Champions Greek

Ενας µήνας και κάτι
» ΑΠΟ τον Αντώνη Λαγό

Προτείνω, η 22α Ιουλίου να καθιερωθεί ως Παγκόσµια Ηµέρα Καψούρας για την / τον Πρώ ην. Διότι προχθές, ο Θοδωρής Ζαγοράκης λύγισε στην ανάµνηση του Φερνάντο Σάντος (ο οποίος πριν από περίπου δύο µήνες τον άφησε στα κρύα του λουτρού για τα µάτια του Πιλάβιου), και έστειλε τον νέο του «δεσµό», τον Μάριο Μπερέτα, από κει που ήρθε.

Είναι σύνηθες το φαινόµενο στους άνδρες να µην µπορούν µε τίποτα να ξεπεράσουν µία προηγούµενη σχέση που τους πρόδωσε. Δηµιουργούν µία νέα – γιατί η ζωή συνεχίζεται – αλλά τούς είναι αδύνατο να ξεχάσουν. Και αρχίζουν τις συγκρί σεις: Εβαζε και κιµά στα γεµι στά η ακατονόµαστη (αυτή που τους παράτησε), δεν σιδέρωνε τα τζιν µε τσάκιση (εδώ που τα λέµε, έτσι είναι το σωστό) και την ντοµάτα στη σαλάτα την ξεφλούδιζε. Το επιχείρηµα ότι κάθε νοικοκυρά έχει τον δικό της τρόπο, τούς αφήνει παγε ρά αδιάφορους.

Εδώ και πέντε εβδοµάδες, λοιπόν, από τότε που ο Μπερέτα πάτησε το πόδι του στη Θεσσαλονίκη, ο Ζαγοράκης – όταν δεν άκουγε πορτογαλικά ερω τικά τραγούδια – παρατηρούσε τον ιταλό προπονητή για να δει αν θα κάνει τη δουλειά όπως την έκανε ο Σάντος. Καµία σχέση! Ο Μπερέτα τα άλλαξε όλα, λες και το έκανε επίτηδες για να τρελάνει τον πρόεδρο. Ο ΠΑΟΚ ήταν ένα απέραντο πεί ραµα. Και, για να λέµε του στραβού το δίκιο, αν κρίνει κανείς από την απόδοση και τα αποτελέσµατα της οµάδας στα φι λικά παιχνίδια που έδωσε στη Γερµανία, το πείραµα έδειχνε καταδικασµένο σε αποτυχία.

Θα µου πείτε, γι’ αυτό ακριβώς γίνονται οι αγώνες προετοιµα σίας. Για να δοκιµάσει ο προπονητής ποιο σύστηµα ταιριά ζει καλύτερα στην οµάδα του και ποιοι παίκτες στο σύστηµα. Πώς αλλιώς να διαπιστώσει αν οι ιδέες του «βγαίνουν» στο γήπεδο; Στα επίσηµα µατς, ή στο… Ρlaystation; Αυτό ακριβώς επικαλέστηκε και ο Μπερέτα για να καθησυχάσει τον Ζαγοράκη, όµως εκτός από την πρώτη ατυχία (να πέσει πάνω σε έναν πρόεδρο που θεωρεί τον προ ηγούµενο τεχνικό του… Μουρίνιο και βάλε), ο Ιταλός είχε και µία δεύτερη: την προσεχή Τετάρτη ο ΠΑΟΚ παίζει µε τον Αγιαξ για τα προκριµατικά του Τσάµπιονς Λιγκ, και στο ερώτηµα «τα λεφτά» (της πρόκρισης) ή «την κουρτίνα» (να δούµε αν ο Μπερέτα άξιζε την πίστωση χρόνου που ζητούσε), η φυσι ολογική απάντηση είναι «ποιος τη χ… την κουρτίνα.

Αλλά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, ήταν το επεισόδιο µε τον Πάµπλο Γκαρσία. Οταν έµαθαν στον ΠΑΟΚ ότι απείλησε ότι θα αποχωρήσει από την οµάδα αν δεν παίζει βασι κός, πανικοβλήθηκαν. Εδώ, οι γνώµες διίστανται. Αλλοι υποστηρίζουν ότι είναι προτιµότερο να στείλεις στον διάβολο έναν προπονητή µε τον οποίο δεν ξέρεις τι σου ξηµερώνει, από το να χάσεις έναν εγνωσµένης αξίας ποδοσφαιριστή. Αλλοι, πάλι, ότι αν είσαι σοβα ρή ΠΑΕ και ένας παίκτης σου προσποιείται ότι έχει πονοκέφαλο επειδή ανακοινώθηκε η εντεκάδα και δεν είναι µέσα, τού τραβάς µία σφαλιάρα για να τον αποκτήσει στ’ αλήθεια. Πάντως, στις περιπτώσεις του Σάντος και του Μπερέτα, ο Ζαγοράκης χρησιµοποίησε δύο µέτρα και δύο σταθµά. Στην πρώτη του χρονιά στον ΠΑΟΚ ο Πορτογάλος έκανε µόνο µία εκτός έδρας νίκη, στη δεύτερη δεν πήρε ντέρµπι ούτε για δείγµα και στην τρίτη έχασε την Ευρώπη από… κάποια Χέρενφεϊν. Μέχρι πέρσι όλη η Τούµπα… έπαιζε darts µε τη φωτογραφία του Σάντος για στόχο, αλλά ο πρόεδρος τον κρά τησε µε δική του ευθύνη. Ενώ τον Ιταλό τον έστειλε στο Μιλάνο για να προλάβει τη φθινοπωρινή κολεξιόν, επειδή δεν νίκησε σε τέσσερα φιλικά!

