Το Πνεύμα του Τόνου

Κι όποιος αντέξει!
Της Εύας Κοταµανίδου

Στα «Αγρια Μωρά» του Κ. Μητρόπουλου, σ’ ένα σκίτσο αρχείου, ένα πλήθος ανθρώπων _ ανδρών, γυναικών _ οδεύει αγχωµένο, βιαστικά, δεξιά, αριστερά. Ο πιτσιρικάς (ο µπουγάτσας) ρωτάει απορηµένος: «Πού πάνε ρε όλοι αυτοί κάθε βράδυ;». Κι ο σοβαρός µε την τραγιάσκα και τα γυαλάκια απαντά: «Στο θέατρο!». Ο µικρός ενίσταται:

«Τόσος κόσµος βλέπει θέατρο;». Κι ο άλλος: «Δεν βλέπει, παίζει! Ηθοποιοί είναι!».

Η οξυδερκής παρατηρητικότητα τού και θεατρόφιλου, αγαπητού Κ. Μητρόπουλου είναι διττή, θετική και αρνητική, όπως τη δει κανείς. Πλήθος ηθοποιών, µηδέν θεατές. Δεν έχει κι άδικο. Πλήθος όντως οι ηθοποιοί που αποφοιτούν κάθε χρόνο από τις δραµατικές σχολές και ψάχνουν εναγωνίως µια θέση στο όνειρο.

Οι πολλές δυσκολίες απορρόφησής τους στα ήδη υπάρχοντα θέατρα και θιάσους τούς σπρώχνουν αναγκαστικά, ιδίως τέλος σεζόν, στις ελεύθερες θεατρικές αίθουσες, αλλά και σε άλλους εναλλακτικούς χώρους, να πραγµατώσουν το προσωπικό, ιδιαίτερο θέλω τους, ν’ ακουστεί η φωνή τους, να δείξουν τη δική τους καλλιτεχνική άποψη, να «εκτεθούν», να «µιλήσουν», φτιάχνοντας οµάδες και οµαδούλες, µε ελάχιστα χρήµατα και πολύ πάθος και θάρρος, ενίοτε και θράσος. Μέσα απ’ αυτά τα σχήµατα ξεπηδούν συχνά ελπιδοφόρες, ενδιαφέρουσες παρουσίες, νέες µατιές ενός νέου πρωτοποριακού καλλιτεχνικού ειδέναι. Πόσοι θεατές ακολουθούν και παρακολουθούν αυτές τις νεανικές προσπάθειες είναι όντως πρόβληµα. Αλλωστε κάθε µέρα αναγγέλλονται και νέες παραστάσεις.

Οµως µέσα στη µαυρίλα που µας τυλίγει και µας πνίγει, δεν είναι έστω µια ελπιδοφόρα µορφή αντίστασης, δεν είναι επαινετό αυτό το νεανικό κουράγιο και η θέληση ύπαρξης στο πολιτιστικό γίγνεσθαι; Κι όποιος αντέξει!