Κάρφωσε µε το βλέµµα 1.565 ζευγάρια µάτια

Μέτρησε 700 ώρες ακινησίας. Κάρφωσε µε το βλέµµα της 1.565 ζευγάρια µάτια καθισµένη σε µια καρέκλα στο αίθριο του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης. Και αφού τα κατάφερε ακόµη µία φορά να ολοκληρώσει επιτυχώς έναν δύσκολο στόχο, η κορυφαία περφόρµερ παγκοσµίως, η Μαρίνα Αµπράµοβιτς, που στο παρελθόν έχει χαρακωθεί, έχει χτενίσει τα µαλλιά της µέχρι που τα ξερίζωσε, έχει προκαλέσει τους θεατές να τη χτυπήσουν και να την απειλήσουν µε όπλο – περφόρµανς µερικές εκ των οποίων αναβίωσαν στην αναδροµική της έκθεση που ολοκληρώθηκε στο ΜoΜΑ στις 31 Μαΐου απαντά στις ερωτήσεις των θαυµαστών της στο blog του µουσείου.

«Η κάθε περφόρµανς είναι πολύ σηµαντική για µένα, διότι από αυτές διδάσκοµαι, όχι από τη ζωή. Διότι στη ζωή έχω την τάση να κάνω ό,τι µου αρέσει κι αυτό είναι καταστροφή» λέει η Σέρβα καλλιτέχνις η οποία από τις αρχές της δεκαετίας του ‘70 έως σήµερα χρησιµοποιεί το σώµα της για να κάνει τέχνη έχοντας υποβάλει τον εαυτό της στις πιο σκληρές δοκιµασίες. «Στην περφόρµανς βάζω τον πήχυ ψηλά και µαθαίνω κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Η συγκεκριµένη όµως νοµίζω πως ήταν η δυσκολότερη από όσες έχω κάνει. Επί τρεις µήνες ήµουν απίστευτα δεσµευµένη φυσικά και πνευµατικά και πιστεύω πως λόγω της µεγάλης διάρκειας υπέστην πολύ µεγάλες αλλαγές».

Για ποιο λόγο όµως η εντυπωσιακή – εκτός των άλλων – καλλιτέχνις αποφάσισε να βγάλει στη µέση της περφόρµανς το τραπέζι που τη χώριζε από τους θεατές; «Στο τέλος Απριλίου ήρθε απέναντί µου ένας άνδρας σε αναπηρικό καροτσάκι και κάποια στιγµή συνειδητοποίησα πως δεν ήξερα αν έχει πόδια, επειδή µας χώριζε το τραπέζι. Μόλις το αποµάκρυ να, διαπίστωσα πως είχα άλλη αίσθηση, είχα απευθείας επαφή».

Για να αντέξει όµως αυτή τη δοκιµασία, η Μαρίνα Αµπράµοβιτς χρειάστηκε σκληρή προετοιµασία. «Εξι µήνες πριν έγινα χορτοφάγος. Ετρωγα σε συγκεκριµένες ώρες και δεν πήγαινα στην τουαλέτα. Ο κριτικός τέχνης των “Νew Υork Τimes”, o Τζέρι Σαλτζ, προσπαθούσε να καταλάβει πώς ουρώ. Μετά τη δεύτερη µέρα στο µουσείο, κατάλαβα πως δεν θα χρειαζόταν να πάω στην τουαλέτα. Πήγαινα στις οκτώ το πρωί και τέλος. Το βράδυ ήταν το δύσκολο που έπρεπε να ξυπνώ κάθε 45 λεπτά για να πίνω νερό ώστε να µην αφυδατωθώ. Δεν πήγαινα σε κοινωνικές εκδηλώσεις, δεν µιλούσα µε τους φίλους µου… Μόνο µε τον γιατρό µου και τον επιµελητή της έκθεσης».

Πώς αισθάνεται τώρα που ολοκλήρωσε το δύσκολο αυτό πρότζεκτ;

«Δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόµη τι συνέβη. Μοιάζει µε όνειρο. Ηµουν πολύ ευσυγκίνητη την ώρα που τελείωσε η περφόρµανς και βγήκα έξω και είδα όλους αυτούς τους ανθρώπους που είχαν καθήσει απέναντί µου. Τους αναγνώρισα. Τους θυµάµαι. Τώρα θέλω να πάω στην εξοχή, να αγκαλιάσω ένα δένδρο και να βουτήξω τα πόδια µου στο ποτάµι. Εδώ και τρεις µήνες ζούσα κάτω από τεχνητό φως και στο µουσείο και στο σπίτι µου».