[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αγαπηµένο µου τσιγάρο

Το θεωρούσα φίλο µου. Δεν λέω, µου έχει κάνει καλή παρέα – στο φαγητό, κατά τις βραδινές εξόδους, στον πρωινό καφέ. Συχνά µου συµπαραστεκόταν, όταν έπεφτα ψυχολογικά, ένιωθα κουρασµένη, τσαντισµένη ή στενοχωρηµένη. Να όµως που οι καιροί αλλάζουν: τείνει να γίνει ο µεγαλύτερός µου εχθρός. Θέλω να το σπάσω στα δύο. Να το πετάξω. Αντί γι’ αυτό, το καπνίζω, όµως κάθε… τζούρα είναι και ένα αντίο.

Αντίο, αγαπητό µου τσιγάρο, γιατί µου κοστίζεις ακριβά. Και οσονούπω θα µου κοστίζεις ακριβότερα. Πόσο; Οσο ο λογαριασµός της ΔΕΗ, η δόση του δανείου, η βενζίνη του αυτοκινήτου. Εχεις καταντήσει να µε «καπνίζεις», αντί να σε καπνίζω, αφού κάθε φορά που πηγαίνω στο περίπτερο αισθάνοµαι µία… τσιµπιά για τα ευρώ που σου χρυσοπληρώνω.

Με εκνευρίζεις, αγαπητό µου τσιγάρο, γιατί θα µε καταντήσεις να κάνω αυτό που πάντα σιχαινόµουν. Να στέκοµαι στο πεζοδρόµιο – ανεξαρτήτως των καιρικών συνθηκών – για να εισπνεύσω τον καπνό σου. Πόσο µε ενοχλούσε αυτή η εικόνα κάθε φορά που την αντίκρυζα στο βροχερό Λονδίνο – ένα µάτσο κοστουµαρισµένοι εργαζόµενοι και καλοντυµένες εργαζόµενες µε κοκκινισµένα από το κρύο χέρια να καπνίζουν µανιωδώς. Τότε είχα υποσχεθεί στον εαυτό µου πως δεν θα µου επέτρεπα αντίστοιχες συµπεριφορές εάν η καπνοαπαγόρευση έφτανε και στη χώρα µου.

Και αυτό είναι που µε στενοχωρεί ακόµη περισσότερο, αγαπηµένο µου τσιγάρο – πως µε δελεάζεις να αθετήσω τον λόγο µου.

Με πεισµώνει όµως η νικοτίνη σου κάθε φορά που προσπαθεί να µε πείσει πως δεν µπορώ να κάνω χωρίς εσένα.

Αγαπητό µου τσιγάρο, µη χαµογελάς αυτάρεσκα – όταν η τιµή σου ξεπεράσει τα 5 ευρώ και εφαρµοστούν τα αντικαπνιστικά µέτρα, τότε θα αναµετρηθούµε! Εως τότε όµως θα είµαστε αχώριστοι φίλοι…