Ταξιδευτής ετών 90!

«Από μικρό παιδί η ζωή μου είναι τα ταξίδια, έχω γυρίσει ολόκληρη την Ευρώπη με το Ι.Χ. Και τώρα τον Ιούνιο, έστω και στα ενενήντα μου, το θεώρησα ευκαιρία να ακολουθήσω την Εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου στη Νότια Αφρική για το Μουντιάλ, σε οργανωμένη δεκαπενθήμερη εκδρομή, με αφετηρία την Κρήτη. Είχα ακούσει πολλά γι΄ αυτή τη χώρα και ήθελα να τη δω κι από κοντά…».
Δηλώνει ηλικίας «3×30» ετών, όταν τον ρωτούν. Για την ακρίβεια, ο ενενηντάχρονος κ. Γιώργος Καρράς, ο γηραιότερος- πιθανότατα- Ελληνας που ταξίδεψε με τους φιλάθλους του «Γαλανόλευκου Φάρου» από την Ελλάδα ώς το Πορτ Ελίζαμπεθ, το Μπλουμφοντέιν και το Πολοκουάνε, φροντίζει να δίνει ακόμα πιο γλαφυρά την απάντησή του για τα χρονάκια του. «Λέω τότε μια μαντινάδα, που μου ΄χε πει μια μέρα ένα γεροντάκι στο Ρέθυμνο- εκείνος ήταν στα 88 του κι εγώ στα 83 μου. “Εσύ μου λες τα εκατό, μα εγώ θα τα περάσω. Και ύστερα θα το σκεφτώ, αν πρέπει να γεράσω…”!, “Κοπέλι είσαι ακόμα, έτσι θα τους απαντάς…”, με προέτρεψε. Είναι αλήθεια, δόξα τω Θεώ, πως μια χαρά εξακολουθώ κι αισθάνομαι», λέει στα «ΝΕΑ». Μόλις έχει επιστρέψει στον τόπο του, στο Ηράκλειο, από την πρώτη δόση των θερινών διακοπών του. Για δέκα ημέρες απόλαυσε τα μπάνια του στην Ελούντα, φιλοξενούμενος ξενοδόχου φίλου του, πελάτη του από το 1947. Ωστόσο, έναν μήνα πριν, το σκηνικό που επέλεξε ήταν εντελώς διαφορετικό, όχι μόνο χειμωνιάτικο, αλλά και ποδοσφαιρικό.

«Στις εξέδρες των σταδίων, εγώ δεν φορούσα ελληνική στολή, ούτε βέβαια ήμουν και βαμμένος, σαν τα νέα παιδιά. Παρακολουθούσα τους αγώνες της ελληνικής ομάδας ως απλός θεατής, όχι και τόσο εκδηλωτικός. Ενδιάμεσα, πάντως, πήγαμε μέχρι και σε σαφάρι, για να δούμε τα θηρία! Καλή εμπειρία, θα έλεγα, καθώς συναντήσαμε έναν άλλον κόσμο στα μέρη αυτά», λέει. Και για τους Νοτιοαφρικανούς, ωστόσο, αναδείχθηκε κι ο ίδιος σε «ατραξιόν»! «Το διαβατήριό μου γινόταν παντού θέμα συζήτησης: όταν οι ντόπιοι ελεγκτές έβλεπαν τη χρονολογία γεννήσεώς μου, φώναζαν κι άλλους να τη δουν! Αυτοί εκεί ζουν πολύ λιγότερο, εξαιτίας των συνθηκών που επικρατούν. Μόνο αν πάει κανείς επιτόπου και δει πώς κατοικούν οι άνθρωποι αυτοί εκτός πόλεων- σε χιλιάδες πρόχειρα σπιτάκια από λαμαρίνες- θα καταλάβει τι περνούν. Μιλάμε για ανεπανάληπτες εικόνες φτώχειας. Οι περισσότεροι Τσιγγάνοι του Ηρακλείου είναι βασιλιάδες, έχουν και νερό και φως…», λέει.

Μπαλαδόρος
Χαφ της πρωταθλήτριας ποδοσφαιρικής ομάδας Νήσων του Ηρακλείου στα νιάτα του, ο κυρ Γιώργος έχει παίξει μπάλα μέχρι και στη Λεωφόρο, στην Αθήνα, το ΄39 και το ΄40, μεταπολεμικά και στον Εργοτέλη, ώς και το ΄53. Αυτή ακριβώς η αγάπη του για την μπάλα παραμένει άσβεστη «Στα γήπεδα πάω τακτικά. Πέρυσι βρέθηκα και στη Βουδαπέστη με την Εθνική, παλαιότερα και στο Γουέμπλεϊ με τον Παναθηναϊκό. Νεώτερος, στο Βέλγιο είχα σκαρφαλώσει και σε κολόνα φωτισμού για να δω την αγαπημένη μου ομάδα, καθώς δεν είχα καταφέρει να εξασφαλίσω εισιτήριο. Η γυναίκα μου, θυμάμαι, δεν μ΄ ακολουθούσε στα παιχνίδια αυτά, ήταν περισσότερο του… σαλονιού! Την έχασα το 2002, ύστερα από 52 χρόνια γάμου», λέει ο Μικρασιάτης στην καταγωγή κ. Καρράς.

