ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ

Ο ελληνικός πολιτικός βίος δοκιµάστηκε συχνά από τις συµπεριφορές ακραίων δυνάµεων που έθεταν τις επιδιώξεις τους πάνω από τους κανόνες λειτουργίας του πολιτεύµατος.

Ακόµη και αν σε ορισµένες περιόδους το πολίτευµα περιείχε στοιχεία ανωµαλίας, µε την εγκαθίδρυση της Γ’ Ελληνικής Δηµοκρατίας το 1974 αυτό εξέλιπε, µαζί µε τα κατάλοιπα του Εµφυλίου Πολέµου. Και το Κοµµουνιστικό Κόµµα Ελλάδας, ύστερα από µακρά περίοδο παρανοµίας, αναγνωρίστηκε ως νόµιµος πολιτικός φορέας.

Πράγµατι στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όπου η έξαρση των ιδεολογιών µε µαρξιστική βάση κυριάρχησε, το ΚΚΕ πολιτεύθηκε ως συστατικό στοιχείο του πολιτεύµατος, υπό την καθοδήγηση του Χαρίλαου Φλωράκη.

Διατήρησε τις ιδεολογικές επιδιώξεις του. Αλλά δεν πέρασε ποτέ το δηµοκρατικό όριο της τήρησης των κανόνων του πολιτικού παιχνιδιού. Εφτασε µάλιστα – άσχετα κάτω από ποιες συνθήκες και µε ποιες σκοπιµότητες – να αναδειχθεί ακόµη και σε κυβερνητικό εταίρο.

Η ιδεολογία του κόµµατος ήταν σεβαστή από τα λοιπά κόµµατα και αποδεκτή από ένα µικρό σχετικά τµήµα του εκλογικού σώµατος.

Την ίδια πολιτική ακολούθησε αρχικά και υπό την ηγεσία της Αλέκας Παπαρήγα.

Αυτή η πορεία διακόπηκε αιφνιδίως και εν πολλοίς ανεξήγητα τα τελευταία χρόνια. Το ΚΚΕ, κοινοβουλευτικό κόµµα µε εκπροσώπηση και στο Ευρωκοινοβούλιο, άρχισε να δρα σαν εξωκοινοβουλευτική δύναµη. Το σχεδόν γραφικό σύνθηµα «νόµος είναι το δίκιο του εργάτη» µετεξελίχθηκε σε συνολική εναντίωση στο νοµικό και πολιτικό σύστηµα της χώρας.

Σε απόρριψη δηµοκρατικών θεσµών, όπως η Δικαιοσύνη, και του ίδιου του Συντάγµατος εν τέλει.

Υποκινεί άκριτα τυφλές κινητοποιήσεις οµάδων, που εµφανίζονται ως κοινωνικές και συνδικαλιστικές συνιστώσες, αλλά στην πραγµατικότητα είναι κοµµατικά µέλη του σε διατεταγµένη υπηρεσία. Αυτή η µετάλλαξη υπερβαίνει το δικαίωµα ενός κόµµατος να ορίζει την πρακτική του η ιδεολογία του και η πολιτική του. Το µετωπικό σχήµα του ΠΑΜΕ, µε το οποίο δρα το ΚΚΕ, δεν µπορεί να διεκδικεί το µονοπώλιο της υπεράσπισης των λαϊκών κατακτήσεων και των δικαιωµάτων των εργαζοµένων. Ιδίως µάλιστα όσο προκαλεί την κοινωνία και τους πολίτες, όπως για µία ακόµη φορά συνέβη χθες στο λιµάνι του Πειραιά. Κι αυτό πρέπει να απασχολήσει σοβαρά τον Περισσό.