Κωραίοι

Ο τρόπος που αντιδρά στην ήττα ένας λαός είναι ενδεικτικός της ποιότητάς του. Στη νίκη είμαστε όλοι (σχεδόν) ίδιοι. Στην ήττα δοκιμάζονται αντοχές και ανοχές- και στην Ελλάδα η ήττα είναι όχι μόνο ορφανή, αλλά και γκρινιάρα και προφητική.

Η μη αναμενόμενη αλλά όχι αναπάντεχη, και πάντως σίγουρα άδοξη, ήττα της Εθνικής Ελλάδας από την Κορέα στο εναρκτήριο παιχνίδι αυτού του Μουντιάλ δεν αποτέλεσε εξαίρεση του κανόνα. Ειδικά στην εποχή Ρεχάγκελ, εθνικό σπορ τείνει να γίνει η προφητεία των «κολλημάτων» του γερμανού τεχνικού. Το σπορ αυτό είναι κουραστικό και ανάξιο των συνολικών αποτελεσμάτων της τελευταίας επταετίας, δεν είναι όμως εντελώς άδικο. Ο Ρεχάγκελ, ίσως επειδή θέλει να είναι αυτός ο απόλυτος κυρίαρχος, επιμένει, πρώτον, σε έναν εντελώς μη γοητευτικό τρόπο παιχνιδιού και, δεύτερον, σε ορισμένες επιλογές υπεράνω λογικής. Ακόμα και αν δεν βάλουμε ονόματα στις μονομανίες του (ας μην είμαστε τόσο αχάριστοι), δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστη η αδιαφορία του για το ποιοι έχουν και ποιοι δεν έχουν παιχνίδια στα πόδια τους, η άπωσή του προς όποιον έχει στοιχειωδώς ανώτερη του μετρίου τεχνική, η αδιαφορία του για την πραγματική θέση των παικτών και η ακαταμάχητη έλξη του για όποιον παίξει, έστω και για δέκα λεπτά, σε πρωτάθλημα του εξωτερικού. Στο ματς με την Κορέα όλες αυτές οι προδιαγραφές βγήκαν, ή γύρισαν, σε αντίστοιχα λάθη.

Δεν είναι η πρώτη φορά και δεν θα είναι η τελευταία. Αλλά σε ένα Μουντιάλ πληρώνονται ακριβά και εκθέτουν στα μάτια όλων.

Σε ένα τουρνουά που γενικώς δεν άρχισε καλά, η Ελλάδα άρχισε χειρότερα. Αν, ωστόσο, μπορούσαμε να αναρωτηθούμε, σαν κάποιον που πέρασε αλλά δεν ξεχάστηκε εντελώς, «άραγε αυτοί είμαστε;», νομίζω ότι θα δίναμε καταφατική απάντηση.

Κάποιοι ξεχασμένοι στον πάγκο ή στην Αθήνα παίκτες δεν είναι ικανοί να ανατρέψουν την εικόνα ενός ολόκληρου αθλήματος, όπως κάποιες εξαιρέσεις δεν αλλάζουν την εικόνα μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Ωραίοι όσο μπορούσαν λοιπόν οι διεθνείς μας. Και με μεγάλο μπροστά το «κ» της εθνικής μας κρίσης.