«Οσο έχω µπροστά µου χαρτί, θα σχεδιάζω!»

Ο Βαλεντίνο είναι ο τελευταίος αυτοκράτορας στον κόσµο της µόδας. Το λένε οι πελάτισσές του από το Χόλιγουντ και οι γαλαζοαίµατες οικογένειες της Ευρώπης, το λέει και το δείχνει το ντοκιµαντέρ του Ματ Τιρνάουερ «Τhe Last Εmperor», το οποίο παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ της Βενετίας. «Δεν ξετρελάθηκα όταν το είδα.

Το κάθισµα στο οποίο καθόµουν ήταν πολύ στενό και σκεφτόµουν πως δεν ενδιέφερε κανέναν να βλέπει τις µοδίστρες του ατελιέ να δουλεύουν όλα αυτά τα κοµµάτια υψηλής ραπτικής. Στο τέλος όµως του φιλµ, το κοινό χειροκροτούσε όρθιο για δέκα λεπτά. Κι επειδή το ίδιο συνέβη και στο Φεστιβάλ του Τορόντο, τελικά άρχισε να αρέσει και σε µένα» λέει για το πορτρέτο του που προβάλλει αυτό το ντοκιµαντέρ, καθώς και για την αποκάλυψη της πολύ στενής σχέσης του µε τον Τζιανκάρλο Τζιαµέτι, εραστή – φίλο και οικονοµικό του συνεργάτη στον οίκο Valentino.

Ο Βαλεντίνο Γκαραβάνι γεννήθηκε στη Βογκέρα της Λοµβαρδίας στη Βόρεια Ιταλία. Ηθελε πάντα να γίνει σχεδιαστής µόδας, καθώς «η µόδα ήταν µέσα στο DΝΑ µου. Εναν χρόνο πριν από το πανεπιστήµιο είπα όχι στα λατινικά, τα αρχαία ελληνικά και όλα αυτά τα γελοία πράγµατα». Γραµµή για το Παρίσι λοιπόν, για µαθητεία στον οίκο του Ζαν Ντεσές και του Γκι Λαρός, επιστροφή στη Ρώµη το 1959, συνάντηση µε τον Τζιαµέτι και ξεκίνηµα της διεθνούς καριέρας του στη Φλωρεντία το 1962, µε χαρακτηριστικό του γνώρισµα το εκτυφλωτικό κόκκινο του Βαλεντίνο. «Ηµουν πάντα πολύ απασχοληµένος για να ψαρεύω κοµπλιµέντα. Οι άνθρωποι µε συνέχαιραν από µόνοι τους» λέει ο δηµιουργός, ο οποίος ουδέποτε έδειξε µετριοφροσύνη.

Στη διάρκεια µάλιστα της ταινίας λέει πως «ο κόσµος θα πρέπει να υποκλίνεται µπροστά µου» και υπονοεί τον κύκλο των επιχειρηµατιών που τριγυρνούσαν για να αγοράσουν τον οίκο του.

Ο σχεδιαστής και ο Τζιαµέτι το 1998 πούλησαν τον Valentino για 1,1 δισ. δολάρια. Και το 2001 ο οίκος ξαναπουλήθηκε σε άλλον όµιλο. Το 2007 όµως, ο σχεδιαστής αποφάσισε να αποχωρήσει από τον σχεδιασµό των συλλογών του παρά το γεγονός ότι η µόδα τού λείπει πολύ. «Ηταν η ζωή µου. Αλλά τουλάχιστον σταµάτησα µέσα σε µεγάλη δόξα. Συγγνώµη, δεν είµαι αλαζόνας, αλλά αποχώρησα στο απόγειο της καριέρας µου µε µια συλλογή εξαιρετικά επιτυχηµένη. Την οποία αγόρασε όλος ο κόσµος γνωρίζοντας πως είναι η τελευταία µου».

Υστερα από ένα χαµόγελο, ο Βαλεντίνο παραδέχεται πως είναι συναισθηµατικός. «Μπορώ να είµαι πολύ σκληρός αλλά και πολύ αδύναµος. Υπάρχουν περιστάσεις που µε κάνουν να κλαίω και να µη µπορώ να ελέγξω τον εαυτό µου. Οπως όταν βλέπω έναν σηµαντικό φίλο ή όταν όλος ο κόσµος έµαθε από την τηλεόραση την πώληση της εταιρείας. Οµως ήθελα να φύγω. Ηξερα ότι είχα δουλέψει αρκετά. Αλλωστε, δεν θα µπορούσα να ήµουν εκεί µέχρι την ηλικία του Μαθουσάλα».

Ο Βαλεντίνο όµως δεν έχει εγκαταλείψει εντελώς το πάθος του. «Οσο έχω µπροστά µου ένα κοµµάτι χαρτί σχεδιάζω» λέει και αναφερόµενος στα φορέµατα που κάνει περιστασιακά για τις φίλες του, για τα κοστούµια του Μπαλέτου της Κρατικής Οπερας της Βιέννης. «Η χαρά µου ήταν να δουλεύω µε όµορφα πράγµατα».