ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Μίκης – Βέγγος

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Κ. Κωστούλας, Π. Μπακογιάννη 14, Αιγάλεω, γράφει:

«Οσοι παρακολουθούμε, τελευταία, τηλεόραση για να ενημερωνόμαστε θέτουμε σε σοβαρό κίνδυνο την ψυχική μας υγεία. Καταθλιπτικές οικονομικές αναλύσεις με τρομολαγνική διάθεση, άγονες αντιπαραθέσεις και αντιμετάθεση ευθυνών. Εφιαλτικά σενάρια χρεοκοπίας και κατάρρευσης. Περικοπή επιδομάτων, μείωση μισθών και συντάξεων. Πιο πολύ, όμως, πληγώνουν τα ειρωνικά και πικρόχολα σχόλια ευρωπαίων εταίρων μας!

Δώσαμε, αλήθεια, κι εμείς δικαιώματα για να μας θεωρούν μια δυσάρεστη εκκρεμότητα, τον αδύναμο κρίκο, το εύκολο θήραμα των κερδοσκόπων. Καμιά χαραμάδα ελπίδας.

Πουθενά φως!

Πτωχεύσαμε ηθικά. Με μαύρη ψυχή αναζήτησα, με την παρέα μου, κάτι ευχάριστο στην τηλεοπτική οθόνη. Ετσι για ισορροπία. Για καλή μας τύχη πέσαμε πάνω στην εκδήλωση Ανδρας της Χρονιάς. Σταθήκαμε τυχεροί, γιατί βρεθήκαμε μπροστά σε δύο μεγάλους πρωταγωνιστές, κολοσσούς και σύμβολα της τέχνης. Και οι δύο χρωμάτισαν όμορφα τη ζωή μας. Ηταν ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Θανάσης Βέγγος. Ο πρώτος βράβευσε, με νόημα, τον άξιο ομότεχνό του Δημήτρη Παπαδημητρίου και ο δεύτερος τιμήθηκε για τη συνολική προσφορά του.

Μεμιάς έλαμψε η οθόνη κι άνοιξε η καρδιά μας. Λιγόλεπτες αλλά μεγάλες στιγμές, λυτρωτικές. Ο Μίκης διασχίζει τον διάδρομο.

Ο κόσμος τον υποδέχεται με σεισμικό και όλο σεβασμό χειροκρότημα, με υπόκρουση δικής του μουσικής. Εβλεπες σ΄ όλων τα πρόσωπα ένα πλατύ, πηγαίο και αληθινό χαμόγελο. Ενώ πλησιάζει στο σημείο της απονομής απολαμβάνοντας αυτή την έκρηξη λατρείας, ο φακός συλλαμβάνει τον Θανάση Βέγγο να αφαιρεί αστραπιαία το σκούρο του καπέλο και να στέκεται προσοχή, ασάλευτος, σαν σε έπαρση σημαίας. Ετσι τίμησε τον Μίκη. Η αποθέωση του ψυχικού μεγαλείου.

Και πώς ο κόσμος να μη χαρίζει στον ακούραστο δρομέα της οθόνης, στον καλό του άνθρωπο, απλόχερα αγάπη; Και η κίνηση του Σάκη Ρουβά να φιλήσει το χέρι του Θανάση Βέγγου δείχνει ήθος. Αναπόφευκτα συνυπάρχουμε με το καλό και το κακό. Η κρίση των θεσμών, δυστυχώς, εκτρέφει ανεπιθύμητους απατεώνες, ασυνείδητους φοροκλέπτες και πρόθυμους δωρολήπτες.

Συμπορευόμαστε, ευτυχώς, και με φωτεινές μορφές, οδηγούς, σαν τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Θανάση Βέγγο, που μας κάνουν περήφανους και συντηρούν το αίσθημα της αξιοπρέπειας, αλλά και την ελπίδα».

Ο Μιχ. Κουβάτσος, Επιδάμνου 16, Αθήνα, γράφει:

«Στην αρχαία Ελλάδα (κυρίως στην Αθήνα)

ανεδείχθησαν σπουδαίοι φιλόσοφοι (και όχι μόνον), οι οποίοι με τις γνώσεις, τη σοφία τους και τη διδασκαλία τους συνετέλεσαν τα μέγιστα στην ανάπτυξη του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και της δημοκρατίας. Η χώρα μας αναγνωρίζεται ως η κοιτίδα τούτων (πολιτισμού, δημοκρατίας) και των Ολυμπιακών Αγώνων. Ενας εκ των πλέον γνωστών αρχαίων αθηναίων φιλοσόφων ήταν και ο Αντισθένης (γεννήθηκε και έζησε στην Αθήνα, 444- 370 π.Χ., είναι ο ιδρυτής της σχολής των κυνικών). Ο Αντισθένης ήταν αντίθετος του Πλάτωνα και καταδίκαζε τον χωρισμό της κοινωνίας σε ελεύθερους και δούλους. Εγραψε διαλόγους, όπου αναπτύσσει τις ιδέες του. Μεταξύ άλλων έγραψε: “Αφανίζονται οι πόλεις που οι πολίτες δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους φαύλους από τους σπουδαίους, για να τους κυβερνήσουν”. Αν ζούσε ο Αντισθένης στην εποχή μας, θα τον ρωτούσα με απορία: “Φιλόσοφε, τους φαύλους τους γνωρίζω, τους σπουδαίους ψάχνω να βρω, υπάρχουν στις ημέρες μας;”».