[ Διαστάσεις ] Η αποτυχηµένη µέθοδος των τριών

Οπως η ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά έβαψε τον πλανήτη ροζ στο δεύτερο µισό της δεκαετίας του ’90, έτσι και το δεύτερο µισό της δεκαετίας του 2000 σηµαδεύτηκε από την κυριαρχία της Δεξιάς. Μήπως όµως αυτή φτάνει στο τέλος της;

Στην ευρωπαϊκή σκηνή κυριαρχεί µια τριάδα συντηρητικών πολιτικών: η Ανγκελα Μέρκελ, ο Νικολά Σαρκοζί και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Αλλά και οι τρεις βλέπουν τελευταία τη δηµοτικότητά τους να πέφτει.

Μπορεί το µέγαρο των Ηλυσίων Πεδίων να διαψεύδει όλες τις κατηγορίες για διαπλεκόµενες σχέσεις µε τη Λιλιάν Μπετανκούρ, την κληρονόµο του οίκου Λ’Ορεάλ, το θέµα όµως απασχολεί καθηµερινά τα πρωτοσέλιδα των γαλλικών εφηµερίδων – και όσο περισσότερες λεπτοµέρειες βγαίνουν στη δηµοσιότητα τόσο πέφτει η δηµοτικότητα του προέδρου. Την ίδια ώρα, ο πρώην πρωθυπουργός και προσωπικός αντίπαλος του Σαρκοζί Ντοµινίκ Ντε Βιλπέν ανταγωνίζεται ανοιχτά τον πρόεδρο µε το νέο του κόµµα, την Αλληλέγγυα Δηµοκρατία. Οπως ο Σαρκοζί, έτσι και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ξεκίνησε ως αουτσάιντερ του πολιτικού συστήµατος. Αλλά κι εδώ υπάρχει ένας αέρας παρακµής. Τρία στελέχη της κυβέρνησης του Καβαλιέρε παραιτήθηκαν τους τελευταίους δύο µήνες ύστερα από κατηγορίες που δέχθηκαν για διαφθορά και καταχρήσεις. Ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου Τζανφράνκο Φίνι, άλλοτε στενός συνεργάτης του Μπερλουσκόνι, βρίσκεται τώρα σε ανοιχτή αντιπαράθεση µαζί του. Αν και δεν έχει ψηφιστεί ακόµη ένας νόµος για την ιδιωτική ζωή και τις ηχογραφήσεις συνοµιλιών, ο Τύπος είναι έξαλλος.

Το τρίτο µέλος της τριάδας, η Ανγκελα Μέρκελ, είχε διακριθεί για τη µετριοπάθειά της και τις ικανότητες µεσολάβησης και συµβιβασµού που είχε δείξει όταν ηγούνταν µιας κυβέρνησης συνασπισµού µε τους Σοσιαλδηµοκράτες. Αλλά τα πράγµατα άλλαξαν όταν συγκρότησε κυβέρνηση µε τους Ελεύθερους Δηµοκράτες. Και η οικονοµική ανάπτυξη της χώρας δεν είναι αρκετή για να κατευνάσει την οργή πολλών Γερµανών για την απόφαση της κυβέρνησης να βοηθήσει την Ελλάδα. Αντιµέτωποι µε µια πρωτοφανή οικονοµική κρίση, οι Ευρωπαίοι φάνηκε κάποια στιγµή να επιλέγουν ως ικανότερα για τη διαχείρισή της τα κόµµατα που είναι πιο φιλικά προς την ελεύθερη αγορά.

Αλλά τώρα δείχνουν να το ξανασκέπτονται. Την ίδια ώρα αλλάζει και η στάση απέναντι στην Ευρώπη: σήµερα υπάρχουν περισσότεροι ευρωσκεπτικιστές στους κόλπους της Αριστεράς.

Ενας άλλος κίνδυνος είναι η ενίσχυση των ακραίων κοµµάτων σε πολλές χώρες.

Τα προβλήµατα της γαλλογερµανοϊταλικής τρόικας, επισηµαίνει ο Τζον Λόιντ στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιµς», φαίνεται λοιπόν να απορρέουν από τις πολιτικές τους επιτυχίες. Και οι τρεις, ο καθένας µε τον τρόπο του, αµφισβήτησαν το πολιτικό κατεστηµένο στις χώρες τους. Αλλά τώρα, που η εποχή είναι πιο δύσκολη, τα κόµµατά τους φοβούνται ότι θα χάσουν την εξουσία. Και οι τρεις λοιπόν αντιµετωπίζουν τον κίνδυνο να τους ζητηθεί να παραµερίσουν. Προς το παρόν πάντως µπορεί να τους παρηγορεί η σκέψη ότι στο αντίπαλο στρατόπεδο δεν διαφαίνεται ένας σοβαρός ανταγωνιστής.

? LΙΝΚ: http://diastaseis.blogspot.com