Μια λίμνη στον κήπο μου!

«Από μικρός είμαι μια ζωή μες στη φύση, τα λουλούδια και τα ψαρέματα. Τώρα πια, ωστόσο, το ζω όλο αυτό ακόμα περισσότερο: σε καθημερινή βάση, πρωί- βράδυ, φροντίζω τη λίμνη των 30.000
λίτρων νερού, που εγώ ο ίδιος έφτιαξα στον κήπο του σπιτιού μου. Εκεί μέσα κολυμπούν σήμερα 2.000 πολύχρωμα ψάρια, τόσο πολλά πλέον, που αναγκαστικά τα χαρίζω…».

Oκτώ χρόνια τώρα, απολαμβάνει τον δικό του επίγειο παράδεισο, εντός πόλεως, μόλις τρία λεπτά από το κέντρο της Πάτρας. Για τον 60χρονο συνταξιούχο καθηγητή Φυσικής Αγωγής κ. Τάσο Κολοκυθά, η μεγάλη τεχνητή λίμνη του- με επιφάνεια 4 Χ 7 μ. και 1,5 μ. βάθος στο κέντρο της-, που εμπνεύστηκε κι έφτιαξε με μπόλικη δόση φαντασίας κι άφθονο μεράκι λίγο έξω από τη μονοκατοικία του, είναι κάτι παραπάνω από προσεγμένη στην παραμικρή της λεπτομέρεια, ενώ ξεχωρίζει και για την αισθητική της. «Την ξεκίνησα εντελώς μόνος μου, εμπειρικά, αξιοποιώντας και τις κηποτεχνικές γνώσεις μου- νωρίτερα, είχα δει στο εξωτερικό και σιντριβάνια με ψάρια στα νερά τους. Στην πράξη, χρειάστηκαν τρειςτέσσερις μέρες για να σκάψουν οι εργάτες τον μεγάλο λάκκο της, άλλες μία- δύο εγώ για να ρίξω μόνος μου τα μπετά στο εσωτερικό της. Ωσπου, έπειτα από καμιά δεκαριά… μεροκάματά μου, με συνολικό κόστος 4.000 ευρώ, μπόρεσα τελικά να χωρέσω εκεί μέσα τούς 30 τόνους νερού, να βάλω μέσα κι έξω της διάφορα υδρόβια και υδροχαρή φυτά.

Στο τέλος, ήταν η ώρα και για τα ψαράκια μου, αρχικά τρία- τέσσερα πολύχρωμα ιαπωνικά koi και μικρόσωμα μουσμούλια, χιλιάδες πια μετά και τα αλλεπάλληλα γεννητούρια! Αναμφίβολα, η λίμνη αυτή είναι πλέον όλη η ζωή μου!», λέει στα «ΝΕΑ».

«Οικοσύστημα». Από τους πρώτους και μετρημένους- ίσως και στα δάχτυλα – έλληνες «λιμνάνθρωπους», και ο καθηγητής Καλών Τεχνών στο 5ο ΕΠΑΛ Πάτρας κ. Τάκης Τσάμης, έστησε τη δική του υδάτινη όαση 12.000 λίτρων, στην Κρήνη, λίγο έξω από την αχαϊκή πρωτεύουσα. «Αρχικά διανοίξαμε μια επιφάνεια γύρω στα 25 τετραγωνικά (7 μ. μήκος, 4,30 μ. πλάτος, 1,20 μ. βάθος). Εκεί μέσα τοποθέτησα πέτρες, μεταλλικό πλέγμα και τσιμέντο, ως μονωτικό υλικό, ώστε να μην υπάρχουν απώλειες νερού προς το υπέδαφος. Από πάνω έβαλα και υπόστρωμα αμμοχάλικου, ώστε να φυτέψω νούφαρα, αλλά και για πιο όμορφη διακόσμηση…», περιγράφει. «Τη γέμισα με νερό κι έβαλα κατευθείαν μέσα τα φυτά μου. Αφησα, ωστόσο, να περάσει ένας μήνας προτού βάλω και τα ψάρια εκεί, προκειμένου να έχει ολοκληρωθεί η απαιτούμενη βιολογική διαδικασία. Ως προς την επιλογή των ψαριών, δεν έχεις και πολλές επιλογές: στον ελληνικό χειμώνα επιβιώνουν συνήθως μόνον τα χρυσόψαρα και τα ποταμίσια κουνουπόψαρα…», υποστηρίζει.

Το δημιούργημά του, πάντως, διατηρήθηκε, αλλά και εμπλουτίστηκε με την πάροδο των ετών. «Με τον τρόπο αυτό έχουμε εξασφαλίσει άμεση επαφή με ένα πιστό αντίγραφο οικοσυστήματος, που φέραμε στα μέτρα μας. Είμαστε σε θέση, μάλιστα, να παρακολουθούμε μπροστά μας, καθ΄ όλη τη διάρκεια του χρόνου, την εξέλιξη της φυσικής διαδικασίας σε ψάρια, φυτά και έντομα, τον ίδιο τον κύκλο της ζωής τους. Το καλοκαίρι βλέπουμε μέχρι και τις λιβελλούλες να γεννούν!».