. Αλλά ένιωσα ότι η ζωή μου από τότε μέχρι εδώ ήταν ένα ψέμα. Τίποτα δεν μου θύμιζε τα παιδικά μου χρόνια. Συνάντησα ξανά εκείνη τη λευκή γυναίκα που, όταν ήμουν παιδί, την είχαν ληστέψει και βιάσει. Ηταν ακόμα εκεί και με κοίταζε. Μου ήρθε να κλάψω. Σκέφτηκα, τι έκανα όλα αυτά τα χρόνια; Τι κληρονομιά θα αφήσω; Και τώρα, το μόνο πράγμα που με ενδιαφέρει είναι να με πάνε στον τάφο μου με σεβασμό».

«ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ»

Ξέρω τι είμαι. Εχω αυτήν τη μυστηριώδη ικανότητα όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη να λέω «να ένα γουρούνι.
Είσαι ένα τίποτα»

Ηθελα να βλέπω τον αντίπαλό μου να πέφτει νεκρός

Ο ΜΑΪΚ ΤΑΪΣΟΝ έγινε απλώς Μάικ. Το βλέπεις στα μάτια του, στην ηρεμία των εκφράσεών του, σε όσα λέει. «Με όσα έχω κάνει στη ζωή μου θα μπορούσα να είμαι νεκρός- ξέρω ΄γώ;- να έχω πεθάνει από ΑΙDS ή να έχω σαπίσει στη φυλακή. Είχα μίσος μέσα μου. Οταν έμπαινα στο ρινγκ αισθανόμουν ότι ο αντίπαλός μου έπρεπε να πέσει νεκρός. Γιατί κι εκείνος ήθελε το ίδιο για εμένα. Ο Χένρι Αρμστρονγκ, ο Γκάρμεν Μπαζίλιο, ο Σούγκαρ Ρέι, όλοι αυτοί οι τύποι ήθελαν να με σκοτώσουν. Μόνο ο Τζακ Ντέμπσεϊ δεν με ήθελε νεκρό. Ηθελε κάτι χειρότερο: να σε δει να υποφέρεις· να συνθλίψει τις κόχες των ματιών σου και να θρυμματίσει το σαγόνι σου. Δεν ξέρω για το πεπρωμένο και όλα αυτά, απλά τα θυμάμαι και νιώθω μια φωτιά μέσα μου. Και καίει πολύ, φίλε. Ξέρω από τι έχω γλιτώσει και γνωρίζω πλέον τι θα πει ταπείνωση. Μπορώ να μιλήσω για το πώς είναι να ταπεινώνεσαι, όμως ξέρω ότι δεν είμαι ταπεινός. Αυτό που ξέρω είναι ότι αν δεν ζεις ταπεινά, κάποια στιγμή θα σε ταπεινώσει η ζωή».

ΤΟ ΑΥΤΙ ΤΟΥ ΧΟΛΙΦΙΛΝΤ
Η πιο πολυσυζητημένη μάχη της καριέρας του Τάισον ήταν αυτή με τον Εβάντερ Χόλιφιλντ. Ηταν ίσως ο αγώνας που σήμανε και τυπικά το τέλος του ως πυγμάχου. Το ομολογεί. Ομως δεν θέλει να το θυμάται… «Φίλε, δεν με ενδιαφέρει το μποξ πια. Σου λέω ότι ήταν λάθος, όλο αυτό ήταν λάθος. Δεν είχε να κάνει με μποξ. Ηθελα απλά να τον “γ…. ”. Η επαφή μου με το ρινγκ είχε ήδη τελειώσει. Μόλις έναν χρόνο πριν είχα βγει από τη φυλακή. Και βρέθηκα στο ρινγκ να υπερασπίζομαι δύο ζώνες παγκόσμιου πρωταθλητή με τις οποίες πλέον δεν είχα καμιά σχέση. Ημουν ήδη τελειωμένος. Πρώτα σου ρίχνουν τρία χρόνια φυλακή, σε πάνε με τα χέρια δεμένα πίσω από το κεφάλι. Μετά σε σπρώχνουν σε ένα ρινγκ να δείρεις έναν τύπο. Και μετά σου δίνουν και βραβεία… Τρέλα».