Σχεδόν άλλο τόσο δούλεψε, μέχρι και τη σύνταξή του, το 1983. «Ξεκίνησα από βοηθός ηλεκτρολόγου το 1932. Κατόπιν απασχολήθηκα ως τεχνίτης ηλεκτρικών ειδών, ώς και το ΄40, οπότε κάηκε το μαγαζί όπου δούλευα. Οι Γερμανοί τότε με είχαν επιτάξει, ως τεχνίτη στα αεροδρόμια. Ουσιαστικά ήμουν αυτοδίδακτος, στην Κατοχή διάβαζα και πολλά γερμανικά τεχνικά βιβλία για να μάθω τη δουλειά. Στην πορεία, έγινα ο καλύτερος τεχνίτης του Νομού Ηρακλείου σε γεννήτριες και μοτέρ, φώτιζα ολόκληρα δίκτυα εργοστασίων, πριν ακόμα τα αναλάβει η ΔΕΗ. Από το 1960 ώς το 1973 πηγαινοερχόμουν κάθε 15 μέρες στην Αθήνα, εκεί είχα τις τρεις επιχειρήσεις μου, με ηλεκτρικά και βιομηχανικά μηχανήματα. Από αυτές τις δουλειές έβγαλα και χρήματα, για να ζω άνετα και να ταξιδεύω σήμερα», σημειώνει. Στην παρούσα φάση αναζητά… συγκάτοικο για μια νέα ασυνήθιστη απόδρασή του, μετά και την περσινή περιήγησή του στη Συρία. «Τον Αύγουστο ετοιμάζομαι να πάω με γκρουπ στη Σιβηρία- αν είμαι το ίδιο καλά, θέλω φέτος να πάω και σε Χιλή και Παταγονία. Για την ώρα, ψάχνω για δεύτερο άτομο, παρέα, ώστε να μη μείνω μόνος, σε μονόκλινο. Θα φτάσουμε εκεί, ταξιδεύοντας με αεροπλάνο και τρένο, από τη Μόσχα είναι 9.285

χιλιόμετρα μακριά, όχι τόσα πολλά για μένα, όσο ίσως ακούγονται. Αλλωστε διανύω καθημερινά μεγάλες αποστάσεις, οδηγώντας το αυτοκίνητό μου. Το δίπλωμά μου λήγει του χρόνου, όσοι το ελέγχουν δεν μένουν στην ηλικία μου, αλλά αρκούνται στις άριστες εξετάσεις των γιατρών μου», αναφέρει. Μόλις τρία χρόνια πριν, είχε «απογειώσει» το κοντέρ: κράτησε στα χέρια του το τιμόνι του για 8.470

χιλιόμετρα (!), στη διαδρομή από την Ελλάδα ώς τη Σουηδία, για να δει τα εγγόνια του. Τον κατά 15 χρόνια μικρότερο φίλο του που τον συνόδευε, δεν τον άφησε να οδηγήσει ούτε… μέτρο.

Πηγή: http://www.galanolefkosfaros.gr

ΑΝΑΖΗΤΑ… ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟ

για μια νέα ασυνήθιστη απόδρασή του, καθώς μετά την παγωμένη Σιβηρία θέλει φέτος να πάει σε Χιλή και Παταγονία

Μια ζωή… νέος!

«ΕΣΕΙΣ ΟΙ νεώτεροι να φροντίζετε να γυμνάζεστε, εγώ εξακολουθώ να κολυμπώ χειμώνα- καλοκαίρι!», συστήνει ο βιονικός Ηρακλειώτης, πατέρας τριών παιδιών και παππούς πέντε εγγονιών. Στα δικά του μάτια, η ασίγαστη διάθεσή του για ζωή και οι υπερφυσικές για την ηλικία του επιδόσεις έχουν πειστική εξήγηση, όπως ισχυρίζεται. «Δεν υπάρχει μυστικό για τη μακροζωία μου, κληρονομικοί είναι προφανώς οι λόγοι: οι δικοί μου έζησαν όλοι μέχρι τα 93, ακόμα και τα 111 έτη, το σόι της μάνας μου ήταν το γερό! Από κει και πέρα, μου δίνουν ζωή τα γλυκά και τα ζαχαρωτά: τρώω τουλάχιστον ένα με ενάμισι κιλό μέλι από το ψυγείο κάθε μήνα, δυο-τρεις κουταλιές κάθε πρωί, καταναλώνω και πολλά γαλακτοκομικά και φρούτα.

Αντιθέτως, τσιγάρο δεν έβαλα ποτέ στο στόμα μου, φάρμακα δεν πήρα στη ζωή μου, μόνο μια επέμβαση έκανα πέρυσι κι αυτό ήταν. Φροντίζω, μάλιστα, να κάνω και καθημερινή ηλιοθεραπεία, για μια ώρα, στην αυλή μου».