Πάμε σινεμά

Greekonomics
, Ο Δηµήτρης Δανίκας , προτείνει και αντιπροτείνει , ddanikas@dolnet.gr

Ευτυχώς να λέτε. Ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι τύποι της ελληνικής διασποράς. Από τη Νία Βαρντάλος της Αµερικής στον Νικ Γιαννόπουλο της Μελβούρνης. Τhanks Νick. Με λεφτά από Αυστραλία και από την τσέπη έλληνα κινηµατογραφικού επιχειρηµατία, µια επικών διαστάσεων διαφηµιστική, τουριστική καµπάνια για την κατεστραµµένη Ηellas! Τhe begining: Εla, Stavros Κaramitsis ekei? ρωτάει εις άπταιστον αγγλο-µυκoνιάτικη προφορά ένας king size τύπος µε χαβανέζικη πουκαµίσα καλοκαιρινή. Ο Δηµήτρης Σταρόβας εν προκειµένω. Από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραµµής ένας κοντοστούπης Ελληνο-αυστραλός µε χωρίστρα στη µέση της κεφαλής ρωτάει ξαφνιασµένος «Who?». Κάπως έτσι µεταξύ Μυκόνου και Μελβούρνης, ο κοντοστούπης Στιβ (από το Σταύρος δηλαδή) µαθαίνει πως είναι κληρονόµος µιας παραλίας και µιας ταβέρνας στο πιο χλιδάτο σηµείο της Ελλάδας. Ισως και της Ευρώπης.

Οφθαλµόλουτρο. Ετσι ο
Στιβ παρέα µε τον κολλητό του τον Φρανκ καταφθάνουν ως Κings of Μykonos για να παραλάβουν µια παραλία του νησιού. Μα, πουλιούνται οι παραλίες; Μη µιλάς. Εδώ έχουµε να κάνουµε µε Greekonomics. Αυτή ντε τη λογιστική που έστειλε αδιάβαστη την τρόικα του Διεθνούς Νοµισµατικού Ταµείου. Ετσι ο Στιβ πέφτει πάνω στη Ζωή (Μακρυπούλια) και ο Φρανκ πάνω σε µια «παρθένα» Ιταλίδα (Κοσίµα Κόπολα). Η οικονοµία του οφθαλµόλουτρου.

Συνωµοσία. Και καθώς ο Στιβ µε τον Φρανκ λιγουρεύονται σάρκα ελληνο-ιταλική, µια παρέα λαϊκή καταστρώνει σχέδια για να φάει την παραλία του Στιβ για ένα κοµµάτι ψωµί.

Οχι, θα άφηναν οι Ελληνάρες να τους αρπάξει τα ιερά και τα όσια αυτής της ευλογηµένης γης ένας Αυστραλός που κάπου κάποτε είχε θείο από τη Μύκονο.

Κατσίκα ο Απόλλων. Πάνω εκεί – πράγµα που ουδείς είχε λογαριάσει – δύο Γερµανοί αναζητούν την καταγωγή µιας κατσίκας µε το όνοµα «Απόλλων». Πλάκα θα πείτε. Ελα όµως που οι ελληνολάτρεις Γερµανοί βρίσκουν σπάνιο νόµισµα αρχαίας κοπής. Ετσι τα πράγµατα µπερδεύονται. Η παραλία, το νόµισµα, η κατσίκα, ο Στιβ και ο παπάς µε τον φραπέ σε µια κηδεία, το κλασικό τουρλουµπούκι made in Greece.

Νick Giannopoulos: Ο πρωταγωνιστής. Μεγάλο αστέρι στην κωµωδία. Wog Βoy. Ελληνάρας. Εξ ου και σούπερ επιτυχία στην Αυστραλία. Και ο σκηνοθέτης, ο Πίτερ Ανδρικίδης, ελληνο-κυπριακής καταγωγής είναι κι αυτός. Το ίδιο και ο σεναριογράφος. Εξω πάµε καλά. Μέσα, στον γκρεµό χωρίς βοήθεια καµιά.

«Μamma mia»; Καµία σχέση. Είναι όµως ευπρεπέστατο. Κι ακόµη δροσερούτσικο, διασκεδαστικούτσικο, χαριτωµενούτσικο, καλούτσικο. Και εντελώς φιλελληνικό… Κάτι σαν τσάµπα – για τον ΕΟΤ – διαφηµιστικό έπος των µαγευτικών, ελληνικών παραλιών.

Να το δω;
Οπως Ηellas, έτσι και Gelas!
Οι χορηγοί της Coco

Πληρέστατη η ενηµέρωσή µας για την Gabrielle Βonheur Chanel (1883-1971). Την Κοκό, εκ του «κοκορίκο» όπως τη φώναζε ο πατέρας της. Η δεύτερη- µετά την Κοκό Αν Μουγκλαλίς µε τον Στραβίνσκι – ιστορία για τη µεγάλη, του Fashion, κυρία. Το αποτέλεσµα εκ της συγκρίσεως καταλυτικό εις βάρος της πρώτης Coco. Το στόρι είναι η αρχή µιας ανθόσπαρτης διαδροµής. Δηλαδή, ένας τεµπέλης, ολίγον φευγάτος βαρόνος σπιτώνει τη µικρή Κοκό σ’ έναν πύργο και σ’ ένα κτήµα µεγέθους Εκάλης. Μετρέσα και κλόουν η κοκορίκο. Στη συνέχεια ερωτεύεται σφόδρα έναν άγγλο επιχειρηµατία. Από πλούσιο σε πλούσιο. Οµως το µυαλό της στην αυτονοµία. Και επειδή το γούστο της διαφορετικό, αρχίζει να ντύνεται σαν «αγόρι» και να προκαλεί τα περιφερόµενα στα σαλόνια θηλυκά «ζαχαροπλαστεία». Κάτω οι τούρτες. Ζήτω η λιτότητα και η γεωµετρία.

Να το δω;
Η εγκυκλοπαίδεια των κοµψών θηλυκών
Ολα κοµµατάκια

Δύο για τα γούστα µου οι πιο ξεκαρδιστικές, σουρεαλιστικές στιγµές. Πρώτα το «Ενα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα» του 1988 µε Τζον Κλιζ και Τζέιµι Λι Κέρτις. Με δεύτερο το «Life of Βrian» των Μonty Ρython, το επονοµαζόµενο ελληνιστί «Ενας προφήτης, µα τι προφήτης». Του 1978, µε σκηνοθέτη τον Τέρι Τζόουνς. Ακολουθούµενο από ολόκληρη την οµάδα. Δηλαδή Γκράχαµ Τσάµπαν, Τέρι Γκίλιαµ (ο διάσηµος σκηνοθέτης), Τζον Κλιζ και Μάικλ Πάλιν. Απαιxτοι οι τύποι. Η ταινία επανακυκλοφορεί σε φρέσκια κόπια. Δεν το είδα πάλι, εποµένως δεν ξέρω. Οµως την πρώτη φορά σουρνόµουνα χάµω από τα γέλια. Δεν αφήνουν τίποτα από τις Γραφές και τις εκκλησιαστικές συµβουλές. Τα κάνουν όλα κοµµατάκια. Η αποθέωση της σάτιρας στις καλύτερές της στιγµές. Ισως η πιο χαµογελαστή επιλογή αυτού του καλοκαιριού!

Να το δω;
Καλού κακού, ρώτα πριν για την κόπια.