«Μιλάει για το σήµερα, προφητεύει το αύριο»

Ο Γιάννης Χουβαρδάς επιστρέφει έπειτα από 14 χρόνια στο αργολικό θέατρο µε Ευριπίδη, Νίκο Κουρή και Στεφανία Γουλιώτη
gsarigiannis@dolnet.gr «Διάλεξα τον ‘’Ορέστη’’ γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο έργο αλλά και ιδιαίτερα γοητευτικό. Δύσκολο, γιατί φαινοµενικά δεν έχει συνοχή, ο Χορός του µοιάζει να ‘’κολλήθηκε’’ στο έργο από κάποιον τρίτο, τα πρόσωπα έχουν συνεχώς αντιφατική συµπεριφορά, έχει έναν από µηχανής θεό που έρχεται να µαζέψει τα ατάκτως ερριµµένα νήµατα… Γοητευτικό, γιατί µοιάζει σαν να γράφτηκε χτες, να µιλάει για το σήµερα και να προφητεύει το αύριο».

Ο Γιάννης Χουβαρδάς γυρίζει στην Επίδαυρο _ τέταρτη φορά µέσα σε 26 χρόνια µετά την περιπετειώδη πρωτιά του το 1984 µε το ΚΘΒΕ και την «Αλκηστι» που αποδοκιµάστηκε και ξεσήκωσε πάθη αλλά πρώτη φορά µε την ιδιότητα του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου: ανεβάζει την τραγωδία-«θρίλερ» του Ευριπίδη µε τον Νίκο Κουρή στον επώνυµο ρόλο και Ηλέκτρα τη Στεφανία Γουλιώτη.

Στη διανοµή ακόµα, Ακύλλας Καραζήσης, Νίκος Καραθάνος, Τάνια Τρύπη, Γεωργιάννα Νταλάρα, Χρήστος Στέργιογλου, Μανώλης Μαυροµατάκης, Κώστας Βασαρδάνης Γιώργος Γλάστρας.

Εχει ανεβάσει µέχρι τώρα ο Γιάννης Χουβαρδάς τραγωδίες αποκλειστικά του Ευριπίδη.

Γιατί; Πιστεύετε ότι ο Ευριπίδης σάς (µάς) αφορά περισσότερο σήµερα; Ή σας επιτρέπει να περνάτε ευκολότερα τις νεωτεριστικές απόψεις που σας εκφράζουν;

«Είναι δύσκολο να αποφανθώ γιατί µε ελκύει τόσο ‘’µοιραία’’ ο Ευριπίδης. Σίγουρα µου ταιριάζει περισσότερο σαν ιδιοσυγκρασία. Είναι για την εποχή του ανατρεπτικός, πειραµατιστής, νεωτεριστής, τολµηρός: ό,τι δηλαδή λείπει από εµένα».

Δεν περιµένουµε από σας µία «κλασική» παράσταση στην Επίδαυρο. Τι να περιµένουµε; Με ποια οπτική βλέπετε το έργο;

«Παρακαλώ να µην περιµένετε τίποτα. Κανενός ‘’είδους’’ παράσταση.

Ελάτε να δείτε ένα εκπληκτικό έργο, να απολαύσετε υπέροχους ηθοποιούς, να ακούσετε την εξαιρετική µετάφραση του Στρατή Πασχάλη, να µαγευτείτε από το σκηνογραφικό ‘’ολόγραµµα’’ του Σουτς, τους ονειρικούς φωτισµούς του Παυλόπουλου και τους ιριδισµούς της µουσικής του Μανώλη Καλοµοίρη που παίζουν ζωντανά οι ηθοποιοί. Κι αφήστε στην ησυχία του τον σκηνοθέτη. Που η οπτική του είναι η οπτική ενός θεατή από τις κερκίδες: πολύ µακρινή και πολύ κοντινή ταυτόχρονα». Τα γεγονότα του Δεκεµβρίου του 2008 και του ξεσηκωµού των νέων έχουν παίξει αποφασιστικό ρόλο στην επιλογή του έργου και στη σκηνοθεσία σας;

«Φυσικά και έχουν παίξει ρόλο. Σε όλους µας έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα _ ανεξάρτητα από το πώς τα είδε ο καθένας µας. Οµως ρόλο έχει επίσης παίξει το σηµερινό αδιέξοδο της νέας γενιάς που µπαίνει µέσα στη δίνη µιας ολόπλευρης κρίσης την οποία γέννησαν και έθρεψαν οι παλιότερες γενιές. Οπως ακριβώς ο Ορέστης και η Ηλέκτρα που αναγκάζονται να καταφύγουν σε ακραίες πράξεις από την απόλυτη απελπισία τους». Τι ζητήσατε από τους ηθοποιούς σας;

«Ειλικρίνεια, την αλήθεια της στιγµής και τη συµµετοχή σ’ ένα κοινό όραµα. Να ξεχάσουν ότι παίζουν ‘’τραγωδία’’. Αλλά, όταν παίζουν, να βρίσκονται στον συγκεκριµένο χρόνο και τόπο: 30 και 31 Ιουλίου του 2010 στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου».

