Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβληµά σας η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!)
είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (µε ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδροµική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80 115 28 Αθήνα

Αντε, και η Ακρόπολη ντισκοτέκ!
Φοίβη

Σιγά παιδιά. Ορτσαααααα! Πάρτε το λίγο πιο χαλαρά, θα βρει το θωρηκτό σε… ύφαλο (ίσως και σε ξεφτιλοµεσηµεριανάδικο).

Είπαµε να κάνει τη «Μαριέττα στο Ναυτικό» (νιάου, νιάου, βρε ψιψίνα) η πρωινατζού. Να κάνει και το κοµµάτι της. Να φέρει και κάτι «µοντέλες», µαζί µε κάτι «εφοπλιστάδες» (έτσι µας είπαν, να τους πιστέψουµε) να κάνουν χαριτωµενιές και να τρώνε το καναπεδάκι τους στο ιστορικό κατάστρωµα του θωρηκτού «Αβέρωφ».

Να τα κάνουν όλα αυτά (άραγε, µε ποίου άδεια;). Από τη σηµαία; Ή µήπως εκεί που φτάσαµε είδαν την ταµπέλα «Θωρηκτόν Αβέρωφ: τελούνται γάµοι, βαπτίσεις, δεξιώσεις, µνηµόσυνα και παντός είδους εκδηλώσεις» και µπήκαν;

Εκ-δίδεται και το ιστορικό αντιτορπιλικό «Ελλη» για γάµους, βαπτίσεις κ.λπ.; Και γίνονται δεκτοί στολισµοί µε λουλούδια και κορδέλες σε φούξια φωτεινό (να έρθει να δείξει το κανόνι) ή σε µοβ φερετρί;

Τώρα που πήραµε φόρα (φόρα κατηφόρα κι ο Θεός ο ίδιος δεν µας σταµατά) να νοικιάζαµε και το Ηρώδειο στις κοσµικιές; Να κάναµε και την Ακρόπολη ντισκοτέκ; Ή δεν θα είναι σικ αυτό; Μόνο σε θωρηκτό µετράει;


Πούλα, πούλα, πούλα

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Βοηθήστε µε, σας παρακαλώ, εσείς που έχετε τα νεύρα σας από οκτώ ετών γιατί έχω µπερδευτεί. Εβλεπα τα διαφηµιστικά µηνύµατα για το έθνικ Φεστιβάλ Κόσµος στον Βύρωνα. Και από τη µια άκουγα «Η ΕΡΤ παρουσιάζει…», από την άλλη «η τάδε ιδιωτική εταιρεία παρουσιάζει…». Τελικά, η διοργάνωση ανήκει στον ραδιοφωνικό σταθµό της κρατικής ραδιοτηλεόρασης και όλοι τον πληρώνουµε από την τσέπη µας σε µέρες χαλεπές ή σε ιδιώτες; Μήπως πια τα ξεπούλησαν όλα στον ιδιωτικό τοµέα;

Και µήπως αυτό είναι η αρχή των κακώς εννοούµενων ιδιωτικοποιήσεων;

Με απορία µεγάλη, Αλέξης Πατίστας Με τέτοια φτώχεια και µε τα ταµεία άδεια από τα «πανηγυράκια» της Γιουροβίζιον, τα τσίτια made by Gaultier, τα πολλά και πανάκριβα shake it, τις φεστιβαλικές ξεφτίλες τραγουδιού (των εκατοµµυρίων) και τα άλλα δεύτερα – και τρίτα και τέταρτα – που πλήρωναν τόσον καιρό οι ιθύνοντες της ΕΡΤούλας µας, αγαπητέ Αλέξη, είναι να µη φτάσουµε στην εποχή των εκχωρήσεων; Είναι να µην αρχίσουν να ξεπουλάνε ακόµη και τους τίτλους; Αλλωστε τι έχει µείνει να ξεπουλήσουν άλλο; Την… τιµή τους;


Οράµατα και θάµατα (να δουν τα µάτια µας)

Κυρία Φοίβη, Βλέποντας το φετινό πρόγραµµα του Ελληνικού Φεστιβάλ και ειδικότερα τις λίγες εκδηλώσεις, κυρίως συναυλίες, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, έχω να παρατηρήσω δύο πράγµατα:

1. Οτι το Ωδείο που κάποτε ήταν το σήµα κατατεθέν του Φεστιβάλ, φέτος χρησιµοποιείται ελάχιστα και είναι πολύ κρίµα. Το δε φεστιβάλ απλώνεται σε πολλούς χώρους, κάποιοι από τους οποίους ανήκουν σε ιδιωτικά ιδρύµατα (και προφανώς πληρώνει αδρά).

2. Οτι στις εκδηλώσεις στο Ηρώδειο κυριαρχεί ουσιαστικά η συναυλία του Ντέµη Ρούσσου. Και αν εξαιρέσει κάποιος τη συναυλία της Μαρίας Φαραντούρη µε τον Τσαρλς Λόιντ, η άλλη µεγάλη είναι του Βραζιλιάνου Καετάνο Βελόζο.

Εδώ υπάρχει το εξής παράλογο: πέρυσι τον κατά τα άλλα σηµαντικό τραγουδιστή τον είχε φέρει ιδιωτικό γραφείο µετακλήσεων και δεν είχε πάει καθόλου καλά στα εισιτήρια (µπορώ να το πιστοποιήσω καθώς είµαι θαυµάστριά του και παρακολούθησα τη συναυλία – είχε έρθει και το 2007 σε µία σχετικά επιτυχηµένη συναυλία). Φέτος, και µάλιστα σε περίοδο οικονοµικής κρίσης, που όπως βλέπουµε ακυρώνονται συναυλίες γιατί ο κόσµος δεν έχει να αγοράσει εισιτήρια, τον φέρνει το φεστιβάλ, δηλαδή έρχεται µε κρατικά κονδύλια. Με ποια λογική διοργανώνουµε ξανά µια συναυλία µε κρατικά χρήµατα όταν αυτή ήταν αποτυχηµένη χρήµατα ιδιωτών;

Ποιος αποφασίζει τελικά για όλα αυτά και µε ποια κριτήρια; Και µάλιστα µε τα κρατικά χρήµατα;

Ελλη Αναγνώστου Ποιος να αποφασίζει, αγαπητή Ελλη; Οι περιστάσεις, οι µετακλήσεις, οι υπεύθυνοι πίσω απ’ αυτές, τα χρήµατα πίσω από τις µετακλήσεις και τους υπευθύνους τους. Και η πρωτοτυπία: πώς, ας πούµε, φέρνεις την Πίνα Μπάους (φανταζόµαστε πως όσο ζούσε δεν θα ήταν και φτηνή φτηνή η αείµνηστος) και τη βάζεις σε αίθουσα 200 το πολύ θέσεων και – ω του θαύµατος – γίνεται sold out. Και όταν τη χάνεις την αείµνηστο, φέρνεις ξανά το χοροθέατρό της και την επόµενη χρονιά για να εµπεδώσουµε το θεάρεστο, κατά τα άλλα, έργο της. Ή φέρνεις και ξαναφέρνεις και ξαναφέρνεις και ξεναφέρνεις, σε διάφορους συνδυασµούς, τη Σιλβί Γκιγιέµ. Ή γερµανικά θέατρα – τελευταία είµαστε στην περίφηµη Σάουµπινε – και συγκεκριµένους σκηνοθέτες. Κάθε χρόνο. Τώρα, πετυχαίνει δεν πετυχαίνει η συνταγή δεν έχει σηµασία. Σηµασία έχει το Οραµα!