[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μα ποιος έριχνε µπουκάλια;…

Τι θα θυµάµαι από το µατς της Κυριακής; Το θερµιδικό ξεφάντωµα. Με το µπάσκετ να εξελίσσεται σε παρωδία, η µαγειρική και η οινοποσία ήταν οι πιο εφικτές (τέτοια ώρα, τέτοια λόγια) και συνάµα σίγουρες διέξοδοι για να µην καταλήξει αυτή η βραδιά σε κακόγουστη φάρσα.

Η εκτόξευση µπουκαλιών στον αγωνιστικό χώρο µάς έδωσαν την ιδέα: τελικά δεν διψούσαµε, πεινούσαµε! Η οικονοµική κρίση µας έδειξε την κουζίνα ως µονόδροµο (σαν να λέµε ντελίβερι – µπάσκετ σηµειώσατε Χ).

Το κανάλι άλλαξε – οι οπαδοί της παρέας παραδόξως δεν διαµαρτυρήθηκαν. Η ζύµη για την πίτσα έγινε στο άψε σβήσε, τα υλικά ακουµπισµένα στον πάγκο της κουζίνας τεµαχίστηκαν και η σάλτσα φρέσκιας home made ντοµάτας ξεπάγωσε.

Η πρώτη δαγκωνιά λειτούργησε υπενθυµιστικά – η ιταλική σπεσιαλιτέ έχει συνδεθεί µε τα αθλητικά events. Οµως, το µπάσκετ παρέµενε «αγκυλωµένο» στον κλεφτοπόλεµο των οπαδών. Δεν πειράζει, έχουµε και παγωτό για επιδόρπιο…

Η κροτίδα έλαµψε στο παρκέ – συνειρµικά θυµήθηκα την απόπειρα αυτοκτονίας της τηλεοπτικής µητέρας του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Τι να είχε γίνει άραγε; Δεν είχα προλάβει να παρακολουθήσω το προτελευταίο επεισόδιο – το είχα όµως γράψει στο DVD.

Για καλή µου τύχη, οι φίλαθλοι που είχαν καταλάβει τον καναπέ του σπιτιού µου είχαν όρεξη για «4». Και περί ορέξεως…

Οι τίτλοι του τέλους έπεσαν, το µατς δεν έλεγε όµως να τελειώσει. Τα βλέφαρα είχαν βαρύνει.

Οι θέσεις στο γήπεδο είχαν αδειάσει. Μα ποιος έριχνε µπουκάλια;

Το καρπούζι δρόσισε τη διάθεσή µας. Γλύκανε και την πικρή γεύση που µας είχε αφήσει η αποχώρηση του Σταµάτη Γαρδέλη από τον ηµιτελικό. Τον είχαµε για «φαβορί»…

Μαζευτήκαµε Κυριακή βράδυ, αλλά ξηµερώσαµε. Καληµέρα Δευτέρα… καληνύχτα µπάσκετ.