[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Από τη Βυρτεµβέργη στη Ραφήνα…

ΤΟ 2008, λίγες ηµέρες µετά την κατάρρευση της Lehman Βrothers, η καγκελάριος, έµπλεη από την εθνική αυταρέσκεια που χαρακτηρίζει τελευταία τους τευτονικούς τρόπους, επέπληττε τους άρπαγες της Γουόλ Στριτ: «Αν είχαν ρωτήσει τη σουαβή νοικοκυρά», έλεγε, «θα είχαν µάθει ότι δεν µπορείς να ζήσεις για πολύ πάνω από τις δυνατότητές σου».

Η µοίρα έφερε τη Μέρκελ στην ανάγκη να επαναλαµβάνει το αξίωµα, αυτήν τη φορά όµως προς τον ατάσθαλο εταίρο. Το υπόδειγµα της προτεσταντικής νοικοκυροσύνης αντιπαραβάλλεται τώρα προς τη µεσογειακή χαλαρότητα των Ελλήνων. Εκείνοι – λένε οι φυλλάδες του γερµανικού βουλεβάρτου – ζούσαν και ζουν µε τα λεφτά µας. Εκείνοι αποκάλυψαν µε τον παρασιτισµό τους τη σαθρότητα των ευρωπαϊκών θεµελίων.

Ακόµη όµως αν δεν υπήρχαν οι Ελληνες, οι νεο-Γερµανοί θα έπρεπε να τους εφεύρουν. Γιατί ποιος εξυπηρέτησε καλύτερα το αντιευρωπαϊκό τους πρόταγµα;

Η νέα γενιά των Γερµανών επιχειρεί να κόψει τον οµφάλιο λώρο µε την Ευρώπη. Οι ενοχές για το µαύρο παρελθόν έχουν παραγραφεί. Και η οραµατική ακτινοβολία ενός κοινού ευρωπαϊκού µέλλοντος άρχισε κιόλας να ξεθωριάζει από την εποχή που η Γερµανία έπρεπε να επουλώσει τις πληγές του πενηντάχρονου διχασµού της. Το εσωτερικό Τείχος έπεσε προκαλώντας, σαν αντανακλαστικό αυτοσυντήρησης, την ανέγερση ενός εξωτερικού «φράκτη».

Η γενιά των Γερµανών που γνώρισε τον εφιάλτη του πολέµου µόνο µέσα από τα σχολικά εγχειρίδια άρχισε πάλι να νοσταλγεί το µάρκο και να φαντασιώνεται τη δήθεν δύναµη της αυτάρκειας.

Τι κι αν οι νηφάλιες φωνές πασχίζουν να θυµίσουν στους Γερµανούς ότι συµµετέχουν στο ευρωπαϊκό εγχείρηµα όχι επειδή «πρέπει» αλλά επειδή «συµφέρει»; Εκείνοι κωφεύουν και µοιάζουν να προσυπογράφουν τον αφορισµό που είχε κάποτε εκστοµίσει ο Jean-Ρierre Chevènement: «Δεν χρειαζόµαστε πια την Ευρώπη, γιατί εν τω µεταξύ οι λαοί έχασαν τη δύναµη να πολεµούν µεταξύ τους».

Δεν έχουν εντελώς άδικο. Υπό µία έννοια, η Ευρωπαϊκή Ενωση υπάρχει για να µας προστατεύει από τον κακό εαυτό µας: από τους εθνικισµούς και τους µάταιους ανταγωνισµούς. Από την αυθαιρεσία της µονοµέρειας.

Σ’ αυτήν την κατασταλτική λειτουργία του συνεταιρισµού εστιάζει πάλι, µε σουαβική σχολαστικότητα, το Βερολίνο. Ζητάει επιτηρήσεις, απαγορεύσεις και κυρώσεις. Και φαίνεται πια να έχει πειστεί ότι η δρακόντεια Βυρτεµβέργη και η τρυφηλή Ραφήνα ανήκουν οριστικά σε άλλη ήπειρο.