Ελβετικοί σουγιάδες

Ποιοι παίκτες ξεχώρισαν σε αυτό το Παγκόσµιο Κύπελλο; Οι ποδοσφαιριστέςπολυεργαλεία. Σαν τους ελβετικούς σουγιάδες!

Για την ακρίβεια, αυτοί πήραν στις πλάτες τις οµάδες τους και έδωσαν ώθηση σε µια διοργάνωση που κάποιες στιγµές έδειχνε να έχει βαλτώσει σε θέαµα και σασπένς. Σε ένα Μουντιάλ όχι ακριβώς καινοτόµο σε επίπεδο τακτικής, εµφανίστηκε κυρίως το µοντέλο της ανάπτυξης που ευνοεί παίκτες-λάιτ και κυνηγούς µε ικανότητα να βοηθούν σε πολλούς τοµείς.

Ο Ντιέγκο Φορλάν µόνο στην πρεµιέρα της Ουρουγουάης έδωσε µάχες ως σέντερ φορ. Η συνέχεια ήταν δική του, οπισθοχώρησε και έκανε τα πάντα για να αναδειχθεί ΜVΡ ενός τουρνουά που πάντα ψάχνει για σηµεία αναφοράς και αστέρες. Ο Φορλάν δεν έβαλε µόνο πέντε γκολ. Χτυπούσε τα κόρνερ(!), τα φάουλ, έβγαζε σέντρες, στήριζε τις αντεπιθέσεις και τους Καβάνι – Σουάρες. Η κινητικότητα των τριών ήταν το «κλου» στο ψυχωµένο παιχνίδι των µαχητών από το Μοντεβιδέο. Σκόρερ ολκής και ο Μίλερ. Οχι στατικός σαν τον Κλόζε, ούτε µονοπόδαρος σαν τον Ποντόλσκι. Ο Μίλερ δεν πετά «ρουκέτες», αλλά από δεξιά εφορµά και είτε αφήνει χώρο στον Λαµ, είτε γίνεται ένας επιπλέον στράικερ. Στην καρδιά της άµυνας. Ο δε Βίγια επιβεβαίωσε το πόσο δεινός κυνηγός είναι, τόσο µε παρτενέρ τον Τόρες, όσο και παίζοντας «καρφί» στην επίθεση και έχοντας πίσω του τον (ατοµιστή) Πέδρο. Το ποδόσφαιρο µε το… όργιο πάσας από τους Ισπανούς είχε ανάγκη το λαγωνικό Βίγια. Διάθεση για πολύ τρέξιµο έδειξε ο Κάιτ και βγήκε µόνο όταν έσκασε(!), ο Βαλντέζ της Παραγουάης πατούσε παντού στην περιοχή και οι Σνάιντερ – Σάντσεζ – Ερνάντεζ άλλαζαν θέσεις και ρόλους.

Οι… πολυχρηστικοί επιθετικοί µοιάζουν µε το νέο στοίχηµα των προπονητών σε αυτό το Παγκόσµιο Κύπελλο. Γιατί, εδώ ταιριάζει η ρήση πως το µαρκάρισµα αρχίζει από την επίθεση. Μένει να δούµε αν πρόκειται για νέα µόδα ή αν στα νέα πρωταθλήµατα θα δούµε ξανά τους επιθετικούς-ντερέκια µε τον όγκο και τα λίγα τεχνικά χαρακτηριστικά…