ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η κατάντια

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Κ. Κωστάκης, Αγκύλης 79, Αθήνα, γράφει: «Αγαπητέ μου Λευτέρη Παρακολουθώντας το θλιβερό κατάντημά μας σήμερα, έρχεται στο μυαλό μου μια εικόνα από την αγαπημένη μου “Αινειάδα”.

Ο Βιργίλιος μ΄ αυτό το θαυμάσιο έργο του μπορεί να πάτησε στα χνάρια του Ομήρου, μπορεί να τον αντέγραψε, μα η αντιγραφή του στάθηκε γόνιμη. Εδωσε ένα έργο που όχι μόνο δεν ντρέπεται να σταθεί δίπλα στην “Οδύσσεια”, μα υπάρχει και πλήθος έγκριτων φιλολόγων που βρίσκουν ότι σε πολλά σημεία τον ξεπερνά τον Ομηρο.

Να σας το πω κι εγώ, πως την περιπέτεια του Αινεία με τη Διδώ την χάρηκα στα λατινικά περισσότερες φορές από την αντίστοιχη του Οδυσσέα με την Κίρκη;

Μα ξεμάκρυνα πολύ.

Σ΄ ένα σημείο, λοιπόν, απογοητευμένος ο Αινείας μέσα σε μια μεγάλη τρικυμία, καθώς τραβούσε από την Τροία προς το Λάτιο, στην οποία είχε χάσει τα πλοία του και κινδύνευε να βουλιάξει και το δικό του, φώναξε αυτό το “Fuimus Τroes” (= “Υπήρξαμε-χαθήκαμεΤρώες”).

Να το πούμε κι εμείς σήμερα; Και να συμβουλέψουμε τον κύριο Αντώνη να σεβαστεί τη θέση του μαύρου του κυρίου Γιώργου, που αγκομαχώντας κουρταλεί μέσα στη χρεία τη μεγάλη του κόσμου τις πόρτες- για να παραφράσω τον Σολωμό. Μα, και σαν Πελοποννήσιο, ο Πρωθυπουργός ντρέπεται να τον παραπέμψει στον Θουκυδίδη για ν΄ ακούσει το:

“Πελοποννήσιοι γαρ μεστοί κακών παντοίων, Μεσσήνιοι δε, Πελοποννήσιοι των Πελοποννησίων”». Ο Θαν. Νικολαΐδης, Κορυτσάς 30-Θεσ/νίκη, γράφει:

«Είχαμε τους βατοπεδινούς και αμύνονταν. Τριγύρω τους τοίχος σιωπής και απραξίας. Σφύριξαν αδιάφορα εκείνοι που όφειλαν να βγάλουν με απόχη τους ενόχους και να τους “κρεμάσουν”. Μόνο τα μέσα ενημέρωσης είχαν… λυσσάξει. Βρήκαν θέματα, του ΄δωσαν και κατάλαβε.

Υστερα (μας) ήρθε η… Siemens.

Γερμανική εισβολή με ντόπιους συνεργάτες. Οι τελευταίοι έδωσαν γην και ύδωρ στον δωρητή-κατακτητή, αλλά παρέμειναν ακαταδίωκτοι. Οπως οι δωσίλογοι. Και πάλι τα μέσα ενημέρωσης βρήκαν δουλειά.

Πέρασαν οι μήνες, μεσολάβησαν εκλογές και η λήθη σκέπασε ενόχους, γεγονότα και καταστάσεις. Ποιος να θυμάται τους βατοπεδινούς ενόχους, να νοιαστεί για την τιμωρία τους, να πιέσει για δικαιοσύνη… Μια καταδίκη του Εφραίμ πέρασε στα ψιλά και ήταν και με αναστολή. Ποιος να θυμάται τα έπιπλα του Κυριάκου, τα… τεντζερέδια της ντροπής; Τα γεγονότα έτρεξαν και ο λαός διψούσε για νέα θέματα και θεάματα και, να… ο συναγερμός!

Χτύπημα τρομοκρατών και ξέχνα ό,τι ήξερες. Τον Παττακό που είναι έξω, τον Θεοφιλογιαννάκο που ΄ναι ελεύθερος, τον Μουστακλή που είναι νεκρός, τους κανίβαλους της ζαρντινιέρας…

Ωρες “Αντιτρομοκρατικής” και λαϊκής εξέγερσης. Με προεξάρχουσα την ΤV στον ξεσηκωμό. Στην Ευρώπη θ΄ άφηναν ανενόχλητη την Αστυνομία να κάνει τη δουλειά της. Να ανακαλύψει τους αδίστακτους κακοποιούς. Χωρίς φωνές, παλικαροσύνες και αλλοφροσύνες»