Ορέστης του ο Νίκος Κουρής. Ρωτώ τον καλό ηθοποιό αν νιώθει, µε όση πείρα διαθέτει στο αρχαίο δράµα, ώριµος για τον ρόλο.

Αφοπλιστικά ειλικρινής όπως πάντα:

«Δεν έχω νιώσει ποτέ ώριµος για κανένα ρόλο, ούτε για τους ρόλους της ζωής ούτε για τους ρόλους του θεάτρου. Ζω, δοκιµάζω και µεγαλώνω αλλά νιώθω πάντα, για ό,τι κάνω, µεγάλο φόβο. Από αυτόν τον φόβο δεν µπορώ να απαλλαγώ. Δυστυχώς…».

«Είναι πάντα µεγάλη χαρά να έρχεσαι αντιµέτωπος µε αυτά τα κείµενα γιατί µαθαίνεις πάντα κάτι καινούριο για σένα. Είναι ανεξάντλητα µεγάλη τέχνη αυτή του θεάτρου και συγκεκριµένα της τραγωδίας. Το θέµα είναι να µην καταλήγεις σε τίποτα σίγουρο από αυτά που µαθαίνεις γιατί, την επόµενη χρονιά, πάλι µέσα από αυτά τα κείµενα θα βρεις κάτι που θα ακυρώνει το προηγούµενο. Πρόκειται για µια ατέρµονη εξερεύνηση της ζωής» λέει η Στεφανία Γουλιώτη που επωµίζεται την Ηλέκτρα. Το κορίτσι που πριν από τρία χρόνια, µε µια άλλη Ηλέκτρα _ του Σοφοκλή, σε διδασκαλία Πέτερ Στάιν _, «εξερράγη» στην Επίδαυρο. Η Ηλέκτρα του «Ορέστη» φωτίζεται καθόλου από την Ηλέκτρα του Σοφοκλή;

«Φυσικά. Τώρα πια η Ηλέκτρα δεν εκρήγνυται αλλά σιγοβράζει. Πρέπει όµως να γνωρίζεις τι σηµαίνει έκρηξη για να ξέρεις πώς είναι να σιγοβράζεις. Εποµένως ναι: η προηγούµενη εµπειρία ήταν καθοριστική».

ΙΝFΟ

Στις 30 και 31 Ιουλίου, στις 21.00, στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.
Εισιτήρια: 50, 45, 25, (φοιτητικό)
15 ευρώ.
Πληροφορίες – κρατήσεις: τηλ.
210-3272.000,
http: //www.
greekfestival.gr

Ανοιγµα σε αναπάντητα ερωτήµατα

«Τι θα είναι ο Ορέστης σας που θα δούµε;» ρωτώ τον Νίκο Κουρή.

«Δεν αντιλαµβάνοµαι τον Ορέστη παρά µόνο µέσα στο πλέγµα της παράστασης. Η παράσταση, λοιπόν, προσπαθεί να ανοίξει αυτή την περιοχή των ερωτηµάτων που δεν παίρνουν απάντηση ποτέ. Αυτή την άβολη αµηχανία που έχει κατατεθεί από έναν συγγραφέα που την ένιωσε για τα καλά προσπαθούµε να συλλάβουµε. Χωρίς έτοιµες απαντήσεις και χωρίς εξυπνάδες».

Και η δική σας Ηλέκτρα;
«Εχει το µίσος φτιάξει φυλαχτό / παίζει στο θάνατο κρυφτό / Εχει στα µαλλιά κορδέλες / στο κορµί της χίλιες βδέλλες / και στο πλάι το Χάροντα σκυφτό. / Με το µαχαίρι κόβει τη σιωπή / κι είναι σαν πέτρα σκυθρωπή / µπλέκει τα χέρια κάνει προσευχή / ποιος θα της δώσει µιαν ευχή. / Μες στο κρύο µες στ’ αγιάζι / το κορίτσι µου τροµάζει / πεθαµένο τρέχει στη βροχή…» λέει ο Μάνος Χατζιδάκις.

Νιώθετε διαφορετικά στην Επίδαυρο απ’ ό,τι σ’ ένα άλλο θέατρο;

«Η Επίδαυρος ‘’δρα επί της αύρας’’. Είναι µια µεγέθυνση της ψυχής. Δεν χρειάζεται να της δίνεις τίποτα. Αλλά παίρνει εκείνη αυτό που της χρειάζεται. Αρκεί να βρει κάτι να µοιραστεί µαζί σου. Αν το αµελήσεις αυτό, θα εµφανιστούν τέρατα. Ναι λοιπόν. Στα άλλα θέατρα είναι µεγαλύτερη η ανάγκη να δίνεις…».