[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τo πιάσατε το υπονoούµενο;

Ο πιο ωραίος νεαρός του σινεµά που καίει καρδιές κοριτσιών ανά τον κόσµο, παίζει ένα βαµπίρ που ερωτεύεται µια κανονική θνητή, και τη συνέχεια δεν την ξέρω. Ξέρω όµως ότι µετά τη µεγάλη επιτυχία του βρικόλακα µε τα ωραία µάγουλα, βρικολάκιασαν κι άλλα σουξέ µε βρικόλακες, κι όλα γυρίζονται τώρα ταινίες µανιωδώς. Κάθε χρόνο κι άλλος βρικόλακας βγαίνει στη γύρα να πιει φρέσκο νεανικό αίµα, ή τέλος πάντων να ρουφήξει φρέσκο χρήµα ξεπερνώντας την επιτυχία του προηγούµενου. Αν µη τι άλλο, η νεολαία εξοικειώνεται µε τη σύνδεση του έρωτα και των βαµπίρ. Διότι το θέµα είναι ερωτικό συνήθως κι ο συµβολισµός πασιφανής. Ο έρωτας πίνει το αίµα των θυµάτων του, κι αυτά είναι κι ευχαριστηµένα από πάνω.

Ισως είναι ένας καλός ψυχικός εξοπλισµός των νέων για την περιπέτεια της ζωής που τα περιµένει. Ο έρωτας είναι βρικόλακας, κάτι αρχαίο και αθάνατο που ζητά διαρκώς νέο αίµα, κάτι µοιραίο και αναπόφευκτο που εγκυµονεί κινδύνους, κάτι που σε ξεγελά µε το γοητευτικό του ύφος για να χώσει τα µυτερά του δόντια στον λαιµό σου. Κι από ό,τι φαίνεται στα νέα σενάρια δεν χρειάζεται καν να σε ξεγελάσει, τα θύµατα σκύβουν τον λαιµό µόνα τους, πρόθυµα και χαµογελαστά, ή µάλλον µε ένα βαρύ ύφος, αλλά αποφασισµένα. Τα οποία θύµατα είναι συνήθως γυναίκες, αλλά δεν υπάρχει και αυστηρός κανόνας.

Σηµασία έχει η προθυµία και η αναζήτηση του µυτερού κυνόδοντα που θα µπει στον κόπο να ρουφήξει το αίµα τους.

Τίποτε πιο ξεκάθαρο κι απλό σαν µήνυµα και σύµβολο. Ο βρικόλακας δεν φταίει, τα δόντια του πάντως κόβουν, και το θύµα δεν είναι καν θύµα. Ο έρωτας σού πίνει το αίµα, καλύτερα να το ξέρεις από µικρός.