Οι αναγνώστες σχολιάζουν

Πλοίο χωρίς προορισμό;
Μένω έκπληκτος που συνειδητοποιώ ότι οι Ελληνες μόλις τώρα ανακάλυψαν ότι είμαστε ένα πλοίο χωρίς προορισμό.

Τώρα; Τι ήταν αυτό που πριν μας έδινε ελπίδα ότι πάμε καλά; Μήπως η απόλυτη ελαφρότητα του είναι μας; Μήπως η υψηλή τεχνολογία της χώρας μας; Μήπως η βαριά βιομηχανία μας- οι καφετέριες, τα κλαμπ, τα σκυλάδικα; Μήπως το επίπεδο της παιδείας μας, της υγείας μας, της κοινωνικής μας ασφάλειας;

Μήπως το επίπεδο της αγωγής μας;

Μήπως το επίπεδο της σύγχρονης ελληνικής κουλτούρας- από τα μεσημεριανά τηλεοπτικά προγράμματα, μέχρι τους «καλαίσθητους» κάδους σκουπιδιών στους δρόμους; Ή μήπως το γενικό επίπεδο του Ελληνα και ο κοινωνικός αλληλοσεβασμός μας; (…)

Με απλά λόγια, αγαπητοί μου, ό,τι σπείραμε θερίζουμε!

Captain Υπάρχει φως…
(…) Ως Ελλάδα, έχουμε τεράστιο ποσοστό ανθρώπινου δυναμικού ανεκμετάλλευτο, λόγω της ρουσφετολογικής πρακτικής στο Δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα (όπου οι καλές θέσεις θέλουν βύσμα), καθώς και λόγω της διαφυγής αξιόλογων Ελλήνων στο εξωτερικό. Η φοβική επιχειρηματικότητά μας θα αλλάξει σιγά σιγά, αν το θεσμικό περιβάλλον την ευνοήσει και θυμηθούμε τον πολυμήχανο Οδυσσέα που ενδεχομένως κρύβουμε ακόμα μέσα μας. Η γενιά του 2010 θα μπορούσε να διδαχθεί από τα λάθη των πατεράδων της (…):

βόλεμα, χάιδεμα, μετάθεση βαρών σε οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό μας και το παιδί μας.

Υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ. Δεν μπορεί, θα αρχίσει να λειτουργεί το αίσθημα της αυτοσυντήρησης εκεί όπου πρέπει, τόσο εντός όσο και εκτός των τειχών. Οτιδήποτε διαφορετικό μοιάζει εντυπωσιακά παράλογο. Εκτός κι αν είμαστε τόσο πολύ αυτοκαταστροφικοί.

ypetro