Στο κάτω κάτω, λεφτά χάσαμε…

Πίσω από μια καταστροφή κρύβεται μια ευκαιρία. Τι ευκαιρίες κρύβονται πίσω από τους αποκαρδιωτικούς αριθμούς για την οικονομία, πίσω από την υπαναχώρηση εργασιακών δικαιωμάτων 150 χρόνων, πίσω από τη συρρίκνωση του δικαιώματος στην εργασία και την αξιοπρέπεια, πίσω από το τρομακτικό σύνθημα της μαζικότερης διαδήλωσης των τελευταίων χρόνων «Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή»; Σοκαρισμένοι πολιτικοί ανταλλάσσουν κατηγορίες, τινάζουν από πάνω τους τη σκόνη της οργής του κόσμου- που αυτήν τη φορά τους ρύπανε μια στάλα- προσπαθώντας να κρατήσουν όρθιο το σαθρό οικοδόμημα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.

Ο πανικός στο βλέμμα του Πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών όλο το διάστημα των διαπραγματεύσεων με τους ευρωπαίους εταίρους είναι ακόμα ένα κέρδος. Είχα πολλά χρόνια να δω βλέμμα αβεβαιότητας, βλέμμα αληθινής ανησυχίας σε μάτια έλληνα πολιτικού. Τι έβλεπα; Βλέμματα γεμάτα αυταρέσκεια, θράσος, αλαζονεία. Ως μητέρα μικρού παιδιού βρίσκομαι καθημερινά σε προβληματισμό για έννοιες όπως: φόβος και τιμωρία. Κάθε μέρα προσπαθώ να διατηρήσω την ισορροπία στο σπίτι μου χωρίς να καταπατώ την ελευθερία του ασθενέστερου. Δεν εγκρίνω τη βία ως μέθοδο διαπαιδαγώγησης. Αυτό δεν σημαίνει ωστόσο ότι δεν περνάει από το μυαλό μου κάθε μέρα.

Δεν είναι λίγες οι φορές που θα ήθελα να δώσω σκαμπίλι σ΄ έναν πολιτικό- όχι σε όλους, δεν μου αρέσουν οι γενικεύσεις, αλλά σε εκείνους, τους δακτυλοδεικτούμενους, που εν γνώσει τους δεν ανταποκρίθηκαν στις υποσχέσεις τους, και δεν το έκαναν από αδυναμία. Ντρέπομαι που το ομολογώ δημόσια, αλλά την ίδια στιγμή πιστεύω ότι για να κυβερνήσεις μια χώρα δεν αρκούν ακριβοπληρωμένα πτυχία από σπουδαία πανεπιστήμια. Οι άριστες σπουδές των υπουργών μας δεν εμπόδισαν την κατρακύλα της οικονομίας, την έκπτωση της κοινωνικής ευαισθησίας, του μέτρου και του πολιτισμού μας. Δεν αναφέρομαι μόνο σ΄ εκείνους που εξαγοράστηκαν, αναφέρομαι και σ΄ εκείνους που δεν παραιτήθηκαν την ώρα που κατάλαβαν την προσωπική τους αδυναμία να αντισταθούν στις πιέσεις του συστήματος. Αναφέρομαι σε όλους που δεν έκαναν αυτό που έκανε πριν από λίγες ημέρες ο Ντανιέλ Κον- Μπετίτ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: να μιλήσουν με ειλικρίνεια και τόλμη. Κάτι ουσιώδες λείπει από τα ΡΗD που κυβερνούν την Ελλάδα: το βλέμμα της αληθινής έγνοιας, το θάρρος, η ευθυκρισία, ο αντικομφορμισμός, η φαντασία. Αυτές είναι οι ευκαιρίες που ανοίγονται μπροστά μας αυτή τη στιγμή. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τους πολιτικούς, ισχύει για όλους μας. Η ευκαιρία μας είναι η συμμετοχή. Η έμπρακτη συμπαράσταση στους πλέον θιγόμενους από τα οικονομικά μέτρα, η εθελοντική εργασία για να προστατεύσουμε τα δάση, τον αέρα, το νερό, τις πόλεις, η διαρκής συμμετοχή μας στα πολιτικά πράγματα. Κανένας πια δεν δικαιούται να λέει «δεν είδα, δεν άκουσα, δεν κατάλαβα».

Αυτοί που έχουν πολλά, φοβούνται περισσότερο. Εγώ είμαι από αυτούς που φοβούνται περισσότερο γιατί δεν νιώθω ότι έχουμε μόνο Τζούλια και καγιέν στην Ελλάδα. Εχουμε τεράστιο απόθεμα πολιτισμού. Σύγχρονου πολιτισμού. Κομμάτι του είναι και η Βουλή. Τόσο ως θεσμός όσο και ως ντουβάρια. Τα ντουβάρια τα πληρώσαμε πανάκριβα σε χρήμα, το δικαίωμα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας το πλήρωσαν οι πρόγονοί μας με τη ζωή και την ελευθερία τους. Ούτε ένα τούβλο της Βουλής δεν πρέπει να χαθεί στον αγώνα που δίνει η εργατική τάξη σήμερα. Αλλά ούτε κι ένα βλέμμα αυταρέσκειας δεν πρέπει να μας προσβάλει ξανά. Ας κρατήσουμε τη Βουλή μας όρθια και ας κάνουμε τους εκπροσώπους μας να νιώσουν το δέος που νιώθει ο γιος μου κάθε φορά που ξεπερνάει τα όρια.

Στο κάτω κάτω, λεφτά χάσαμε. Δεν χάσαμε την αξιοπρέπεια. Ούτε την ελευθερία μας.

Είχα πολλά χρόνια να δω βλέμμα αβεβαιότητας, βλέμμα αληθινής ανησυχίας σε μάτια έλληνα πολιτικού. Τι έβλεπα; Βλέμματα γεμάτα αυταρέσκεια, θράσος, αλαζονεία