Πενηντάρηδες… 5×5

«Μπαμπάδες που πηγαίναμε τα παιδιά μας στα γήπεδα ποδοσφαίρου 5×5, ζηλέψαμε! Ετσι το 2004 συγκροτήσαμε κι εμείς τη δική μας ομάδα, αρχικά με την ονομασία Daddy΄s United.

Συνεχίζουμε και σήμερα να παίρνουμε το θέμα μπάλα “πατριωτικά”. Δηλαδή, προπονούμαστε, συμμετέχουμε και σε πρωτάθλημα, παρότι ο μέσος όρος ηλικίας μας, τα σχεδόν σαράντα οκτώ χρόνια μας, είναι πιθανότατα ο μεγαλύτερος από όλους τους άλλους αντιπάλους μας».

Ο ζήλος του την ώρα που πέφτει στο έδαφος για να αποκρούσει την μπαλιά θυμίζει ελπιδοφόρο γκολκίπερ στο ξεκίνημά του. Με τριπλές επικαλαμίδες και επιγονατίδες για να αποφεύγει πιθανά χτυπήματα, δεν διστάζει να βουτήξει ανάμεσα στα απλωμένα πόδια του σέντερ φορ αλλά και των αμυντικών. Ο 52χρονος τραπεζικός υπάλληλος Στέλιος Πατεράκης επιμένει να κλωτσάει συστηματικά την μπάλα και να την κυνηγάει παθιασμένα πάνω στο πλαστικό χορτάρι. Μάλιστα, είναι και… τριπλοθεσίτης: ανάλογα με την ημέρα της εβδομάδας, παίζει σε τρεις (!) διαφορετικές ομάδες από τις τριάντα του πρωταθλήματος 5Χ5, που διοργανώνει στα νότια προάστια της Αττικής η Ενωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιά (ΕΠΣΠ). «Κάθε Δευτέρα είμαι παίκτης της Παράγκας. Την Τρίτη υπερασπίζομαι τα γκολπόστ των Seven Stars και την Τετάρτη παίζω και με τους Κόνδορες! Είναι που έγινε πλέον τρόπος ζωής για μένα το να αθλούμαι ως ποδοσφαιριστής. Επαιζα και μικρότερος στο σχολείο μέχρι τα δεκαοκτώ μου, πριν μεσολαβήσει η πολυετής ενασχόλησή μου με το αγωνιστικό καράτε και το γυμναστήριο. Ωσπου τελικά καθιερώθηκα ως γκολκίπερ όταν ο συμπαίκτης μου που συγκρότησε την τωρινή ομάδα μας, μου είπε: “Εσένα σε βλέπω πως μου κάνεις καλύτερα για το τέρμα!”», λέει στα «ΝΕΑ». Με τα ονόματα των παιδιών του γραμμένα στο πίσω μέρος της φανέλας του, έχει- όπως εξηγεί- τους λόγους του που δεν λέει με τίποτα να κρεμάσει τα γάντια του. «Μετά τη δουλειά, η απόδρασή μου στο γήπεδο είναι το καλύτερο αγχολυτικό, η εκτόνωσή μου! Μετράει ψυχολογικά που φροντίζω με αυτό τον τρόπο την υγεία μου και εξασφαλίζω καλή παρέα, με τους συμπαίκτες μου. Στη λήξη, μας τονώνει όλους μαζί κάθε νίκη μας επί των αντιπάλων μας!».

«Πέφτουν κορμιά»
Αρχηγός των Seven Stars, ο έξω δεξιά της ομάδας και 47χρονος τοπογράφος μηχανικός Γιώργος Ροδάκης ξεχωρίζει για την ανεξάντλητη νεανική ποδοσφαιρική διάθεσή του. «Πιτσιρικάς έπαιζα μπάλα σε αλάνες στις Τζιτζιφιές και σε ξερά γήπεδα στο Τροκαντερό, στη σημερινή στάση του τραμ. Αργότερα, σε πλαστικά γήπεδα μαζευόμασταν δεκαοκτώ άτομα για αγώνες 9Χ9. Στην πορεία, ωστόσο, λόγω των υποχρεώσεων οι παρέες αυτές δύσκολα βρισκόμασταν για να συμπληρώσουμε τις δύο ομάδες μας. Αναγκαστικά λοιπόν οι υπόλοιποι, που γνωριζόμασταν από το γυμνάσιο και το λύκειο, στραφήκαμε από τότε- 1996- στο 5Χ5, αρχικά στον Αλιμο, έναν χρόνο τώρα στα γηπεδάκια δίπλα στο ΣΕΦ», μας λέει. «Αλλες ομάδες έχουν και πιτσιρικάδες στη σύνθεσή τους. Εμείς όμως είμαστε όλοι από 40 έως 52 χρονών και δεν θέλαμε να κλειστούμε σε μια αίθουσα για να γυμναστούμε.

ΜΠΙΡΙΤΣΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

Υστερα από κάθε αναμέτρηση μαζεύονται στα αποδυτήρια για κριτική και κουβέντα και ακολουθεί μπιρίτσα ή τσιμπούσι

«Γυρίζω στο σπίτι άλλος άνθρωπος»

ΜΕ… ΕΚΛΕΓΜΕΝΟ σε ψηφοφορία μεταξύ τους τον ετήσιο προπονητή τους, οι κάθε άλλο παρά παλαίμαχοι μπαλαδόροι των Seven Stars έχουν στις τάξεις τους και τον συμπαίκτη τους επαγγελματία φυσικοθεραπευτή, τον 48χρονο Γιώργο Γουγούδη, stand-by για κάθε ατυχές ενδεχόμενο όπως τραυματισμός. «Δεν κάνουμε υπερβολές, οδηγός μας είναι κάθε φορά η φυσική μας κατάσταση. Από εκεί και πέρα, και εκτός γηπέδου δεν καπνίζουμε, παρά μόνο ο ένας κι αυτός ελάχιστα. Απεναντίας, φροντίζουμε για τη γενικότερη καλή μας υγεία και διατροφή», λέει ο ακραίος «τρεχαλατζής» που αγωνίζεται και στους Κόνδορες. Εχω βρει τη σταθερή διασκέδασή μου. Ακόμη και στην ηλικία μου, το 5Χ5 είναι διέξοδος ζωής για μένα, εγγυημένη σωματική άσκηση που και λόγω δουλειάς ξέρω πόσο σημαντική είναι. Δηλαδή, εφόσον δεν το βαριέμαι, αλλά το απολαμβάνω όλο αυτό, νιώθω διπλό το όφελος.

Σήμερα πια και η γυναίκα μου παραδέχεται, μετά την αρχική αρνητική αντίδρασή της, πως μετά την μπάλα γυρίζω στο σπίτι άλλος άνθρωπος! Μάλιστα, έρχεται συχνά με τα δύο παιδιά μας και με βλέπουν να αγωνίζομαι, ενώ και με τις οικογένειες των συμπαικτών μου μαζευόμαστε για κοινές εξόδους».