Ονειρα από πλαστικό

Με ή χωρίς παπούτσια, με διαιτητή (αν υπάρχει εύκαιρος), με πραγματική ή αυτοσχέδια μπάλα, πριν από τη δουλειά στις 5 το πρωί ή μετά τις 5 το απόγευμα, σε οποιοδήποτε έδαφος, με οτιδήποτε για γκολπόστ, τα παιδιά της Αφρικής επιδίδονται με τις ώρες στο λαοφιλέστερο σπορ: το ποδόσφαιρο. Με πάθος που ξεχειλίζει και υπερηφάνεια.

Μια πλαστική σακούλα, δεμένη με σχοινί, είναι σε πολλές περιπτώσεις η στρογγυλή (ο Θεός να την κάνει) θεά στην οποία υποκλίνονται οι νεαροί Αφρικανοί στην αχανή ήπειρο. Οσο για τα παπούτσια; Από τη στιγμή που ο πιτσιρικάς στην Μπουργκίνα Φάσο πηγαίνει ξυπόλητος στο σχολείο, είναι πολυτέλεια να συζητάμε για τα παπούτσια που θα μπορούσε να φορέσει για να παίξει ποδόσφαιρο. Ξυπόλητος.

Αυτοσχέδια γκολπόστ, κάποιο δέντρο… φυτεμένο στη μέση του τερέν, γραμμές που ορίζουν τον αγωνιστικό χώρο και τις περιοχές αποτελούν το πεδίο δράσης των πιτσιρικάδων. Που έχουν πρότυπά τους τον Ντρογκμπά, τον Ετό, τον Κανού, τον Αγιεκμπένι και τους άλλους ήρωες που έρχονται σαν ξωτικά στα όνειρά τους και τους ταξιδεύουν γι΄ άλλες πολιτείες. Μακριά από τη μιζέρια, την ανέχεια, την καθημερινή μάχη της επιβίωσης.

Η κατάσταση θυμίζει Ελλάδα στα μεταπολεμικά χρόνια. Οχι πως τα ζήσαμε και ξέρουμε. Αλλά, όλο και κάτι έχουμε ακούσει. Προσωπικά, μπορώ να μιλήσω για μια ιστορία που μου έχει διηγηθεί πολλές φορές ο πατέρας μου, ο Ανδρέας, όταν έπαιζε ποδόσφαιρο με μια μπάλα φτιαγμένη από πανιά σε μια αλάνα στην Κηφισιά κι έσκισε το πόδι του- ξυπόλητος γαρ – όταν σουτάροντας δεν είχε προσέξει τη ρίζα ενός δένδρου που εξείχε από το χώμα.

Στην Γκάνα, μια πλαστική σακούλα με τρύπες χρησιμοποιείται σαν κορδόνι στα παπούτσια. Και όταν δεν μπορεί πλέον να επιτελέσει αυτή τη λειτουργία χρησιμοποιείται στην «καρδιά» της αυτοσχέδιας μπάλας ποδοσφαίρου.

Κάθε μπάλα είναι κυριολεκτικά μοναδική. Φτιαγμένη από άχρηστα υλικά, τα οποία όμως στα χέρια των νεαρών γίνονται εξαιρετική «πρώτη ύλη». Τίποτα σε αυτές τις χώρες δεν πηγαίνει χαμένο. Κάθε τι έχει την αξία του. Και μερικά άχρηστα πράγματα, για εμάς τους ανθρώπους που έχουμε μάθει στον πλούτο και τον άκρατο καταναλωτισμό, αποδεικνύονται εξαιρετικά για τα παιδιά του Τρίτου Κόσμου.

Μια… κουρασμένη και πολυχρησιμοποιημένη μπάλα φέρνει σε αυτά τα παιδιά ανάμεικτα συναισθήματα. Υπάρχει θλίψη για την κατάσταση της μπάλας, αλλά παράλληλα αισθάνονται να ανανεώνεται το πάθος τους για το ποδόσφαιρο, όταν η μπάλα «κολλάει» στα πόδια τους. Αφού μια μπάλα με διαφορετικά υλικά βλέπουν να είναι το μέσο εκείνο που θα παίξει ουσιαστικό ρόλο στη ζωή τους στα επόμενα χρόνια.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Κάθε μπάλα είναι κυριολεκτικά μοναδική. Φτιαγμένη από άχρηστα υλικά, τα οποία όμως στα χέρια των νεαρών γίνονται εξαιρετική «πρώτη ύλη»

Στην Αφρική είδα αλλιώς το ποδόσφαιρο και τη ζωή

Η Jessica Ηilltout είναι βελγίδα φωτογράφος. Και λίγο πριν από την έναρξη του Μουντιάλ εξέδωσε ένα φωτογραφικό άλμπουμ με τον τίτλο «Αmen» αφιερωμένο στο πάθος των Αφρικανών για το ποδόσφαιρο. «Το ταξίδι αυτό σε χώρες όπως η Μπουργκίνα Φάσο, η Γκάνα, η Μοζαμβίκη και η Ακτή του Ελεφαντοστού άλλαξε εντελώς τη θεώρηση των πραγμάτων για εμένα», δήλωσε στο περιοδικό «indwe» (των Νοτιοαφρικάνικων Αερογραμμών) Jessica Ηilltout.

«Αυτό το επαγγελματικό ταξίδι με άλλαξε. Ξεκίνησα για να καταλάβω την αλήθεια γύρω από το ποδόσφαιρο και τους λόγους για τους οποίους είναι το δημοφιλέστερο παιχνίδι σε όλο τον πλανήτη. Και όταν τελείωσε αυτή η περιήγησή μου στην Αφρική, κατάλαβα πολλά περισσότερα πράγματα για τη ζωή και την ανθρωπότητα», καταλήγει η βελγίδα φωτογράφος. Οι φωτογραφίες της Jessica Ηilltout θα εκτίθενται στην γκαλερί Joao Ferreira στο Κέιπ Τάουν από τις 9 Ιουνίου μέχρι και τις 25 Ιουλίου και στο Resolution Gallery of Digital Αrt στο Γιοχάνεσμπουργκ από τις 5 Ιουνίου μέχρι τις 31 Ιουλίου.