ΜΑΘΗΜΑ

Γνωρίζω πλέον τι θα πει ταπείνωση, όμως ξέρω ότι δεν είμαι ταπεινός. Αυτό που ξέρω είναι ότι αν δεν ζεις ταπεινά, κάποια στιγμή θα σε ταπεινώσει η ζωή

Στίβος χωρίς χαµόγελο
» ΤΟΥ Γιώργου Ρουσάκη

Πολλοί ήταν οι απόντες και πολλές οι απούσες σ’ αυτό το 20ό Ευρωπαϊκό Πρωτάθληµα Στίβου που διεξάγεται αυτές τις µέρες στη Βαρκελώνη και ουκ ολίγες οι απουσίες στο γυναικείο επί κοντώ και µόνο. Μία όµως αναµφισβήτητα κάνει φτωχότερη τη διοργάνωση, εκείνη της Γελένα Ισινµπάεβα.

Η «τσαρίνα των αιθέρων» είχε κακοµάθει το παγκόσµιο φίλαθλο κοινό µε τις αλλεπάλληλες επιτυχίες της στους σηµαντικούς αγώνες και τα 27 της παγκόσµια ρεκόρ σε ανοικτό και κλειστό στίβο. Ηταν κάτι αναµενόµενο επί πολλά χρόνια να σφραγίζονται οι µεγάλες διοργανώσεις µε τις νίκες της και συχνά µε παγκόσµιο ρεκόρ. Και βέβαια µε το πανέµορφο χαµόγελό της να λάµπει στις οθόνες των τηλεοράσεων και στις γιγαντοοθόνες των κορυφαίων σταδίων του κόσµου. Η συνήθεια της επιτυχίας είναι και ο πιθανότερος λόγος της µεγάλης απογοήτευσης που ένιωσε η Ρωσίδα µετά τις δύο κοντινές αποτυχίες της στο Παγκόσµιο Πρωτάθληµα του Βερολίνου τον Αύγουστο του 2009 και στο Παγκόσµιο Πρωτάθληµα Κλειστού Στίβου στην Ντόχα του Κατάρ τον περασµένο Μάρτιο που την οδήγησαν στην απόφαση να αποµακρυνθεί για λίγο από τον στίβο προκειµένου να ανανεωθεί – όπως είπε – και να επανέλθει έτοιµη ξανά για νέες επιτυχίες.

Στο Βερολίνο έµελλε ίσως να ζήσει η Ισινµπάεβα την απογοήτευση που είχε νιώσει και ο µέντοράς της, ο κορυφαίος επικοντιστής όλων των εποχών Σεργκέι Μπούµπκα στους Ολυµπιακούς Αγώνες 1992 που δεν είχε περάσει το αρχικό ύψος 5µ.70 (και δεν ήταν η µόνη φορά αφού επέµενε να ξεκινά από αυτό το ύψος). Στην Ντόχα απέτυχε τρεις φορές στα 4µ.75 και έµεινε στα 4µ.60 και την 4η θέση ενώ το χρυσό µετάλλιο κατέκτησε η βραζιλιάνα Φαµπιάνα Μούρερ.

Φαίνεται πως η Ισινµπάεβα δεν µοιάζει στον Μπούµπκα µόνο ως προς το ταλέντο και την ισχυρή προσωπικότητα που έχει χαρίσει και στους δύο τόσες νίκες και παγκόσµια ρεκόρ (35 έχει ο Σεργκέι), αλλά και ως προς τον βαθµό αθλητικής αλαζονείας και ακόρεστης δίψας για επιτυχία.

Η ίδια έδωσε δραµατικές διαστάσεις στο πρόβληµά της δηλώνοντας ότι θα αποµακρυνθεί επ’ αόριστον από κάθε αθλητική δραστηριότητα ώσπου να ξαναβρεί την ενέργεια που χρειάζεται για να επανέλθει στην κορυφή. Οµως δεν είναι λίγοι οι αθλητές που προσπερνούν κάποια µεγάλη διοργάνωση προκειµένου να ξεκουρα στούν, να ξεµπλοκάρουν από τις αλλεπάλληλες προπονήσεις, τα συνεχή ταξίδια, το άγχος της επιτυχίας.

ΣΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑ
Εν τούτοις µε τις δηλώσεις της στην πρόσφατη επίσκεψή της στην Αρχαία Ολυµπία ως πρέσβειρα της Διεθνούς Ολυµπιακής Επιτροπής για την Αφή της Φλόγας του νέου θεσµού των Ολυµπιακών Αγώνων Νέων, αφού αποκάλυψε ότι επιστρέφει στην αγωνιστική δράση τον ερχόµενο χειµώνα δεν έκρυψε ότι ο στίβος είναι η ζωή της.

«Μετέχοντας σε αγώνες όλα αυτά τα χρόνια δεν έχω ζήσει την κανονική ζωή µιας γυναίκας και τώρα που έζησα έτσι βλέπω ότι είναι ανιαρή» τόνισε δείχνοντας ότι είναι πλασµένη για να ζει αθλητικά και να σηµειώνει νίκες. Επιπλέον δήλωσε «µαγεµένη» από την παρουσία της στον χώρο από τον οποίο «ξεκίνησε ο αθλητισµός.

Στα 18 της χρόνια µετέχοντας σε µίτινγκ στην Ελλάδα είχε δηλώσει ότι η γιαγιά της ήταν ελληνικής καταγωγής και είχε εκφράσει την επιθυµία να πάρει την ελληνική υπηκοότητα, αλλά γενικά δεν υπήρχε στον ΣΕΓΑΣ τάση για ελληνοποιήσεις και επιπλέον κάποιοι ειδικοί του επί κοντώ υποστήριξαν ότι είναι «καµένη» και δεν πρόκειται να πάει πολύ ψηλά!

ΕΠ’ ΑΟΡΙΣΤΟΝ

Η ίδια έδωσε δραµατικές διαστάσεις στο πρόβληµά της δηλώνοντας ότι θα αποµακρυνθεί επ’ αόριστον από κάθε αθλητική δραστηριότητα ώσπου να ξαναβρεί την ενέργεια που χρειάζεται για να επανέλθει

Δέκα χρυσά και 27 παγκόσµια

Η Γελένα Ισινµπάεβα ούτε λίγο ούτε πολύ έχει κατακτήσει 10 χρυσά µετάλλια στις κορυφαίες διοργανώσεις µόνο της κατηγορίας γυναικών (έχει άλλα τρία σε διοργανώσεις µικρότερων ηλικιών) και έχει σηµειώσει 27 παγκόσµια ρεκόρ σε ανοικτό και κλειστό στίβο.

Τα παγκόσµια ρεκόρ της που βέβαια παραµένουν ακατάρριπτα είναι 5µ.06

στον ανοικτό στίβο από τις 28 Αυγούστου 2009 στη Ζυρίχη και 5µ.00 στον κλειστό από 15 Φεβρουαρίου 2009 στο Ντονέτσκ της Ουκρανίας. Και βέβαια ήταν η πρώτη γυναίκα που πέρασε το «φράγµα» των 5µ.00 στο επί κοντώ, στις 22 Ιουλίου 2005 στο Λονδίνο.

Τα 10 πιο λαµπερά χρυσά µετάλλια της Ισινµπάεβα είναι 2 Ολυµπιακά (Αθήνα, Πεκίνο), 3 στο Παγκόσµιο Πρωτάθληµα Ανοικτού Στίβου (Παρίσι 2003, Ελσίνκι 2005, Οσάκα 2007), 3 στο Παγκόσµιο Πρωτάθληµα Κλειστού Στίβου (Βουδαπέστη 2004, Μόσχα 2006, Βαλένθια 2008), 1 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθληµα Ανοικτού Στίβου (Γκέτεµποργκ 2006) και 1 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθληµα Κλειστού (Μαδρίτη 2005).

Επί πλέον έχει αναδειχθεί αθλήτρια της χρονιάς από την Παγκόσµια Οµοσπονδία Στίβου (ΙΑΑF) το 2004, το 2005 και το 2008.

Γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1982 στο Βολγκογκράντ της Ρωσίας. Εχει ύψος 1µ.85 και βάρος 65 κιλά.

Ηταν αθλήτρια της ενόργανης γυµναστικής έως τα 15 της. Εξι µήνες αφότου ασχολήθηκε µε το επί κοντώ σε ηλικία 16 ετών το 1998 κατέκτησε το χρυσό µετάλλιο στους Παγκόσµιους Αγώνες Νεότητας στη Μόσχα µε 4µ.00.