ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ, ΟΧΙ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ

Η χθεσινή τοποθέτηση του υπουργού Οικονοµικών στο διαχρονικό πρόβληµα του δανεισµού των ΔΕΚΟ µε την εγγύηση του Δηµοσίου κλείνει µια µεγάλη συζήτηση για ένα µεγάλο θέµα, στο κέντρο του οποίου βρίσκεται το, κατ’ εξοχήν κοινωνικό, πρόβληµα των δηµοσίων συγκοινωνιών.

Υπήρχε µια παλαιά «φάµπρικα» στον ευρύτερο δηµόσιο τοµέα. Οι διοικήσεις των ΔΕΚΟ έµεναν από λεφτά σχεδόν από τη µέση του οικονοµικού έτους. Αλλά για να µην εκτεθούν δεν έσπευδαν στον υπουργό Οικονοµικών να του ζητήσουν συµπληρωµατική χρηµατοδότηση.

Ζητούσαν να εγγυηθεί το κράτος τα δάνεια που έπαιρναν.

Μόνο που αυτά τα δάνεια ποτέ δεν αποπληρώνονταν από αυτούς που τα είχαν λάβει. Οπότε κατέπιπταν οι εγγυήσεις και τα πλήρωνε ο κρατικός προϋπολογισµός.

Ηταν µια σκοτεινή διαδικασία που έκρυβε την κακοδιαχείριση, τις σπατάλες, τη διαφθορά, τις ρουσφετολογικές προσλήψεις στις ΔΕΚΟ και τροφοδοτούσε µε ελλείµµατα τον προϋπολογισµό και µε χρέη τη χώρα. Οπως ο καθένας µπορεί να κατανοήσει, αυτή η κατάσταση είναι αδύνατο να συνεχιστεί.

Και αυτό ισχύει φυσικά και για φορείς του Δηµοσίου που παρέχουν συγκοινωνιακές υπηρεσίες και κατά παράδοση είναι οι πιο επιρρεπείς στην αξίωση να τους εγγυηθεί το κράτος τα δανεικά που ξέρουν ότι δεν θα µπορέσουν να εξοφλήσουν.

Υπάρχει ωστόσο µια ιδιαιτερότητα που δεν πρέπει να µας διαφύγει.

Σε καµιά περίπτωση δεν πρέπει να τεθεί σε αµφισβήτηση ο δηµόσιος χαρακτήρας αυτών των φορέων.

Οπως δεν πρέπει να αγνοηθεί ότι από τη φύση τους τα δηµόσια µέσα µεταφοράς θα είναι ελλειµµατικά _ άρα θα έχουν ανάγκη από την κρατική χρηµατοδότηση.

Αυτό που πρέπει να κάνει η κυβέρνηση είναι να θέσει υπό αυστηρό έλεγχο τις σπατάλες και τις ανεξέλεγκτες δαπάνες των οργανισµών που παρέχουν συγκοινωνιακό έργο και κατ’ αυτόν τον τρόπο να περιορίζει τις δανειακές ανάγκες τους. Εάν αυτό συνδυαστεί και µε τη δηµιουργία συνθηκών για αύξηση του µεταφορικού φορτίου, τότε οι δηµόσιες συγκοινωνίες θα επιτελούν το κοινωνικό έργο τους, χωρίς να κοστίζουν πανάκριβα στην κοινωνία.