Μία τόση δα θάλασσα – το Ιό νιο Πέλαγος – µάς χωρίζει από την Ιταλία, αλλά βάζω στοίχηµα ότι ο νέος και σχεδόν ταυτόχρονα (!) πρώην προπονητής του ΠΑΟΚ θα έχει να το διηγείται στα εγγόνια του σαν παρα µύθι: ότι µιάµιση ώρα (σκάρτη) µακριά από την πατρίδα τους (µε το αεροπλάνο) συνάντησε έναν ποδοσφαιρικό κόσµο τόσο διαφορετικό.


Εχει φάση

ΜΕ ΤΟ ελληνικό ποδό σφαιρο να πηγαίνει κα τά διαβόλου ως επιχεί ρηση και τα ελλείµµατα των ΠΑΕ να είναι ασορ τί µε αυτά της χώρας, κάθε λογικός άνθρω πος θα περίµενε ότι τα «µεγάλα κεφάλια» της Σούπερ Λίγκας δεν θα είχαν καµία διάθεση να παίζουν… καρπαζιές ε πί εβδοµάδες για το ποιος θα γίνει πρόε δρος αυτού του συνε ταιρισµού που κατάντη σε να είναι τόσο σηµα ντικός για το άθληµα ό σο η Πανελλήνια Οµο σπονδία Γονέων Μετε ξεταστέων Μαθητών για την Εκπαίδευση. Αυ τοί, όµως, τον… χαβά τους!

ΠΑΡΑ ΤΙΣ δύο ψηφο φορίες, πρόεδρος δεν βγήκε προχθές. Και ε πειδή κουράστηκαν να… µαλώνουν, είπαν να φύγουν για διακοπές και να συνεχίσουν τον καβγά τον Αύγουστο που θα ‘ναι µαυρισµέ νοι από τον ήλιο και δεν θα φαίνονται οι µελα νιές. Εκτός αν µέχρι τό τε το πρόβληµα το έχει λύσει η ζωή. Διότι η ΕΠΟ δεν το ‘χει σε τίπο τε να διοργανώνει µόνη της το πρωτάθληµα. Για την ακρίβεια, κατά κει το πάει το… έργο. Οπό τε, no Superleague, no president.

ΠΑΝΤΩΣ ο Τζίγγερ τη γλίτωσε τη σύγχυση, α φού δεν «πέρασε» το χουνέρι που του ετοίµα ζε ο Πατέρας µε την ε κλογή του Κανελλόπου λου.


λεξικό

ΑΝΑΓΚΗ ?Η?: Αυτό που επιβάλλεται από τη φύση των πραγµάτων, που πρέπει να γίνει οπωσδήποτε.

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης δεν είναι από τα… παι δάκια που τους τρώνε λεφτά εύκολα. Αλλά, ας όψεται η ανάγκη. Ηθελε να κάνει την είσοδό του στην ΠΑΕ Ολυµπιακός πιο «µουράτη», να ζεστάνει τον κόσµο και τους χορηγούς. Και ό ταν καίγεσαι να αγοράσεις, αγοράζεις ακριβό τερα. Ετσι, έπειτα από 11 ώρες σκληρών δια πραγµατεύσεων προσέφερε τελικά για τον Ριέ ρα, µαζί µε τα µπόνους, περισσότερα χρήµατα από όσα ζητούσε η πλευρά του παίκτη στην αρ χή της συζήτησης! Ο φουκαράς ο µάνατζερ κιν δύνευσε να χάσει την κάτω σιαγόνα του από την έκπληξη! Πάντως, αν ο Βαγγέλης συνεχίσει να γράφει στα έξοδα και η στήλη µε τα έσοδα δεν γεµίσει, σε λίγα χρόνια θα ψάχνει έναν άλ λον… Μαρινάκη να του φορτώσει τον Ολυµπια κό. Επιπλέον, η ανάγκη είναι… µεταδοτική. Τώ ρα ο Βαρδινογιάννης είναι υποχρεωµένος να ξαναβάλει το χέρι στην τσέπη µε τα… καβούρια. Γιατί καλό το «κόλπο» µε τον Γκοβού, αλλά µάλ λον δεν φτάνει πλέον…