Διακριτικά fados, δυναµική τζαζ

Στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου ήταν η άπνοια και τα τζιτζίκια που έφτιαχναν το πρώτο δυνατό σκηνικό της βραδιάς (Παρασκευής) µε τα µπουκάλια του νερού να πηγαινοέρχονται από χέρι σε χέρι και τα προγράµµατα του Φεστιβάλ να ανεµίζουν εν είδει βεντάλιας. Αλλά η ζέστη ταιριάζει (τελικά) µε τη µουσική. Μάλλον τη βλέπει σαν ελιξίριο… δροσιάς.

Δωρική µέσα στο µαύρο της φόρεµα, η µικροσκοπική Κριστίνα Μπράνκο έκανε την εµφάνισή της λίγο µετά τις 9.30 συνοδευόµενη αρχικά από την πορτογαλική κιθάρα του Βernardo Couto και την κλασική κιθάρα του Αlexandre Silva.

Η αρχή είναι η ήµισυ του παντός (λένε) και όντως µέσα σε χρόνο µηδέν η κοµψή της φιγούρα, ο γλυκόπιοτος ήχος των δυο οργάνων και η φωνή της ήταν η καλύτερη εισαγωγή στη µελαγχολία των fados, των τραγουδιών που εκφράζουν καλύτερα απ’ όλα τον ψυχισµό των συµπατριωτών της και που η ίδια «ανακάλυψε» µέσα από την κληρονοµιά που άφησε στην Πορτογαλία η Αµάλια Ροντρίγκες.

Με ηρεµία, γλυκύτητα και εσωτερικότητα (σε αντίθεση µε τον δυναµισµό και το πάθος µε το οποίο εκφράζονται συνήθως οι συµπατριώτες της) προσέγγισε το κοινό της Μικρής Επιδαύρου. Με το πιάνο του Ricardo Dias και το µπάσο του Fernando Μaia να συµπληρώνουν το κουαρτέτο των µουσικών της, διέτρεξε µε σιγουριά έµπειρης ερµηνεύτριας το ρεπερτόριό της, δίνοντάς µας πρώτα σαφείς οδηγίες για το αίσθηµα και την ποιητική των ιστοριών της πολλές απ’ τις οποίες είχαν σαν αφετηρία τα δεινά της Πορτογαλίας επί εποχής Σαλαζάρ. «Και εσείς οι Ελληνες και εµείς οι Πορτογάλοι, έχουµε µια ιδιαίτερη σχέση µε το “δράµα”» έλεγε, και κάθε φορά που το κοίλον γέµιζε µε µουσική, η φωνή της ήταν η καλύτερη αφετηρία για τις προσωπικές µας περιπλανήσεις µέσα στη ζεστή νύχτα.

Στα µαύρα και µε τη χάρη µιας «διακριτικής, εσωτερικής» ερµηνεύτριας, η Μπράνκο, µε τον δυναµισµό, την εξωστρέφεια, την ελευθερία ενός… φρικιού της τζαζ η Μaria Joao. Ακολούθησε την Μπράνκο, στο δεύτερο µέρος, αλλά στην πραγµατικότητα επρόκειτο για µια δεύτερη, εντελώς διαφορετικού κλίµατος συναυλία που εκτιµήθηκε κυρίως από το κοινό της τζαζ.

Παράφορη, έντονη, «σωµατική» (δεν σταµάτησε να χορεύει) µε τα παρδαλά της ρούχα και µια σχεδόν παιδιάστικη εξωστρέφεια στις κινήσεις, οδήγησε τη φωνή της σε απίθανους αυτοσχεδιασµούς έχοντας πλήρη έλεγχο αλλά και τέλεια αίσθηση ελευθερίας πάνω στη σκηνή. Με το κουιντέτο τού επί χρόνια συνοδοιπόρου της, πιανίστα Μάριο Λαγκίνα, µας έδωσε µια άλλη όψη της πορτογαλικής µουσικής πραγµατικότητας, τόσο έντονη και γευστική όσο και το προτελευταίο της άλµπουµ, «Chocolate»…