[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αλλη µια σφαλιάρα

Εικόνες από πορείες. Διαδηλωτές παραταγµένοι ο ένας δίπλα στον άλλο να σχηµατίζουν µία απειλητική µάζα έξω από κρατικά κτίρια. Αγριεµένα πρόσωπα που φωνάζουν στους δρόµους. Πανό µε συνθήµατα. Κουκουλοφόροι που πετούν µε µανία πέτρες. Φωτιές στους δρόµους. Αστυνοµικές δυνάµεις έτοιµες να επιτεθούν στο άναρχο πλήθος. Κλωτσιές και χτυπήµατα µε κλοµπ µε µουσική υπόκρουση που θυµίζει θρίλερ…

Οι εικόνες αυτές πρωταγωνιστούσαν στα δελτία ειδήσεων. Μία χώρα που έβραζε από βία, από αγριότητα, από αδικία και από εκδίκηση µονοπωλούσε την επικαιρότητα.

Μια χώρα «άλλη» ήταν αυτή που παρακολουθούσα – µια χώρα που δεν θύµιζε την πατρίδα µου.

Οι εξαιρέσεις, µε τη δύναµη του µοντάζ και της εικόνας που δεν χωρά διαψεύσεις, έγιναν ο κανόνας. Αυτή ήταν η «άλλη» Ελλάδα που γνώρισα, όταν βρέθηκα µακριά από αυτήν: λίγες ηµέρες στο εξωτερικό, χωρίς καλωδιακή τηλεόραση και άρα «εγκλωβισµένη» στα ξένα τηλεοπτικά δίκτυα, µε ανάγκασαν να αντικρύσω µία άλλη Ελλάδα, µία χώρα ξένη σε εµένα.

Το βλέµµα µου έµενε κολληµένο στην οθόνη, ρουφούσε µε αγωνία τις εικόνες. Ηλπιζα σε µία λίγο πιο φιλική προσέγγιση. Πίστευα πως θα αποκαλυφτεί και η άλλη, η όµορφη πλευρά.

Καµιά παρηγοριά.

Η Ελλάδα είναι η πέτρα του σκανδάλου. Η χώρα που προκάλεσε το «κακό» και που τώρα ποτίζει µε ανασφάλεια και την υπόλοιπη Ευρώπη.

Αρχισα να νιώθω άβολα. Προσπαθούσα να αποφύγω την ερώτηση «από πού είσαι;». Τι να απαντήσω; Πως είµαι από την Ελλάδα; Κι αν µε αντιµετώπιζαν σαν «κολλητική αρρώστια»; Το Βερολίνο µεταµορφώθηκε ξαφνικά σε «στόµα του λύκου».

Οι µελωδίες παραδοσιακής µουσικής µε έκαναν να αναθαρρήσω. Γύρισα το βλέµµα µου πίσω στην οθόνη. Ηταν σίγουρα τηλεοπτική καµπάνια για την τουριστική προβολή της χώρα µας – του απόλυτου προορισµού.

Ηρθε η ώρα να αποκατασταθεί η εικόνα της «τραυµατισµένης» Ελλάδας. Παραλίες, ήλιος, σιροπιαστά γλυκά, µαυρισµένα καλλίγραµµα σώµατα να λικνίζονται µε φόντο τη θάλασσα…

Μόνον που οι γνώριµες αυτές εικόνες δεν ήταν ελληνικές – φέτος το καλοκαίρι χτυπάει στην «καρδιά» της Αιγύπτου, κατέληγε το σποτ.

Αλλη µία «σφαλιάρα»…