[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τα πικρά δάκρυα του Ντιέγκο Αρµάντο Μαραντόνα

Δεν µπορώ να υπολογίσω πότε ακριβώς. Θα πρέπει πάντως να ήταν γύρω στις εξίµισι το απόγευµα όταν το κινητό του διπλανού µου άρχισε να εκπέµπει άηχο συναγερµό. Εσκυψε στην οθόνη, έσκυψα κι εγώ από πάνω του κι έτσι πληροφορήθηκα την τεσσάρα της νασιοναλµάνσαφτ επί της Εθνικής Αργεντινής. Την ίδια ώρα επί σκηνής οι «Δαιµονισµένοι» του Πέτερ Στάιν έµπαιναν πιο βαθιά στη ντοστογιεφσκική τους δίνη και από τις άβολες καρέκλες της πλατείας δεν ακουγόταν ούτε ένα τρίξιµο.

Κι όµως, θα µπορούσαν να είχαν συµβεί τα χειρότερα, αν αναλογιστεί κανείς ότι κλείναµε κοντά επτά ώρες παράστασης και είχαµε λαµβάνειν άλλες πέντε, στο νερό.

Με εξαίρεση κάτι ψιλοτζαρτζαρίσµατα που σηµειώθηκαν στο καψιµί, τα µικρά και µεγάλα διαλείµµατα ήταν κι αυτά ένα πανηγύρι από µόνα τους. Εκεί είπα την πρώτη αγουροξυπνηµένη καληµέρα στον Γιώργο, στον Βύρωνα, στη Λουίζα, στην Κλεώνη, στη Μαρία, στον Γιάννη και στους άλλους γενναίους της Πειραιώς 260, εκεί τους καληνύχτισα, δώδεκα ώρες αργότερα, κι έφυγα τρέχοντας να προλάβω τα τελευταία λεπτά του Ισπανία – Παραγουάη. Τι τα θες; Η µαγεία του ποδοσφαίρου είχε πια χαθεί και στο µυαλό µου στριφογύριζε σαν επωδός µια φράση από το έργο: «Κόβωντας εκατό εκατοµύρια κεφάλια, κινδυνεύουµε να κόψουµε και το δικό µας, σύντροφοι».

Κακώς ντράπηκα να ρωτήσω τι σκέφτηκε επ’ αυτού ο Αλέκος Αλαβάνος που καθόταν δυο τρεις σειρές πίσω µου. Μετά, χάζευα στην τηλεόραση τα θυµωµένα σκουλαρίκια του Μαραντόνα κι έσπαγα το κεφάλι µου: να είναι άραγε ζιργκόν ή πραγµατικά διαµάντια;